(G)Een blad voor de mond


Verbonden blijven ondanks sociale distantie. In een tijd waarin het coronavirus ons leven beheerst, stuurt ds. Matthijs Glastra regelmatig een bericht ter bemoediging. Onderstaand de berichtgeving, meditaties en overdenkingen zoals die in een Nieuwsbrief (G)Een blad voor de mond aan geabonneerde gemeenteleden wordt verzonden. Ook de Nieuwsbrief ontvangen? Mail naar administrateur@pknhuissen.nl

CONTACT – REAGEREN – IETS OPSTUREN ??

predikant@pknhuissen.nl of administrateur@pknhuissen.nl of in de brievenbus van de Protestantse Kerk, Raadhuisplein 35, 6851 BW Huissen

CONTACT MET PREDIKANT

Als er contact met de predikant gewenst is, kunt u een afspraak maken. Dat zal deze weken iets vaker per telefoon , mail of langs digitale hulpwegen gebeuren. In de kerk blijft er ruimte om elkaar – met inachtneming van de maatregelen wat betreft sociale interactie (zoals de onderlinge afstand, geen hand geven) – te ontmoeten. Ik ben telefonisch bereikbaar via 06 2129 4143, Matthijs Glastra


16. Nieuwsbericht (G)Een blad voor de mond

5 oktober 2020

# HOE GAAT HET MET JOU

Misschien had dochter die vraag tóch wat eerder moeten stellen? Want daddy, is dat nu écht alles wat je in die coronaperiode hebt gedaan en waar je nog jarenlang aan vastzit? Blijven steken in de eerste primaire  reactie: WC papier hamsteren . .

In dit nummer van “(G)een blad voor de mond” gaat het om die vraag. Wat heb jij gedaan in die Coronatijd én wat doet de Coronatijd met jou ? Hoe ga je ermee om, hoe gaat het met jou ? We weten niet hoe lang het nog gaat duren. We weten niet wat wel/niet kan. Of de kerk daarin voor jou iets (meer) zou kunnen betekenen of dat het eigenlijk best wel gaat. Van tijd tot tijd stel je jezelf en elkaar de vraag: hoe gaat het met mij/jou? En na een half jaar met het Coronavirus: niet langer meer wachten om elkaar als gemeente die vraag te stellen.

We hadden daarvoor een enquêteformulier kunnen rondsturen. Dan wordt het een papieren ontmoeting. De kerkenraad koos voor een andere opzet: in de week van 7 tot 14 oktober wordt er een belronde gehouden waarin jou/jullie gevraagd zal worden: hoe gaat het met jou ? Misschien borrelt er direct wat naar boven. Misschien is dit (best wel!) een lastige vraag, want wat ‘moet’ je nu zeggen?

We hebben voor dat belmoment vier thema’s bedacht waarover we in gesprek kunnen gaan (misschien een klein kwartiertje):

  • Hoe gaat het met jou/jullie
  • Wat betekent de coronatijd voor jouw band met de kerk?
    We denken daarbij aan twee dingen: wat betekent het voor de zondag én voor doordeweekse activiteiten en ontmoetingen?
  • Als je denkt aan het contact/verbondenheid met de kerk – wat is er dan de komende tijd voor jou het meest nodig/gewenst ?
  • Een open ruimte, lucht je hart – wat zou je aan de kerk willen doorgeven?

Met de ontvangen reacties zullen we dan een plan van mogelijkheden maken:  “De toekomst tegemoet” en dit zo dicht mogelijk laten aansluiten bij wat er leeft.

 

#   HOE GAAT HET MET JOU . . . .

Hoe gaat het met jou, hoe gaat het met ons – daar is al heel veel over geschreven en gezegd. En vaak houden de vele cartoons, posters en social media ons de nodige spiegels voor die minstens zo veelzeggend zijn over ‘hoe het met ons gaat’ (en wat er allemaal NIET gaat !) !

 

 

 

 

 

 

 

 

   

 

#   HOE GAAT HET MET JOU . . . .

In veel cartoons op social media zien we een  gesloten kerkgebouw.  Corona als de botsing tussen open en gesloten.
 Is er begrip voor de maatregelen, maar schuurt het verlangen naar vrijheid en ontmoeting met mensen en met God.
Hoe kun je op zondag vieren als je niet mag zingen. Bij elkaar vandaan moet zitten. Zo kun je toch geen avondmaal vieren ? Of zouden er door al die gesloten kerkgebouwen misschien overal nieuwe (thuis)kerkplekjes ontstaan ?  

Hoe beleef jij nu de zondag ?  Luister je elke zondag naar de kerkradio , of doe je dat soms en niet altijd (meer) op zondagmorgen ? Wordt het geen tijd voor een beelduitzending of ben je best tevreden hoe alles nu geregeld is en is dat meer dan voldoende? Misschien heb je wel heel iets anders wat jou de laatste tijd bezighoudt als het om de vrije (?!) zondag gaat  . . . .

En als ik denk aan doordeweekse dingen . .  dan zou ik graag willen dat het kerkgebouw (met in achtnemning van alle veeiligheidsregels) wat vaker open was. Want ik heb dat toch wel gemist  . . . .  voor de ontmoeting, gezelligheid of inloop.

Als een plek om kaarsje branden, stilte en meditatie , muziek. Voor de momenten van bezinning en reflectie. Een filmavond. Misschien zouden we op doordeweekse dagen ook eens een avondgebed of kleine meditatieve viering kunnen houden. 

Misschien is en blijft het kerkgebouw niet veilig genoeg en zul je er voorlopig niet komen. Zouden we dan wat meer in kleine groepjes in de buurt kunnen afspreken? (Meditatief) wandelen in tweetallen? Wat meer geloofsmateriaal voor thuis ontvangen? Of laat het maar even zo – het gaat zo best goed met mij 😊 !

We gaan jou/jullie bellen. Als je daar geen tijd voor of zin in hebt: geef dat dan direct bij het begin aan. Dat is OK!  En als je na een week vol verlangen naar dit belmoment hebt uitgekeken en maar niets hoort – misschien is het ons niet gelukt (tijd en bemensing) om iedereen in die week te bereiken. Zou je ons dan willen bellen -of een reactie sturen – vanaf donderdag 15 oktober? Als je eerder wilt reageren of met een vraag zit: laat het ons weten. Als je mee wilt doen: dank je wel voor je tijd en betrokkenheid !

 

 

 

 

 

#   CONTACT OVER DEZE BELRONDE ?

Matthijs Glastra , 06 2129 4143 ,  predikant@pknhuissen.nl

Wijchert de Wit, 06 1313 7783 ,    wy.dewit@hccnet.nl

 


 

15. Nieuwsbericht (G)Een blad voor de mond

1 oktober 2020

# HET WAAIT WEL / NIET OVER

 

Meestal schrijf je bij een nieuw nummer dat je het fijn vindt dat . . . Dat je met veel genoegen en plezier dit nieuwe nummer aan de lezers aanbiedt.  Maar heel stiekem had ik natuurlijk gehoopt dat nummer 14 van “(G)een blad voor de mond” de laatste zou zijn. Dat we konden zeggen: er was eens , lang geleden. Weet je nog hoe moe we waren van al dat Coronoa-gedoe. Alsof het in het nieuws en ons leven nergens anders meer over ging. In de zomer groeide de hoop dat we langzaam zouden terugkeren tot het ‘hernieuwde normaal’ . Maar helaas is het nog lang niet zover. Helaas: hier is nummer 15 ☹ ☹ Bovenstaande cartoon komt uit “De Gelderlander” van eind mei. In juni ging het leven langzaam aan weer een beetje open en van het slot. We gingen op vakantie, anders dan de vorige jaren, maar het kon toch een beetje. Al bleef er die afstandsgrens van anderhalve meter. Bleef het mondkapje. Het virus was en is er nog (steeds). . .

#   IN DE WACHTKAMER

Acht jaar geleden verloor Babet te Winkel (freelance schrijver)  haar moeder.
Ze ontving daarna veel condoleancekaarten waar zij veel steun uit haalde. Wat haar opviel in die kaarten:  veel teksten en plaatjes op rouwkaarten zijn ‘zachtmakend’.  Mensen willen je dan graag iets moois en liefs geven. De rauwe kant van het verdriet valt weg, terwijl rouwen ook gewoon een heel pijnlijk proces is. Rouw gaat niet alleen over dankbaarheid, maar is ook heel pijnlijk en die kant mag er ook zijn en zichtbaar worden. Samen met een illustrator begon ze andere verlieskaarten te maken: een troostrijk alternatief voor traditionele rouwkaarten.

Corona heeft alles te maken met verdriet en afscheid nemen. Van een tijd ervoor toen ‘alles nog normaal was’ en een nieuwe tijd  ‘straks als het vaccin er is’. Een ietwat te simpele samenvatting en tegenstelling die geen recht doet aan allerlei andere vragen. Gaan we straks écht anders verder ? Wat lastig om zo geconfronteerd te worden met kwetsbaarheid en onzekerheid . Wat is solidariteit tussen oud en jong, gezond en ziek? Lukt het mij om te zeggen: ik doe het niet voor mezelf (was/is  toch hét mantra van onze tijd?!!) , maar ik houd mij aan een regel omwille van anderen? En zo zitten we in de wachtkamer en weten niet hoe lang het gaat duren. Tussen hoop en vrees. Alleen én samen.

#   KERKPOSTER

Op het raam van de kerkdeur hangt een nieuw postertje waarin we laten weten dat je op zondag welkom bent in de viering (nog steeds NIET samen zingen maar wél aanmelden via aanmelden@pknhuissen.nl ). Dat je thuis kunt meevieren via www.kerkomroep.nl. Door van tijd tot tijd het postertje door een nieuwe te vervangen houden we de blik naar buiten toe ‘levendig’. “Het is verdrietig dat als ik langs de kerk loop dat ie dicht is. Gesloten”. We proberen daarom des te meer naar buiten toe een levend signaal van solidariteit en volhouden te versterken in niet te zware taal.

Het werk van de Belgische cartoonist O’Sekoer , pseudoniem van Luc Deschee-maeker (1955) bestaat grotendeels uit cartoons en humoristische foto’s.
Hij maakte veelbesproken cartoons over o.a. de Holocaust, Trump en racisme.
In zijn cartoons speelt hij met veel kunstklassiekers en draait ze een kwartslag. Deze poster is in de stijl van Keith Haring , in 1990 overleden op 31-jarige leeftijd aan de gevolgen van dat andere sluipende virus AIDS. Kunst hoort niet thuis in musea (of gesloten klerken) vond Haring ; kunst is van en voor de mensen. Hoort thuis op de straat en in de metro. In het gewone leven de vraag stellen: Is dit een pijp of is dit een schilderij. Wat betekenen de dingen die we zien en meemaken? Corona – wat is dat ? En: wat is het NIET!

