Zondagse viering, aanvang 10.00 uur.
Wie kent dat niet: een verspreking, iets stoms gezegd, een ongelukje door onhandigheid. Je zou soms wel door de grond willen zakken. Dan ben je tenminste niet gezien. Dat is trouwens een kenmerk van schaamte: je willen verbergen. Uit schaamte de handen voor de ogen slaan (zie afbeelding).
Schuld en schaamte. Twee begrippen die een samenhang hebben. Toch zijn het 2 verschillende zaken. Als schuld vergeven is, kan er soms hardnekkig een gevoel van schaamte blijven hangen. Kwellend soms. Denk aan de uitdrukking: “Ik schaam me dood.” Hoe kunnen we met schaamtegevoelens omgaan? Daar wil ik dit keer bij stil staan. Een pastoraal getinte preek.
ds. Bouke de Haan