 

#   PIONIEREN MET PAULUS

Toen half maart de Coronacrisis ons leven binnen drong, stonden we in het kerkelijk jaar op de drempel van de Stille Week. Er lag een mooie liturgische opzet klaar met Bonhoeffer, Chagall en de klassieke teksten voor die periode. En opeens was daar die afbeelding van Jona: na de crisis, na de ramp krabbelt hij weer aan wal en krijgt een tweede kans. Maar de onbevangenheid is hij kwijt, je ziet hem wankelend zoekend en met de nodige rimpels opnieuw beginnen.

Geloven is geen makkelijk antwoord of kant-en-klaar recept. Het is vallen en opstaan en daarbij het geloof bewaren dat mensen opnieuw mogen en kunnen beginnen. Dat je niet alles wat er in jouw leven is gebeurd blijvend mee moet dragen en stapelen. Nooit wordt wat er gebeurd is uitgeveegd. Dat blijft van jou.  Je draagt jouw leven mee met al zijn lief en leed. Maar ergens in ons zit een kracht om niet kapot te gaan, niet verbitterd te raken, toch te blijven geloven, te hopen en open te blijven voor de liefde. Via Jona kwamen we bij Simon Petrus , zoon van Jona. Hij volgt Jezus met alle barsten en breuken die daarin meekomen. Zo groeide er opeens een heel andere leesroute dan het oecumenische rooster (wat ik bijna 35 jaar grotendeels heb gevolgd). En via Simon Petrus ontmoeten we nu Paulus . . .

Paulus en Coronatijd. Paulus heeft geen uitgewerkte routekaart, geen organisatie of gemeenteplan. Hij gaat op reis, beweegt mee met de plekken waar hij komt. Net als Daniel in het Oude Testament zoekt hij het gesprek met de cultuur om hem heen. Nee, je hoeft niet eerst besneden te worden. Nee, je hoeft niet eerst naar de kerk te gaan om te geloven. Kerk? Her en der zijn kleine groepjes en huisgemeentes van mensen die elkaar opzoeken. We moeten er wat van maken. Paulus blijft niet zitten in de wachtkamer. Gaat op reis, naar buiten en begint te schrijven. Brieven. Want er zijn zo veel vragen, zo veel verschillen , zo veel om met elkaar te delen.

#   NAAR BINNEN EN/OF NAAR BUITEN ?

In het ontstaan van de christelijke gemeenschap(pen) speelde de vraag: zullen wij als volgelingen van Jezus een (aparte) groep blijven binnen het jodendom (dit wordt ná Paulus weer wat  sterker benadrukt met de lijn van Petrus, de tempel en Jeruzalem als centrum van de godsdienst). Of zullen we een geheel eigen weg inslaan ? Zijn christenen een nieuwe gemeenschap in Jezus waar iedereen jood en heiden (niet-Jood) aan deel kan nemen?

Paulus probeerde in zijn zoektocht de joodse traditie trouw te blijven, maar los van de afgrenzing en de vastliggende vormen en gebruiken. Op zijn reizen zoekt hij steeds eerst aansluiting bij de joodse gemeenschappen, maar merkt dan elke keer opnieuw hoe verdeeld de reacties zijn als hij van de vrijheid  van Jezus vertelt. Hij maakt dan de keuze zich te richten op de niet-Joden. Daar was het enthousiasme voor het evangelie veel groter. En Paulus vond makkelijk aansluiting bij mensen omdat hij hen aansprak vanuit een heel persoonlijk mystiek geloof: geloven zonder al te veel regels. Eenvoudig , verborgen en vol vertrouwen. Het gaat om Christus in mij en ik in Christus. God is alles en in allen. God is er al. Wij mogen geloven God dat U er al bent. Waar ik nog niet ben, bent U al. Waar geen kerk is, bent U al. Ik hoef U niet aan de wereld te verkondigen. U bent er al . . . .

Paulus sluit aan op wat er vandaag met de kerk gebeurt en veel ex-kerkgangers allang hebben gedaan: ze zijn op reis gegaan. Ze zijn niet in de besloten kring van de eigen groep gebleven, maar geloven op de plek waar ze leven. Waar je allerlei andere denkwerelden en gewoontes in alle openheid ontmoet. Waar je de taal van de wereld (moet leren) spreken. Waar leven en geloven soms veel minder vanuit een groepscode betekenis krijgen, maar vanuit mijn eigen verstaan en duiding. Niet vanuit een traditie, maar gericht op de ontmoeting. Kerk als kleine huisgroepjes. Paulus laat in zijn leven aan den lijve zien wat geloven betekent: op reis gaan. Een stem volgen. Zoals Abraham en Jezus. Zoals al die pelgrims die op reis zijn gegaan. Zoals ieder van ons de reis naar buiten én naar binnen in zijn/haar leven gaat . . .

 

#   WIE SCHRIJFT DIE BLIJFT . . .

Paulus heeft veel gereisd en veel brieven geschreven. Nu wij in Coronatijd ons bezinnen op de vraag hoe we in tijden van afstand houden tóch contact met elkaar willen  houden . . begrijpen we wat Paulus bezighield en motiveerde.  Wat doe je als je niet bij elkaar bent en niet kunt samenkomen en je wilt toch het contact bewaren? Je schrijft een brief.

In Paulus’ brieven gaat het niet alleen om een verslag van al die kilometers van zijn reizen naar buiten, de wereld in – maar nog meer over die andere reis die elk mens maakt:  de reis naar binnen. Om het contact met anderen en jezelf niet te verliezen stemt een mens af op wat waardevol is, jouw levenskern en levensbron, wat mijn leven zin geeft. Dag Hammarskjöld schreef kleine brieven en teksten, merkstenen voor onderweg. Dorothee Sölle schreef over de heenreis naar binnen die een mens moet gaan alvorens de terugreis naar de wereld te maken. Dietrich Bonhoeffer schreef brieven aan zijn beste vriend, zijn liefde Maria en zijn ouders. Door aan anderen te schrijven wat jou bezighoudt (her)vindt een mens zichzelf.

In oktober inspireert Paulus ons om op reis te gaan, de toekomst tegemoet. En op weg naar Kerst toe zullen we in de maanden november en december brieven gaan lezen (en schrijven ?!). Brieven van Paulus. Het ontroerend boek van Abdelkader Benali , “Brief aan mijn dochter”. Met Toon Tellegen lezen we de brieven van de prins aan Doornroosje die hij wakker zal gaan kussen. Er zijn brieven van en voor Amnesty.

‘In een tijd waarin mails langer dan een paar regels uitzonderlijk worden biedt de brief mij de mogelijkheid mij aan jou te verbinden, want wat is een brief anders dan een reddingsboei bij een sprong in het diepe’  (Uit: “Brief aan mijn dochter”)

 

 

“Als Doornroosje precies 99 jaar slaapt besluit de prins die haar wakker zal kussen op weg te gaan. Zijn reis zal één jaar duren. Hij weet niet waar haar kasteel is , hij weet eigenlijk ook niet waarom hij haar wakker wil kussen en hij weet helemaal niet wat er gaat gebeuren als zij ontwaakt. 
Onderweg schrijft hij haar elke dag een brief over wat hij beleeft en wat hij denkt, 365  brieven aan Doornroosje die slaapt en zijn brieven dus niet kan lezen. Maar als hij haar niet zou schrijven, zou hij ook niet verder reizen naar haar. En dus schrijft de prins prachtige brieven over onderweg zijn, over verlangen en geduld, over het bereiken van wat je wilt, kortom: over het leven en de liefde!”

 

#   LEVENSLOOP PAULUS

4 v Chr/8 na Chr (?)
               geboren in Tarsus, de hoofdstad van Cilicië, Klein Azië – in het zuiden
               van het huidige Turkije). Zijn moeder was vermoedelijk een joodse
               vrouw uit de stam van Benjamin. Zijn vader was een Farizeeër.
               In zijn jeugd naar Jeruzalem gegaan om er les te volgen bij Gamaliël.
               Hoewel hij ongeveer dezelfde leeftijd als Jezus had, heeft hij Jezus nooit
               in zijn leven ontmoet.

33          mystieke ervaring bij Damascus ; daarna terug naar Tarsus  waar hij zich
               ruim 10 jaar ‘verborgen’ houdt

44/46    1e reis met Barnabas , 2200 km 

48/49    Apostelconcilie in Jeruzalem. Mogen niet-joden toetreden tot de
               christelijke gemeente zonder eerst jood te moeten worden?
               Keuze voor een naar binnen gerichte koers (Abrahamitisch)
               OF naar buiten gerichte koers (Noachitisch)

48/49   2e reis met Silas na conflict met Barnabas, 4500 km , tot 51

53          3e reis met Timoteüs en Titus, 4500 km , tot 57

57/58    naar Jeruzalem, daar aangeklaagd en gearresteerd

58/60    gevangenschap in Caesarea, in afwachting overbrenging naar Rome.

60/61    reis in gevangenschap naar Rome.

62/64    verblijf als gevangene in Rome in een eigen huurwoning

64 (?)    vermoedelijke onthoofding in Rome onder keizer Nero.
               Het boek Handelingen vermeldt de dood van Paulus niet.


#
   I’M ON THE ROAD AGAIN (1)
In de maand oktober volgen we in drie zondagse vieringen Paulus op zijn zendingsreizen. Elke reis staat één stad centraal.

4 oktober Eerste zendingsreis – Antiochië

Paulus vertrekt uit Antiochië. Daar bevond zich een rijke joodse gemeenschap die hem wil supporten. Iemand die jou ondersteunt geeft moed om op reis te gaan. Paulus komt in Antiochië: een bekende naam, maar een heel ander verhaal.
Hij houdt zijn eerste preek en dat wordt een mislukking. Gauw verder en na 1 jaar weer terug naar zijn thuisbasis, Antiochië.


11 oktober Tweede zendingsreis – Athene

Zijn reizen gaan steeds langer duren. Nu bijna twee jaar onderweg en hij maakt de oversteek naar Europa, naar Athene. Het centrum van de wijsbegeerte en daar probeert Paulus -goed voorbereid- bij aan te sluiten. Hij citeert een Griekse dichter, knoopt aan bij een inscriptie, hij probeert te overtuigen,
gaat in gesprek met die andere cultuur – maar het lukt niet. Athene laat hij
op zijn volgende reis links liggen.

25 oktober Derde zendinsgsreis – Efeze

Deze reis duurt bijna 4 jaar, zo lang kun je niet leven op andermans geld.
We horen hoe Paulus in Efeze in zijn eigen onderhoud voorziet door tenten en kleding te maken. Hij vindt er gehoor en volgelingen die hun oude geloof achter zich laten. Dat was tegen het zere been van de zilversmeden die hun bloeiende handel  in zilveren beeldjes ten gronde zagen gaan door Paulus’ evangelisatie. Artemis, godin van de natuur. Natuur om geld te verdienen. Schepping , geloof en economie. Gaat dat wel goed samen ? Tóch maar goed dat het vandaag Scheppingszondag is !

#   I’M ON THE ROAD AGAIN (2)

Het is ongelooflijk als je leest hoe veel en hoe ver Paulus in zijn leven gereisd heeft. Er bestaan talloze top-tien lijstjes met roadsongs. Op een lange autorit neem je soms jouw favoriete muziek mee. Of om thuis weer een beetje energie te krijgen luister ik graag naar  . . . .

  • Waarheen, waarvoor Mieke Telkamp
  • I’m on the road again – Canned Heat
  • I’ve been everywhere – Johnny Cash
  • I’m always on the road – Willie Nelson
  • Middle of the Road
  • Band on the run – Paul McCartney
  • Ik ben op reis – Elly & Rikkert
  • Travelling Band – Creedence Clearwater Revival
  • Autobahn – Kraftwerk
  • Nachtrijders / met de vlam in de pijp – Henk Wijngaard
  • ……………………………………………………  
  • …………………………………………………..

 

#   I’M ON THE ROAD AGAIN (3)

 “Ik ben op reis” , Elly en Rikkert


Ik ben op reis, al weet ik niet waarheen

maar ergens stond geschreven dat ik deze weg moest gaan

en al aarzel ik soms even langs die eindeloze baan

toch weet ik – Iemand ging me voor

en daarom ga ik door

 

Ik heb geen geld , geen kaart en geen kompas

maar ik zie de tekens en die zeggen mij genoeg

en al geeft er niemand antwoord op de dingen die ik vroeg

Toch weet ik -aan het eind vind ik gehoor

en daarom ga ik door

 

Ik ben een vogel die z’n vleugels spreidt

Zo wil ik vliegen altijd verder dan de zon

Ik ben een paard dat zonder teugels rijdt

Maar er is iemand die me leidt en hij zegt: kom

 

Ik ben op reis al weet ik niet waarom

Maar ik luister naar de stilte en die zegt mij om te gaan

En al verlaat ik al m’n vrienden moet ik overal vandaan

Toch weet ik – er is geen ander spoor

En daarom ga ik door

 

#   OP REIS DOOR DE BIJBEL – HET NIEUWE TESTAMENT

Pas 30 jaar na het sterven van Jezus verschijnt het eerste evangelie. Als Paulus rondtrekt is het Nieuwe Testament nog leeg. Hij begint als eerste in het lege schriftje te schrijven. Als we het Nieuwe Testament in volgorde van ontstaan (‘met de kennis van nu’) zouden weergeven , zou het er zo uitzien:

 

 

14. Nieuwsbericht (G)Een blad voor de mond

26 juni 2020

 

 

Vanaf zondag 21 juni is de viering op zondagen weer opengesteld voor gemeenteleden. Met aftrek van het aantal mensen dat die zondag dienst doet kunnen er (maximaal) 22 gemeenteleden aanwezig zijn. Ik zal nog eens diep in mijn bijbeltje gaan graven, maar dat is niet direct een mooi symbolisch Bijbels getal. Zoals het hele rekenmodel van aanmelden, voorschriften, afstand houden, niet zingen en geen koffie ook totaal niet-bijbels is. Zo is de gemeente niet bedoeld. Aankomende zondag gaat het over Petrus en Paulus en met wat een plezier lees je dan die vervelende strenge Paulus (dat beeld is zo gegroeid): geloven is vrijheid van dwang ! God is er niet alleen voor Israël, maar gemeente: zet de deuren open!!

Door al deze maatregelen wordt het steeds leuker om thuis kerk-te-zijn: daar mag je wél zingen, zo hard en vals en diep uit het hart als je maar wilt, daar kun je wél een kopje koffie drinken met iets lekkers erbij. ’Pas maar op Matthijs zei iemand, straks komen ze niet meer terug’.  Als dat zo is  – dan moeten we de deuren dus nog verder open zetten zodat we mensen ook buiten dat kerkgebouw kunnen ontmoeten. Dan nemen we de ervaringen van de laatste maanden écht mee op weg naar de toekomst. En zijn we ons deze maanden heel erg bewust geworden van de kracht van een gemeente:  het gaat er niet allereerst om dat we de deuren van het kerkgebouw open zetten, maar dat ik de deuren van mijn eigen leven open kan zetten voor de anderen die ik ontmoet. Een kerkgebouw is nodig omdat ik plekken nodig heb in mijn leven waar ik de deur niet op een kiertje hoef te zetten, voorzichtig, de rem erop, houd een beetje afstand – maar ook wat verborgen is, mysterie, wat mij vreugde schenkt en verdrietig maakt , mijn verlangens en angsten, mag openen. God, omdat jij er bent, groter dan mijn hart. Ja, dat voel ik in de kerk.

Dus : gelukkig dat de deuren weer op een kier gaan!!  Je kunt je voor een viering aanmelden via aanmelden@pknhuissen.nl  of telefonisch via Marja Huson, 06 2053 5946 of Ada van Arkel 06 4472 0555. Misschien dat voor  “(G)EEN BLAD VOOR DE MOND” de deur nu langzaam weer dicht kan gaan?
Ik kan het nog niet goed loslaten. Het is bij deze tijd gaan horen, het houdt ons bij elkaar in deze tijden. Het helpt om je hart niet op een kiertje te zetten, maar vrijuit (letterlijk en figuurlijk) te luchten! En ik ervaar het als een zichtbaar teken dat in ons gemeente-zijn niet het kerkgebouw het uitgangspunt is , maar de plekken waar wij als mensen leven. Om ons van huis tot huis met elkaar te verbinden, is er (nog een tijdje , net zo onregelmatig als deze tijden ) “(G)EEN BLAD VOOR DE MOND”.


Uit mijn mapje Corona-foto’s  haal ik deze twee: hoe er geprobeerd wordt de leegte en het gemis op te vullen. Er zijn kerken waar iedereen een foto van zichzelf kon plaatsen. Hoeft de voorganger niet tegen de lege banken te (s)preken (voor mij zou dat eerder vervreemdend dan behulpzaam werken , denk ik…) De ander komt van een Duitse Bundesliga-club waar men het zo jammer vond voor het publiek én de spelers om in een leeg stadion te spelen. Ook daar mocht elke supporter zichzelf aanmelden voor een tribuneplaatsje. Dan zie je hoe groot clubliefde kan zijn: ik zie iemand niet één keer, maar twee keer op de tribune zitten. Wat in het echte leven nooit zou lukken, daar opent Corona nieuwe mogelijkheden: twee keer naar dezelfde wedstrijd gaan én met jezelf (buurman) in gesprek gaan! Het deed me denken aan twee gedichtjes: “Ik wou dat ik twee hondjes was” , toegeschreven aan Godfried Bomans en “Miezölf” van de Grunningse dichteres Annie Mekel.


‘Spleen’

Ik zit mij voor het vensterglas

onnoemlijk te vervelen.

Ik wou dat ik twee hondjes was,

dan kon ik samen spelen.

Miezölf

Als ik miezölf ooit tegenkom,

Zel ik den mit mie proaten,

Zel ik den zeggen: ik hol van die,

Of zel ik mie den hoaten?

 

Als ik miezoölf ooit tegenkom,

hou zel ik noar mie kieken,

zel ik den denken: ik ken die nait,

zel ik nait op mie lieken?

 

Als ikmizölf ooit tegenkom,

Bin ik vast slim ainkenneg

En zeg ik”goa mie mor veurbie

Ik ben ’t laifst allenneg.


# Thuis vieren

De dominicaan Erik Borgman schreef onlangs: “Er is veel katholieke huisliturgie verdwenen. Momenten om thuis ruimte te maken voor je geloof zijn losgelaten of  teruggegeven aan de kerk. Misschien moeten we weer een beetje leren hoe wij het geloof in huiselijke kring kunnen beleven en het dagelijkse leven kunnen heiligen. In die zin biedt deze crisis ook een kans ().
Ook protestanten hadden en hebben hun huisliturgie. Een hardop uitgesproken gebed bij de maaltijden, Bijbellezen aan tafel, een dagboek voor het slapen gaan. Er hing een houten kruis aan de muur. Mensen hielden ‘stille tijd’. Vaak gebeurde dat op een vaste tijd op de dag, een vaste plek en werd het een vaste gewoonte waar niet van af werd geweken. Nu we vaker thuis online meevieren en van daaruit misschien ook op andere momenten daar thuis ruimte voor willen maken, is er vaak een drempel van onwennigheid en verlegenheid. Hoe doe je dat toch? (en zeker als je dat alleen moet doen !!!) Sytze de Vries geeft in zijn boeken een belangrijke aanwijzing:  maak jouw thuisruimte voor zo’n moment iets anders.

Het is makkelijker om ook geestelijk een andere ruimte binnen te treden, als die ruimte daartoe uitnodigt. Ruimte en heiligheid roepen elkaar op. Een kaars, een open bijbeltje, even 5 minuten van te voren de stilte binnengaan.

Wat helpt jou ? Hoe doe jij het ? Ik zou die thuisverhalen graag delen met elkaar. In dit blad en in het volgende nummer van Sjaloom. Reacties zijn van harte welkom bij  predikant@pknhuissen.nl

# De tweede fase van de coronatijd – blijven we verbonden?

Met grote letters schreef iemand bovenstaande vraag op. En daaronder een citaat van Leo Vroman
                               De zon maakt bloemen, warmte, hei.
                                               De zee maakt stil
                                               Wat maken wij?


# Je raakt elkaar kwijt

Het zijn vaak de kleine dingen waarin we het leven bewaren en beleven. Een berichtje in “Trouw” raakte mij afgelopen zaterdag.

“In deze coronatijden vergeet je soms de tijd dat je elkaar niet meer gezien hebt. Deze week kwam ik op de redactie een collega tegen, en ik realiseerde me dat ik haar drie maanden niet gezien en niet gesproken had. En dat geldt voor meer collega’s. Je raakt elkaar toch een beetje kwijt, als je geen koffieautomaat, lift of andere toevallige ontmoetingsplek in of rond de redactie hebt, waar je elkaar even spreekt in flits-onderonsjes.

Je realiseert je nu pas hoe belangrijk dat soort ontmoetingen zijn voor het peilen hoe het met iemand gaat, het uitwisselen van ideetjes of het geven van complimenten. Realiseer me dat echt menselijk contact de basis is van onze ontmoetingen. Zolang de beperkingen gelden zal het een worsteling blijven”

Het zijn vaak niet de grootse gebaren, maar de kleine momentjes die ons leven zin geven.  Kleine ontmoetingen op straat, een kopje koffie, even iets afgeven, de pauze in een gespreksgroep, een blik die gewisseld -een glimlach die gezien – een klein berichtje dat even terzijde gedeeld wordt. Zomaar, even. Dat hebben we nodig om elkaar niet kwijt te raken. Sociologen hebben het wel eens over de ‘kleine derde plekken’. Naast de eerste levenscirkel van huis/privé en de tweede van werk  hebben mensen behoefte aan informele ontmoetingsplekken zoals een terras, sportkantine, het kletsen op het schoolplein, café.

Plekken en momenten  waar je zo maar – terloops, ongepland, terzijde – de wereld doorneemt , wat er wél en niet deugt, heb jij het al gehoord, een beslissing of gebeuren waar je wat mee in je maag zit. Plekken waar er even tijd is voor de ander. Die sociologen wijzen daarbij ook naar (informele) kerkgroepen , dichtbij het alledaagse leven van elkaar. Plekken om de ander en jezelf te vinden. Plekken om elkaar en het leven niet kwijt te raken.


# Kaartje sturen??

Aan mensen voor wie het leven zonder bezoek(regeling) in de Coronatijd erg stil is geworden hebben we de afgelopen maanden van tijd tot tijd een kaart verstuurd  met een kleine groet. Mariette van Herwijnen coördineerde deze actie “Stuur een kaart”  en er ontstond een lijst met 19 namen en er zijn bijna 100 kaarten verstuurd (en net als bij de tussenstand van het Corona-virus: niet alles is geregistreerd, er zullen ook vast spontaan kaartjes zijn verstuurd). De laatste weken wordt Mariette eigenlijk niet meer om adressen gevraagd. De druk is wat van de ketel – ook zonder een kaartje kunnen we elkaar groeten. We stoppen daarom met deze actie en willen Mariette bedanken én iedereen die een kaartje heeft gestuurd. En Mariette (en zij niet alleen) vindt het prima als jullie ook zonder haar tussenkomst af en toe iemand blij maken met een kleine groet !


#   Zingen is dubbel bidden (1)

“If you sing right, heaven belongs to you” zong Nina Simone (1933 – 2003) , de ‘hogepriesteres van de soul’.
Nina, een Amerikaanse wonderkind dat met tweeënhalf jaar al de hymne “God Be with You till We Meet Again” speelde op het kerkorgel en met Mozart werd vergeleken.. De pianiste die niet alleen de hoop van haar familie was, maar ook de droom van de héle zwarte gemeenschap in Tryon, South-Carolina, moest waarmaken. Een activiste die de geweldloze strijd van dominee Martin Luther King te soft vond en de radicale ideeën van de Black Panthers omarmde. Na een turbulent leven stierf zij uiteindelijk tamelijk roemloos en eenzaam in haar huis in Zuid-Frankrijk. In haar liederen en leven klinken woorden door van kerkvader Augustinus. “Zingen is dubbel bidden”. Zingend kan ik uitdrukken wat ik niet in woorden uitgelegd krijg.  “If you sing right, heaven belongs to you”

 

 


 

# Zingen is dubbel bidden (2)

In het blad “Volzin” verscheen in juni een artikel van Kees Posthumus over  geloven en de kracht van zingen,
“Wat we zingen geloven we”.  Hij gaat in gesprek met Sytze de Vries (SV) die talloze liederen heeft gemaakt; Gerard Swüste  (GS) van de Amsterdamse Dominicusgemeente , en Marian Geurtsen (MG) van de oecumenische Janskerkgemeente in Utrecht. Soms ervaar je pas wat je mist . . .  als het er niet is. Fragmenten om in deze tijd bij stil te staan.

Het lied kan binnen een geloofsgemeenschap een sterke verbindende factor zijn. Als mensen de kerk binnenkomen, vormen zij nog geen gemeente. Het zijn nog losse individuen, ieder met eigen sores en bezigheden. Zodra ze gaan zingen, nemen ze één taal in de mond. Dan vormt zich een gemeente (SV)

Er is onderscheid tussen liturgische taal en liturgische taal in de muziek. Als je zingt, kun je veel meer tekst uit je mond krijgen dan wanneer je iets zegt. Het lied “Zomaar een dak”  eindigt met de woorden ‘om recht voor God te staan.’ Vraag je wat iemand vanochtend in de kerk deed, dan hoor je niet ‘ik ben recht voor God gaan staan’. Toch zingen we dat moeiteloos. De kracht van zingen is dat de noten je meenemen naar een niveau waarin je boven jezelf uitstijgt  (GS)

In recent liedrepertoire ontbreken massieve Godsbeelden. God tuimelde uit de hemel omlaag om ook in liederen tussen ons te wonen, en soms zelfs ín ons. Hij of Zij wordt daarbij met vele namen genoemd.

In de Tien Woorden staat duidelijk dat je je geen beeld van God mag maken. Ik vat dit gebod letterlijk en figuurlijk op: vorm je geen beeld van God, niet in een gouden kalf, niet in een gedachte, niet in woorden van een lied. Het oude beeld van God als almachtig en verheven gooiden wij in stukken. Wat we overhielden was dat Gods aangezicht zichtbaar werd in het gelaat van de naaste in nood. Het is waarschijnlijk allebei waar. Wie naar de mens kijkt, ziet een glimp van God. Tegelijk spreken we niet voor niets over de Onnoembare (GS)

In een lied zoek ik naar een adres, een ‘jij’. Ook al is God voor ons geen persoon meer, eerder een bron of de grond om op te staan, het is wezenlijk om Iemand te kunnen aanspreken in een lied, in de liturgie (MG)

Ik heb altijd schroom gevoeld om te veel over God te zingen. Dat woord zegt niets, is te vaak misbruikt, te snel gebruikt als projectiescherm voor eigen ideeën. Ook mijn omgang met de joodse traditie was hierin bepalend: de Naam neem je niet op de lippen. Als ik over Hem of Haar of Het zing, is dat altijd in afgeleide vorm. In de Hebreeuwse taal drukt men in actieve, relationele termen uit wie God is. God zit niet zomaar ergens zichzelf te wezen, God is Iemand of Iets die gebeurt (SV)

In nieuwe liederen groeit de inclusiviteit van teksten, sterker dan in de (mannelijke) teksten van Oosterhuis het geval is. Het aloude probleem van te mannelijke teksten laat zich kernachtig uitdrukken met een uitspraak van feministisch theologe Mary Daly: ‘Als God mannelijk is, dan is de man God’. Zolang God niet kan worden bezongen en aanbeden in vrouwelijke bewoordingen, is ons Godsbeeld eenzijdig en gemankeerd. Het houdt vrouwen klein en ontneemt hen mogelijkheden en kansen. Het gaat ook om de positie tegenover God, wie passief is en wie actief. Natuurlijk is het een mooie mystieke houding om ontvangend te zijn. Maar mag dat alsjeblieft wel met instemming en niet verplichtend? (MG)

In 2015 verscheen de bundel “Zangen van zoeken en zien”. Bij sommige liederen denk ik: dit is zo multi-interpretabel, het gaat alle kanten uit. Dat werkt niet. Er moet een richting in zitten. Ik neem niet zo snel een lied theologisch de maat, tenzij het onzin is, of strijdig met de Schrift. Ik let meer op het taalgehalte. Veel in Zangen vind ik taalkundig en poëtisch onder de maat (SV)


#   ZINGEN IS DUBBEL BIDDEN (3)

Een mooi artikel van Kees Posthumus. Onder veel zinnen zou ik dikke strepen willen zetten. JA! “Losse individuen worden een gemeenschap door samen te gaan zingen”. Je wordt een gemeenschap door deel te nemen, je bent meer dan een toehoorder of luisteraar. “Als je zingt kun je veel meer tekst uit je mond krijgen”. Met een lied kan ik verder zingen dan waar ik nu ben.

Over zingen valt zo veel te zeggen . Wat deze weken ook raakt: zingen en bidden is niet aan het kerkgebouw verbonden, aan een vaste locatie. Zingen en bidden kunnen meebewegen met het leven, ze zijn vaak de beweging van het leven zelf. Het kan thuis. Onderweg. Het opent en vertolkt mijn emotie, woorden krijgen een andere klank en toonhoogte. Hoe blij we mogen zijn in Huissen dat de cantorij en “Promises” geregeld zingen (en wat missen al die koren hun vaste zangavond). Hoe blij we mogen zijn met onze organisten.  Vanmorgen las ik in de krant over de boosheid van voetbalsupporters nu er een verbod op spreekkoren en zingen is afgekondigd. Soms grappig én bizar om de woorden kerk en voetbal door elkaar te vervangen  . . .

2019-07-03 23:45:46 LYON – Jackie Groenen van Nederland viert de overwinning op Zweden na afloop van de halve finale van het WK voetbal voor vrouwen in Frankrijk. ANP ROBIN VAN LONKHUIJSEN

“Geen spreekkoren? Het verbod op zingen in stadions noemen supporters lachwekkend. “Een miskenning van wat voetbal is”. Maar hoe wordt er straks geselecteerd aan de poort? En komt er in het stadion misschien een juichpolitie?

Deze week gaf premier Rutte aan  dat zingen en spreekkoren straks in het stadion verboden  zullen zijn. De voorzitter van de supportersvereniging van PSV reageerder direct: “Als er ooit een instituut voor overtollige bureaucratie wordt opgericht dan zou deze daar wel een ereplaats in moeten krijgen. Dit is een klassiek voorbeeld van risicoregelreflex, bedacht door iemand die nooit in een stadion is geweest ()  Zo’n zangverbod is hilarische ambtenarij en ook een lachwekkende miskenning van wat voetbal is: emotie. Het is ook onnodig, want de overgrote meerderheid van de supporters laat zich leiden door gezond verstand. Die mensen komen niet ziek naar een stadion om daar in elkaars gezicht te gaan hoesten. Dit is vermoedelijk ingegeven door het beeld dat voetbalfans losgeslagen idioten zijn. Grote flauwekul.”


#   Het eenzaamheidsvirus & het gedichtenvirus

Nu we allemaal veel meer thuis moeten zitten, wordt de dichter in ons wakker. Op coronagedicht.nl  schieten de gedichten als paddenstoelen het papier uit. Met een mondkapje voor werkte dichter Ingmar Heytze zich door honderden coronagedichten heen en schreef daarover in “Trouw”. Hij knapte er niet van op. Rijp en groen door elkaar heen, voor velen is het enige wat telt dát het rijmt. Lees en beoordeel zelf – en misschien nog mooier: laat  jouw eigen dichterlijke stem spreken. Dit blad biedt jouw talent graag een podium !


Quarantijden

De Corona houdt ons binnen
We moeten er maar wat op verzinnen
Hoe we met deze isolatie
Komen tot een werkende situatie

De één gedijt prima thuis
De ander gewon niet
En nog een ander ding is zeker
Er ligt ons nog wel een tijdje
Zo in het verschiet
   
Webcam quarantaine

We hebben dezelfde diepvriespizza
mozaarella besteld, en weggespoeld
met hetzelfde merk cola – mijninwendige
mens is identiek aan die van haar.

Zachtjes op de achtergrond bij allebei
muziek van Maan. Ons kledingcompromis
(zij draagt geen ruitjesoverhemden, ik
geen off-the shoulder tops) ligt klaar –

Een wijnrode pyjama. Samen steken we
een sigaret op, al rook ik normaal niet, en
nemenplaats op bed. Tot we zeker weten
dat we vrij van de symptomen zijn gebleven,

is dit onze manier om toch dichtbij te komen.
Waar denk je nu aan? vraagt ze –
dan ga ik daar ook aan denken.

   

13. Nieuwsbericht (G)Een blad voor de mond

4 juni 2020

# Pinksteren 2020 – jij, ik, wij !                     

 



Adem van Geest
brengt ons God
dichterbij

Adem van Geest
maakt van jou en mij
wij



De vrijheid van de één mag niet ten koste gaan van de gezondheid van de ander







 






# Wie een kaartje stuurt


Uit nummer 4 van “GEEN BLAD” van 23 maart j.l.: “We zullen deze week een kaart sturen naar minister Bruins als een teken van diep respect en verbondenheid voor zijn grote inzet in deze -zeker ook persoonlijk – moeilijke en zware tijden”. Wat velen misschien wel weten: Bruno Bruins praat graag in/met beelden en wij ontvingen als kerk een originele bedankkaart van hem ! 


In onze gemeente coördineert Mariette van Herwijnen de actie “Stuur een kaart !” Aan mensen voor wie het leven zonder bezoek(regeling) erg stil is geworden sturen we van tijd tot tijd een kaartje met een kleine groet. Er is een lijst ontstaan met 19 namen en tot aan Pinksteren zijn er 75 kaarten verstuurd (en net als bij de tussenstand van het Corona-virus: niet alles is geregistreerd, er zullen ook vast spontaan kaartjes zijn verstuurd). De bezoekregeling is aan het versoepelen, maar nog steeds ervaren veel mensen deze tijd als een kleine stille wereld waarin een kaartje een geweldig teken van aandacht en meeleven is. Mariette is daarom nog steeds bereikbaar voor een adres. En dankjewel namens alle ontvangers voor deze warme groet!

Mariette van Herwijnen (026 325 46 12 / mariettevanherwijnen@gmail.com)
uit het dagboek van Etty Hillesum


# Uit het dagboek van Etty Hillesum

Een tekst aangereikt door een gemeentelid, een tekst ‘waar ik rust in vind’

Zondagochtendgebed , 12 juli 1942

Het zijn bange tijden, mijn God. Vannacht was het voor het eerst dat ik met brandende ogen slapeloos in het donker lag en er vele beelden van menselijk lijden langs me trokken. Ik zal je één ding beloven God, een kleinigheidje maar: ik zal mijn zorgen voor de toekomst niet als even zovele zware gewichten aan de dag van heden hangen, maar dat kost enige oefening.

Jij mag daar later ons voor ter verantwoording roepen. En haast met iedere hartslag wordt het me duidelijker: dat jij ons niet kunt helpen, maar dat wij jou moeten helpen en dat we de woning in ons, waar jij huist, tot het laatste toe moeten verdedigen.

Er zijn mensen, het is heus waar, die nog op het laatste ogenblik stofzuigers in veiligheid brengen en zilveren vorken en lepels, in plaats van jou, mijn God. En er zijn mensen, die hun lichamen in veiligheid willen brengen, die alleen nog maar behuizingen zijn voor duizend angsten en verbitteringen. En ze zeggen: Mij zullen ze niet in hun klauwen krijgen. En ze vergeten, dat men in niemands klauwen is, als men in jouw armen is. Ik begin alweer wat rustiger te worden mijn God, door dit gesprek met jou.


# Pinksteren – ‘Leef als een kind van de wind’

Een pinkstergroet van een gemeentelid om aan elkaar door te geven en moed in te blazen:  “Heb het leven lief”. Een lied van Liesbeth List, gezongen door Elske DeWall bij The Passion 2017

Leef als een kind van de wind en van de liefde
En herken de open blik in de ogen van een vreemde
Dans met de maan, sla je armen om de sterren
Ga je dromen achterna op de maat van de seizoenen

Heb het leven lief als de stormwind gromt en als de lente komt
En verberg je niet als de regen valt en als de donder knalt
Zing het hoogste lied, vlieg in vogelvlucht door de blauwe lucht
Heb het leven lief en wees niet bang

Pluk elke vrucht die je aan de dag ziet hangen
En herken de open lach om de lippen van een vreemde
Vrij met de zon en verdrink in al zijn stralen
En omarm zijn spiegelbeeld in de rimpelloze vijver

Heb het leven lief als de stormwind gromt en als de lente komt
En verberg je niet als de regen valt en als de donder knalt
Zing het hoogste lied, vlieg in vogelvlucht door de blauwe lucht
Heb het leven lief en wees niet bang

Huil als het moet want je stikt in al je tranen
Maar ontwapen je verdriet met dezelfde overgave
Als waarmee je huilt, je kunt uit je as herrijzen
Het geluk van het moment zet een streep door het verleden

Heb het leven lief als de stormwind gromt en als de lente komt
En verberg je niet als de regen valt en als de donder knalt
Zing het hoogste lied, vlieg in vogelvlucht door de blauwe lucht
Heb het leven lief en wees niet bang

Heb het leven lief, met je ogen dicht of in het volle licht
Hou van wie je ziet pak de liefde vast en verlies haar niet
Heb het leven lief in de grijze nacht en als de morgen lacht
Heb het leven lief en wees niet bang
Wees maar niet bang, wees maar niet bang


# Groeten onderweg

We zien elkaar niet in de kerk, maar als je je in de ochtenduren door Huissen begeeft heb je hele grote kans om deze sportieve wandelaar tegen te komen en te spreken op gepaste afstand. En een bezoekje aan een alleenwonend gemeentelid kan je naast een goed gesprek ook mooie plaatjes opleveren!



In “Gemeentenieuws” schreef ik een stukje over mijn wandelingen en al die kleine teksten, graffiti, gekke borden, grappige teksten en afbeeldingen die je dan onderweg tegenkomt. Geregeld maak ik er een foto van, het zijn ‘groeten onderweg’ .
Toen ik onlangs door een stukje betonnen niemandsland liep had iemand daar “DUIF ●” opgeschreven (die punt erachter is  zó mooi!). Op een plek waar geen vogels vliegen, geen bomen groeien en geen mensen leven schrijft iemand dit woord. Het is een spandoek van hoop, protest, een levensteken.

Pinksteren is het feest van Gods creatieve spirit. De discipelen zaten in lockdown, binnen, deuren en ramen gesloten. En opeens vloog er een duif naar binnen: naar buiten jullie! Vertel de mensen waarin je gelooft . Hou vol & heb het leven lief! En toen stuurde iemand een foto van onderweg, je hebt soms een bankje nodig om even te rusten. “Leef en geniet” en dan mag je weer verder gaan. En het schijnt dat als je geluk hebt er soms even een duif naast je komt zitten  . . .

“Leef en geniet”


# Als wij het niet doen…

In het blad ‘Open Deur’ stond een fragment uit de theatervoorstelling “Soldaat van Oranje”. Iemand schreef: het zijn woorden die me niet loslaten en die ik graag wil delen.

Als wij niets doen

Wie dan?

We zien toch dat dit niet kan

’t Is nu aan jou en mij

Onze enige hoop zijn wij

Verschuil je niet achter je hoge en veilige muur

je moet jezelf vragen:

als de wereld in brand staat, wie blust dan het vuur? 

Het gaat over jou, en mij

Onze enige hoop zijn wij

We zien toch dat dit niet kan? 

Als wij niets doen

Wie dan?


#   Kerk = kerkgebouw ≠ kerkgebouw

Een illustratie uit les 1 (!)  van een catechese-project van de Anglicaanse Kerk in Engeland. Kerk-zijn heeft een kerkgebouw nodig, een ruimte om elkaar te ontmoeten. Maar kijk eens om je heen: hoeveel ruimte er is om samen te leven en te geloven. NB Graag deze plaat zelf verder invullen en pijltjes zetten.


#   Terzijde

Een paar gedachten over de kerkdiensten, de ervaring van een luisteraar.

Als de insteek op weer bij elkaar komen ligt, dan zal er minder snel ingezet worden op bijv. een videoverbinding (zoals nu in Oosterhout/Ressen deels gebeurt). Een kerkdienst met beeld voelt meer nabij, dan een kerktelefoon verbinding die ondanks alle opgevolgde adviezen toch wel storingen blijft geven. Het voelt meer deelgenoot zijn van, als je ziet waar je onderdeel van bent. Als een en ander  toch langer gaat duren, zou ik dat het onderzoeken/informeren waard vinden. Maar misschien hebben jullie het daar al over gehad en zijn er andere overwegingen?

Ook zou ik voor gezongen muziek van CD kiezen; Taizé, Oosterhuis , anderen en mooie muziekstukken,. Vaker gebruik maken van piano (de viering met Juliette) , ik vind het orgel vaak te hard klinken en het is te traag voor een kleine groep zangers, die je dan niet meer hoort zingen.

Kennelijk is het moeilijk het vertrouwde los te laten! Een kerk eigen??  Ik mail dit omdat ik me afvroeg of de kerkdiensten zo gaan omdat we dat zo gewend zijn, of dat er nu gekeken wordt naar hoe we de vieringen (technisch/gemeentevriendelijk voor een breder publiek) het beste kunnen doen onder deze andere omstandigheden? Misschien zijn er dan heel andere mogelijkheden waar we nu te snel aan voorbij gaan ? Daarbij waardeer ik ieders inzet om dit mogelijk te maken en mooie inhoud van de diensten!!


# Nieuwe beelden

De kerken halen deze weken geregeld de krantenpagina’s.  In kerkelijk Nederland bestaat (bestond 😊) de denigrerende typering voor de niet-trouwe-kerkgangers : ‘geloven op wielen’. Je komt alleen in de kerk met de kinderwagen, de trouwauto en de begrafeniswagen. Basismomenten in het leven, kernrituelen van ons bestaan.

Het valt op dat de foto’s in kranten daar vaak aan refereren. Trouwen . Een begrafenisstoet waar de man zijn overleden vrouw met de fiets naar het uitvaartcentrum rijdt, begeleid door familie en zijn fietsclub. En Amerikaanse foto’s over dopen en een drive-through-kerkdienst. Hoe leuk (of verontrustend!) is het nieuwe normaal van het Amerikaanse kerkelijk leven? En welke foto’s zouden in scene zijn gezet ??


# Adieu God

Aan het einde van een pinkstergroet wordt een kijktip doorgegeven.  De gesprekken die Thijs van de Brink voert in “Adieu God” met mensen over de (verloren) betekenis van het geloof in hun leven. In de uitzending van 25 mei j.l.  gaat hij in gesprek met psycholoog René Diekstra. In de Maartenskerk in Sneek.

De kerk: een plek waar zijn wortels liggen. Waar hij tot rust kan komen.  Waar je afscheid neemt van geliefden en voor hen een kaarsje kunt branden. Over de betekenis van religie en spiritualiteit: ze bieden weerstand en een weg om met bestaansangst om te gaan. Elk mens wordt geconfronteerd met vragen van dood, eenzaamheid, wat geeft mijn leven zin en betekenis , de keuzes die ik in mijn leven maak (bewegend tussen vrijheid en verantwoordelijkheid).
En God? God is vertrouwen. . Als een vliegtuig een noodlanding moet maken en de passagier naast mij vraagt ‘denkt u dat we het gaan halen’ , dan zeg ik “ik neem nu het besluit dat ik de piloot vertrouw die voor in de cockpit het vliegtuig stuurt. Ik zie hem niet, maar ik besluit hem te vertrouwen”


# AFSTAND HOUDEN! en toch lekker naar buiten?

Toen bij het begin van de Corona-crisis steeds meer openbare plekken en ruimtes door rood-witte  linten werden afgesloten,  bedacht het Oostenrijkse architectenbureau Studio Precht het ‘Parc de la Distance’ (park van de afstand) met als motto: Afstand houden en toch even naar buiten.

Inspiratie vonden ze bij de Franse baroktuinen en Japanse Zen-tuinen en dat bracht hen tot een soort doolhof voor de 1,5 meter-samenleving waar de bezoekers genoeg afstand kunnen houden tot elkaar. De vorm is geïnspireerd door een vingerafdruk. Gescheiden door 90 centimeter brede heggen zijn er verschillende routes om te wandelen en die routes brengen je van de rand naar het middelpunt en weer terug. Zo ontstaat er een wandeling van ongeveer 20 minuten. De architecten denken dat ook straks na de pandemie mensen daarnaar op zoek zijn: ontsnappen aan de drukte van de stad én tegelijkertijd écht alleen kunnen zijn in een openbare ruimte.‘Parc de la distance’– de afstand is gegarandeerd, maar wie weet ontstaan er heel snel olifantenpaadjes die de bocht naar elkaar open leggen ? Gaan mensen toch liever naar een open veld met kleedjes, kinderen die achter een bal aan rennen, fietsers en joggers, en een bankje om alles gewoon te zien en van mensen te genieten.  Wordt het omgaan met elkaar vanaf nu inderdaad een doolhof die vaag herinnert aan de hand (veelzeggend: de vorm van een vingerafdruk) die we elkaar vroeger gaven of opstaken als groet?

Velen verwachten dat de coronacrisis een verdere stap zal vormen naar een ‘contactloze samenleving’. Technische ontwikkelingen en ontwerpen, producten, diensten, betalingen, bestellingen, boodschappen, worden steeds autonomer en fysieke aanraking is daarbij niet meer nodig. We gaan een tijd in van ‘leven zonder handen’ en dat zal ons juist extra bewust maken van onze handen! Aanraken en voelen zijn wezenlijke manieren om het leven te leren (ver)kennen. Mooi om die vragen met elkaar te delen, en mooi dat architecten met ontwerpen en modellen ons helpen dat visueel te maken.

In huize Glastra-van Meurs hebben we daarom -als proef- de deur laten vervangen. Onze nieuwe deur heeft geen handvat meer. We zitten nu heel veilig binnen, maar wel met onze handen in het haar in afwachting van de volgende technische truc die ons naar buiten moet gaan brengen. Want dat is toch wat je in die afgesloten binnenwereld héél snel ontdekt: leven gebeurt buiten ,met elkaar. Hopelijk gaat dat gauw gebeuren!


# Morgen wordt vandaag bedacht?!


Billboards langs de weg. Een reclame-tekst van 100 Nederlandse bedrijven die zich willen inzetten voor een duurzame toekomsteconomie. De Corona-crisis veroorzaakt veel heimwee naar wat er was, maar ook een verlangen naar een wereld waarin we anders met de schepping en leven omgaan. We zijn ons sterk bewust dat wij met elkaar ‘morgen vandaag moeten bedenken’.

Door de Coronacrises halen we de toekomst versneld naar ons toe. Ook als kerken worden we daar nadrukkelijk bij bepaald. Zal geloven in de toekomst veel meer via het scherm plaatsvinden, op een moment dat het mij past? Niet meer als kleine afzonderlijke kerkjes allemaal je eigen programmaatjes presenteren? Zonder een eigen gebouw, maar in kleine groepen thuis? We gaan in Huissen de komende maanden die route met elkaar markeren, om te beginnen het volgend nummer van “(G) EEN BLAD VOOR DE MOND”. “Wie nieuwe wegen zoekt moet geen oude sporen zomaar uitwissen. Je moet willen weten waar je vandaan komt om ergens naar toe te gaan” (Frits de lange)


12. Nieuwsbericht (G)Een blad voor de mond

22 mei 2020

# LEVEN – JE MAG ER ALLEEN MAAR NAAR KIJKEN ??

Dit bordje trof ik aan bij de ingang van een beelden-expositie.  Mijn moeder drukte het haar kinderen op het hart als we de speelgoedwinkel binnenliepen. ‘Alleen maar kijken, denk erom:  NIET vastpakken of aanraken’. Wat is het dus een moeilijke tijd voor (mensen)kinderen, on-natuurlijk. Om de wereld te ontdekken is aanraken en contact essentieel. Alleen maar kijken maakt mij tot een toeschouwer van mijn leven. Je bent geen deelnemer meer, we kijken van een afstandje naar elkaar.
Het zijn twee brandpunten die alles met liturgie en vieringen te maken hebben. Liturgie is niet iets van een dominee en een organist en een gemeente die toeschouwt . Liturgie, de ontmoeting met God en elkaar wordt gedragen door de gemeenschap van alle gelovigen, van ons allen.  De mensen die er zijn, de mensen die thuis verbonden zijn, de mensen die op hun eigen wijze daar een invulling aangeven. Deelnemers zijn nooit alleen de mensen die erbij zijn in de kerk (trouwens: iemand verklapte me deze week ‘ook als ik wel in de kerk zit ben ik heus niet altijd aanwezig’) en het is niet waar dat je door thuis mee te vieren een toeschouwer bent. Dat loopt -gelukkig maar én wonderwel- veel meer door elkaar heen en is met elkaar verweven.

In deze Coronatijd met het nieuwe normaal van de anderhalve meter samenleving is juist dat aanraken en contact maken beperkt. Hangen overal rood-witte linten en staan er strepen en pijlen op de grond. En overal die bordjes: houd afstand, don’t touch. Komt er straks bij de kerk ook zo’n bordje te staan? In dit nummer van “(G) EEN BLAD VOOR DE MOND” wordt verslag gedaan van de bijeenkomst van de kleine kerkenraad op woensdag 20 mei j.l.  Hoe gaan we als gemeente verder?? De rode draad in dat gesprek was: zorg ervoor dat we alles op alles zetten om de komende maanden de verbinding centraal te stellen. Er is geen tweedeling of buitensluiten, geen onderscheid tussen deelnemers en toeschouwers. In onze gesprekken en besluiten is het vertrekpunt dat we samen een gemeente zijn. Gemeente zijn wij samen, dat is de uitdaging én tegelijkertijd het vertrekpunt waar wij (voor willen) staan! Er zijn verschillende stemmen in de gemeente en er wordt verschillend gedacht over wat de beste weg is om hier verder mee te gaan. In dit nummer mag dat hopelijk oprecht doorklinken. Daarom nu eerst een ingezonden reactie van Jan Rietveld n.a.v. het vorige nummer.  Als we niet verder komen dan ‘je mag er alleen maar naar kijken’ dan heeft Jan ‘het zo langzaamaan wel  gezien!’ 😊

“Een meerderheid van de Nederlanders gaat niet naar de kerk op zondag. Zij slapen (eindelijk eens een keer) uit, sporten, genieten van de natuur, kijken naar een boom in de lege straat in de binnenstad, gaan bij oma op koffievisite. Of ze gaan niet naar de kerk, omdat de gezondheid dat niet toelaat. Voor die mensen hebben we gelukkig de kerkradio. Zij beleven de kerkdienst thuis. Soms al jaren. Ik heb dit de afgelopen tijd dus ook gedaan. Op tijd inschakelen, 2 kaarsen aangestoken. Aanvankelijk is dit, in het licht van de situatie, positief overgekomen.  Beleven wat andere gemeenteleden al lange tijd uit noodzaak beleven, met de wetenschap dat de hele kerkelijke gemeente hetzelfde meemaakt.  
Ikzelf heb dit zo langzaamaan wel gezien. Ik mis het directe contact. Geloven kan ook buiten de kerk. Geen dogma’s en gedachteloos volgen,  maar de innerlijke beleving. Voor het delen van ervaringen is het daarbij wel zo makkelijk als je je broeders en zusters op zondag gewoon zonder afspraak kunt ontmoeten! Was het niet Paulus die schreef: “het is niet goed voor een mens om alleen te zijn”? Daar bedoelde hij vast niet stofzuigen en de was doen mee.
Op zondag na de dienst met een kopje koffie in de hand kan je wellicht aan Kortjakje vragen hoe het nu echt zit. In de week zit dat er denk ik zo snel niet in”.


 

#  THUISBLIJVEN EN WEGGAAN

Ze wonen hun leven lang al samen, maar hebben elkaar nog nooit gesproken. Als hij thuiskomt gaat zij weg en als zij weer terugkomt gaat hij op pad. De (jeugd) theatervoorstelling “Altijd weer” over het weermannetje en weervrouwtje is me al 20 jaar bijgebleven. Vol grappen, afgebroken handelingen omdat het weer opeens omslaat, slapstick  . . . maar nog sterker de groeiende beklemmende tragiek van twee mensen die zó graag willen, maar niet samen kunnen zijn. Terwijl de seizoenen en de jaren voorbij trekken, groeit dat hevig verlangen naar elkaar. Misschien is het de hoogste tijd om niet langer mooi weer te spelen, maar ja: daaronder ligt de keuze tussen plichtsgevoel én het toegeven aan dat diepe verlangen.



De gedichtenbundel “Winterlaken” van Mischa Andriessen gaat over ‘een liefde die zo eenvoudig kan beginnen, maar zo zwaar op de proef gesteld wordt na het immens verlies van een kind. De man en vrouw dalen af in het donker van hun herinnering en komen uit bij de liedjes die ooit hun verbond bezegelden. Soms dwalen ze samen, vaker is het ieder voor zich. In die bundel staat het gedicht “Weerhuis” waarin het komen van de een en het gaan van de ander prachtig tot klinken wordt gebracht doordat de zin van de een tegelijkertijd de woorden van de ander kunnen worden.


        Zij denkt niemand komt binnen
        door een deur die op slot zit
        kan niemand eruit denkt hij  ()

        denkt zij het sneeuwt alweer denkt hij
        zij denkt het is te koud om open te doen


Het mooie van de theatervoorstelling is dat door alle tragiek heen de glimlach van de liefde overheerst. Omdat er het groeiend verlangen is om samen in het huisje te blijven wonen en dat verlangen wordt alleen maar groter. Misschien lijkt dat weerhuisje een beetje op ons kerkgebouw. Hoe komen we elkaar nog tegen als er straks een groepje is dat wél (weer) naar de kerk gaat én een groep die dat vanwege leeftijd, gezondheid of andere redenen voorlopig niet zal doen?
Daarom vind ik het zo mooi dat de zinnen van de een overlopen in de zinnen van de ander. Dat je soms twee dingen tegelijkertijd kunt zeggen. Dat thuis en kerk tóch hetzelfde zijn. Dat we samen één viering dragen en delen. Zo iets zeggen kan in de poëzie (“er zijn dingen die alleen gezegd kunnen worden in de taal van de poezie, die heldere uitdrukking van gemengde gevoelens”). Het kan in de liefde. Het kan in het geloof. Omdat ze ontspringen aan een diep verlangen en dat delen we met elkaar, dat samen geloven is ons gemeenschappelijk thuis. En pas toen we dit gezegd hadden zijn we als kerkenraad naar die andere zaken gaan kijken.


#  HOE GAAN WE VERDER ?

Hier komen de aandachtspunten & stappen die we woensdagavond als kerkenraad hebben gevolgd. Op 11 juni a.s. komt er een vervolg – hopelijk zijn deze stappen duidelijk en herkenbaar.

  1. Het moderamen dacht in het weekend van 15 maart dat onze viering nog wel door kon gaan, met inachtneming van alle voorzorgsmaatregelen. Verschillende gemeenteleden spraken ons aan op onze maatschappelijke solidariteit en verantwoordelijkheid. Als gehele samenleving houden we ons aan de richtlijn: vermijd bijeenkomsten, zoek elkaar niet op, blijf thuis! Vanaf die zondag vieren wij enkel online met ongeveer vijf mensen ambtshalve in de kerk.
  2. Nu de regering heeft aangekondigd dat er in onze samenleving weer meer ruimte komt voor ontmoeting en bijeenkomsten, willen we opnieuw aansluiten bij dat maatschappelijke draagvlak. Als op zo veel plekken er ruimte ontstaat elkaar weer te ontmoeten, dan hoort ook de kerk daarbij. We willen de geboden ruimte gaan benutten door te bezien met hoeveel mensen wij in ons kerkgebouw samen kunnen komen. Met nadrukkelijk daarbij als voorwaarde verbonden: als het ons lukt om de regels en protocollen goed en veilig uit te voeren én dat de menskracht in onze kerk toereikend en het werk uitvoerbaar is (we noemden hierbij vooral de kosters)
  3. Omdat er in ons kerkgebouw met de anderhalve meter regelgeving afstand zo’n 25 plaatsen beschikbaar zullen zijn, betekent dit dat het grootste deel van de gemeente niet bij de vieringen aanwezig zal (kunnen) zijn. De online-vieringen blijven daarom van verbindende betekenis in ons vieren. Omdat deze situatie wellicht nog vele maanden gaat duren, zullen wij er zorg voor moeten dragen om de vorm van deze viering op die nieuwe en blijvende (thuis)situatie af te stemmen. Centraal aandachtspunt is en blijft: hoe lukt het ons om gelet op het missen van de fysieke ontmoetingen, de online-viering zo’n vorm te geven dat ze bijdragen aan de onderlinge verbondenheid en nabijheid. ‘De viering thuis meevieren is fijn, maar voelt soms toch te veel als een uitzending.’
  4. Om de verruiming mogelijk te maken zijn er drie taakgroepen gevormd die in kaart gaan brengen wat er nodig is. Op 11 juni a.s. zal dan in de voltallige kerkenraad op basis van hun bevindingen verdere besluiten genomen kunnen worden.

Afgelopen woensdagavond is de koers aangegeven: we kiezen voor een JA, mits en niet voor een NEE, tenzij. De zorg is én blijft of de versoepeling niet te snel plaatsvindt, is het wel voorzichtig en behoedzaam genoeg? Met 1/3 tegen en 2/3 voor verwoorden we ons besluit als volgt:

Wij staan positief tegenover de verruiming die de overheid ons biedt om fysiek meer mensen in het kerkgebouw toe te laten. We weten nog niet op welke datum wij daartoe kunnen overgaan omdat we daarvoor eerst de komende weken onderzoek zullen moeten doen hoe dat in ons kerkgebouw veilig en verantwoord uitgevoerd kan worden. Op 11 juni a.s. willen we verdere besluiten nemen als de drie taakgroepen hun voorbereidend werk aan de kerkenraad voorleggen en ons op de volgende 3 hoofdpunten een werkbaar protocol/voorstel aanbieden.


DRIE TAAKGROEPEN

A. Veiligheid & Hygiëne!
Allereerst de zondagse vieringen. De looproutes, het aantal stoelen in de kerk, toiletten, hal en garderobe, schoonmaken. En mogelijk ook al richtlijnen voor de mogelijkheden buiten de zondagmorgen om (doordeweeks een kaarsje branden – getijdengebed – misschien een ontmoeting in kleinere kring vorm). En vervolgens: het gebruik van het kerkgebouw door koren, kliederkerk, gesprekskring, enzovoorts.

Als ik duidelijk weet wat het protocol is, is het eerlijker te beoordelen of ik daar wel/niet aan deelneem. Met nadruk steeds hierbij genoemd: de kosters. Wat zij aankunnen. Zorg ervoor dat hun verantwoordelijkheid en mogelijkheden niet overvraagd worden.


B. “Sorry, kerk is vol?”
Artikel 31 heeft in de kerkgeschiedenis een heel andere betekenis , maar wat gebeurt er als jij nummer 31 bent die zondagmorgen naar binnen wil gaan? Moet elke kerk nu opnieuw een artikel 31 opstellen? Moet ik mij (schriftelijk) opgeven van te voren, wie het eerst komt, of gaan we loten? Misschien op basis van mijn kerkbezoek van de laatste vijf jaren, of bieden ook hier resultaten uit het verleden geen garantie voor een vaste plek??
Die gesprekken moeten niet bij de deur opgelost worden, maar is duidelijkheid vooraf noodzakelijk. Opnieuw: als ik duidelijk weet hoe het geregeld gaat worden, helpt dat om een eigen beslissing te kunnen nemen.


C Een Corona-liturgie?!
Als we de kerk openen voor meer mensen, en er zijn onderzoeken die aangeven dat zingen een verhoogd risico op besmetting geeft, wat gaan we dan doen? Hoe gaan we het zingen in de viering een invulling geven (een voorzanger, een mini-cantorij of mini-Promises, geen liederen??). Mogelijk nieuwe elementen toevoegen, wat is een goede online-verhouding tussen tekst en muziek, hoe komen we tot een grotere betrokkenheid in de thuissituatie. Als zondagmorgen het merendeel van de gemeente thuis is, zullen we daar in de vorm van de liturgie rekening mee moeten houden. Dat roept nieuwe vragen op, misschien andere vormen voor een kerkelijke liturgie die een goede thuisliturgie kan zijn om samen te vieren. En vieringen op andere momenten ?

 


#  “ IK GELOOF ALLEEN IN EEN GOD DIE KAN DANSEN ”

Woorden van Friedrich Nietzsche. Ik kwam ze tegen in een boekje dat iemand vier jaar na het overlijden van zijn vrouw maakte. Hij zocht naar beelden en woorden voor wat het betekent om een geliefde te verliezen en alleen achter te blijven en een nieuwe weg te vinden. Zichzelf opnieuw te vinden.

                                Ik geloof alleen in een god
                                die kan dansen.

                                Dansen is het zoeken
                                naar evenwicht
                                jezelf steeds weer
                                in een moeilijke positie brengen,
                                aantrekken en afstoten,
                                je grenzen verleggen
                                en hopen dat je niet valt.
               
                                Het mooiste is
                                om met z’n tweeën te dansen.
                               Dan kun je op elkaar vertrouwen
.

De komende weken zal er dus niet veel veranderen. De twee kaarsen blijven nog even ‘met elkaar dansen, oud en nieuw, wat was én wat komt’. Corona is een tijd van rouw en verlies om wat was, maar in het beeld van de dans laten we elkaar niet los. In het verdriet en gemis is er ook wat blijft, wat moed geeft en kracht. Herinnering en verlangen. We voelen de leegte én we houden vol. Gemeente zijn we samen, zoekend naar nieuwe momenten, niet alleen de zondagse vieringen.

Je kunt iemand uitnodigen in jouw tuin op een veilige vriendelijke afstand. Een wandeling maken. Iemand een gedicht opsturen. Naast de zondagse viering kan er op veel andere plekken gedanst worden en kunnen we vreugde & verdriet delen. We zullen aanvullende (nieuwe) activiteiten, vormen en momenten gaan bedenken om samen te leven en te geloven.  Heb het leven lief.


# ‘OUT OF THE BOAT’ DENKEN

Nog een paar (binnengekomen) persoonlijke reacties bij de overweging over Mattheus 14: 19-33. Dat schip is het beeld voor de kerk zeiden de oude kerkvaders. Soms moet je een stap buiten de boot zetten. Dat gaat over ‘comfortzone & out of the box denken’ zeggen we vandaag in modern Nederlands . . . .

“Wat gebeurt er als je uit de boot stapt?
Wat als out of de boot wel heel erg out of de boot is?
Wat als je uitstapt en de boot slaat stuk? Laten we maar niet de rotsen noemen.
Je hoopt dat de boot heelhuids het strand bereikt.
Verstand boven de woelige wateren.
Wateren die samen met de wind huizenhoog kunnen rijzen
en zelfs algen als slagroom zo dik kunnen opkloppen waarin mensen stikken.
Maar wat als er geen boot meer is om naar terug te keren?



Je kan pas luisteren wanneer je uit je hoofd in je hart bent is mijn ervaring.
Om God te horen zoals Petrus, Jona of Esther moet je stil zijn –
in het oog van de storm is het stil.
Ga je mee in de storm dan word je een speelbal van de wind.
Zolang je de wind niet beheerst kan je maar beter in het oog blijven”

 

Verlangen
“Als je een schip wilt bouwen
 roep dan geen mensen bij elkaar
 om hout te verzamelen
 het werk te verdelen
 en orders te geven

 Maar roep eerst in mensen
 het verlangen wakker
 naar de uitgestrekte, eindeloze zee”
                   Antoine de Saint Exupéry


 © Vicarie / Fabian Polman
 “Wie niet uit de boot stapt zal nooit over water lopen”
                     
- Huissens spreekwoord -


11. Nieuwsbericht (G)Een blad voor de mond

14 mei 2020


#  TAFELVOETBAL EN ZONDER ZINGEN DE KERK UIT?

De voetballers in verschillende Europese landen blijken zeer verdeeld. De een wil liever gisteren dan vandaag dat de competitie uitgespeeld wordt , terwijl andere voetballers het commercieel onverantwoord gekkenwerk noemen. Gelukkig biedt bovenstaand cartoon een alternatief om via een potje tafelvoetbal met vaste veilige afstand de wedstrijden uit te spelen! Heeft FC Groningen misschien tóch nog een kansje om Europees te gaan en blijkt Ronaldo te kloppen!

Zouden we zo ook in de kerk op veilige gepaste afstand tóch met elkaar verbonden kunnen worden? Misschien zonder te zingen de kerk uit? “Misschien moeten we dit jaar maar 2e pinksterdag vieren, want vanaf 1 juni mogen er toch weer 30 mensen de kerk bezoeken? Ik ben benieuwd,” schreef een enthousiast kerklid. “Voor ons hoeft het nog niet. Wij zullen voorlopig dus niet komen – we vinden het risico te groot – het virus houdt van zingen!! – we willen drukte en groepen voorlopig vermijden – houden dus nog even afstand. We zouden bijna zeggen: “Leid ons niet in verzoeking….!!” Nogmaals: we missen de kerk, maar we luisteren en leven mee!” is weer een andere stem die klinkt.

De komende weken gaan we als samenleving bekijken wat er wel/niet weer mogelijk is. Een intellectuele lockdown vraagt om een verstandig en voorzichtig openen van het slot. En daarover heeft iedereen zo zijn & haar eigen opvattingen. De sportscholen zijn boos, de horeca klaagt dat ’het glas half leeg is’, en kerkmensen protesteren want er is toch vrijheid van godsdienst in dit land en ‘wij bepalen zelf wel hoeveel er naar binnen mogen’.

Als Protestantse Gemeente in Huissen gaan we ook onze plannen maken. Wat zeker niet gaat gebeuren is dat we zo snel als mogelijk proberen dat ‘alles weer wordt zoals het was’. Volgende week komt de kleine kerkenraad bij elkaar om een draaiboek te maken voor de maand juni. Dat wordt een proefmaand om te bezien wat er op zondagmorgen mogelijk is (en daarmee verbonden is óók de vraag hoe het kerkgebouw op andere momenten mogelijk weer open kan gaan). Vrijdag 22 mei willen we onze plannen en vertrekpunten in een volgend nummer van “(G) een blad voor de mond” met elkaar delen.


#  GOD EN GELOVEN ZIJN VERHUISD

Voordat we over de praktische oplossingen gaan spreken wil ik in dit nummer terug naar wat één van de hoofdvragen voor een kerkelijke gemeente zou kunnen zijn. Hebben we ons gerealiseerd en meegevoeld wat het betekent als je zondag niet (meer) naar de kerk gaat? Door het Corona-virus hebben nu al weken lang het zondagse ritme gedeeld van de meeste Nederlanders. De meerderheid van de Nederlanders gaat niet naar de kerk op zondag. Soms omdat er echt afscheid is genomen, of omdat de wielerclub op zondagmorgen zijn tochten organiseert, of omdat het de enige vrije dag van de week is. Misschien hebben we deze weken wel een beetje (boel) meegevoeld wat al die mensen vaak zeggen: geloven kan best zonder kerk! Voor veel Nederlanders ligt het niet meer voor de hand om God in de kerk te zoeken.

God is losgeraakt van de klassieke levensbeschouwelijke instituties. Hij/Zij is verhuisd, God woont voor veel mensen eerder buiten dan binnen de kerken. En God is de laatste tijd al vaker verhuisd: van een bovennatuurlijk geloof naar hier beneden op aarde. Van de (kerkelijke) buitenkant (vormen, regels, gewoontes, moraal) naar de binnenkant van een innerlijke gevoel.  Verhuisd van de leer, het gebouw, de traditionele godsdienstigheid naar een eigen persoonlijke spiritualiteit. Van een groep naar het individu. Hebben we dat de afgelopen weken ook zo gevoeld? Gaf het ook nieuwe impulsen? Of hebben we vooral gedacht: laten we maar zo gauw mogelijk weer naar de oude kerkvorm terugkeren?

Corona kan ons bewust maken van de vraag: heb ik de kerk nodig om te geloven, en wat zijn dan de dingen die ik nu mis? Waarnaar verlang en zoek ik? Of gaat het eigenlijk prima zo, geloven zonder de kerk. Juist wel fijn om zo persoonlijk uitgedaagd te worden om er nu zelf thuis iets van te maken. En lukt het mij om daar thuis tijd en ruimte voor te maken? Of voelt dat beetje ongemakkelijk met mijn partner een kaars aan te steken en een lied mee te zingen? We willen zó graag God in het gewone leven ervaren – maar is het toch maar het handigst dat daarvoor een kerk is? Het valt niet mee om thuis te geloven . . .

Als we onze plannen voor de komende tijd gaan maken, hoop ik dat we al die ervaringen daarin meenemen. Misschien helpt het ons om als kerk minder kerks te worden. Helpt het ons duidelijker te kunnen aangeven waarom ik een kerk nodig heb. Waarom ik graag naar de kerk ga. En ook: dat ik nu ontdekt hebt dat het ook anders kan! Veel mensen spreken uit dat ze in wonderen geloven, dat ze geloven dat er IETS is , dat religie en spiritualiteit belangrijk voor hen zijn. Alleen: dat is niet langer aan een gebouw gebonden of aan een kerkgenootschap of een andere religieuze, spirituele of levensbeschouwelijke groepering. De groep ‘ongebonden spirituelen’ is ondertussen in Nederland al groter dan die van alle ‘gebonden spirituelen’ bij elkaar. Waarom blijf ik naar de kerk gaan ?


# KORTJAKJE

Het antwoord zouden we aan Kortjakje kunnen vragen, onze zeer trouwe kerkgangster die er altijd is op zondag! Kerkliederen zijn soms moeilijk te begrijpen, maar wat laten we die arme kinderen toch veel ongelooflijke onzinliedjes zingen. Wat helpt het om te weten waar Berend Botje is gebleven of hoe Jan Huigen is gevallen met zijn ton. En wat zingen we eigenlijk met Kortjakje? Was zij een vrome vrouw met een griepje dat maar niet over wilde gaan en die de kerk met stip bovenaan haar levenslijstje had staan, de kerk gaat altijd voor en door ?

Dat zou best kunnen, maar ik kom nog twee andere mogelijkheden tegen. Kortjakje zou een prostituee zijn; haar korte jakje laat heel wat bloot, ze verdient haar geld in bed, en op zondag gaat ze trouw naar de kerk om haar zonden op te biechten en met haar zilverwerk haar slechte daden af te kopen. In de andere versie is Kortjakje altijd ziek omdat ze teveel drinkt (Kortjakje klinkt als Cognacje). ‘Altijd is Kortjakje ziek’ is dus eigenlijk  helemaal geen onschuldig kinderliedje.

Ik maak het nu los van de persoon van Kortjakje, maar ik denk dat als je daarover doordenkt dat er veel te noemen is waarom mensen zondag naar de kerk gaan. Het is fijn dat ik even losgemaakt wordt van mijn dagelijkse bezigheden. Het is fijn dat eer een plek is waar ik ruimte ervaar, bemoediging, troost.  Het leven lukt soms wel & soms niet. Wat is de zin van mijn gedoetje? In de kerk kom ik in verbinding met een traditie, met liederen, een boek vol verhalen over God en mensen waar ik thuis toch wat minder aan toekom en in verdwaal. Ik ervaar er rust en ruimte in mijn/een overvolle wereld. De ervaring van de accu opladen. Om als mens te leven en te geloven heb ik de ontmoeting met anderen nodig. En dat brandende vlammetje in mijn hart: ‘God, nooit heb ik niets met U’. Dat kan ook thuis. In de natuur. Bij mooie muziek. En ja, ik heb in mijn leven ervaren: dat kan in de kerk. Of juist niet meer in de kerk.  Waarom ga jij er wel/niet naartoe ?


#  EEN OPEN LEGE RUIMTE

In “Trouw” stond in april een artikel van Tomáš Halík , een Tsjechisch rooms-katholieke priester , filosoof en theoloog. Tsjechie, Oost-Duitsland en Oost-Europa: men kent er de praktijk van geloven zonder volle kerken. Mensen geloven door en in de leegte. Halík noemt Corona wat dat betreft voor de kerken een kansrijk gebeuren dat ons kan dienen om wezenlijk kerk te worden. Niet terugkeren naar wat vroeger was, ‘de volle kerken’ en ‘het fijne wij-gevoel’. Kerk als een lege plek voor God. Pas als ik leeg kan zijn, kan ik mij laten vullen. Leegte is de enige grond voor het bestaan van de kerk. De kerk is een plek om mijzelf leeg, open, ontvangend te maken. Ik ben te vaak te vol, te druk, te bezig. Wij hebben eigenlijk geen ruimte voor God, voor stilte.

Leegmaken – daar zou thuis een prima plek voor kunnen zijn. Middenin mijn dagelijkse leven zoek ik momenten van meditatie, gebed, het geheim van de stilte. Mijzelf losmaken van al die ruis, drukte, gedachtes, regels, gewoontes. In de leegte ontstaat er ruimte voor verlangen. Die leegte en openheid kunnen we niet organiseren of oproepen. We kunnen niet afspreken dat we God op zondagmorgen in de viering van 10 – 11 ontmoeten. Maar zonder kleine afspraken zal het ook niet gaan, want oefening baart kunst. Godsdienstoefening kan ‘God baren’, daarin kan God aanwezig komen. Maar om iets geboren/gebeuren te laten worden, moet er wél ruimte zijn in ons leven. Kerk als een lege plek voor God. Dat kan ik alleen doen, maar ik merk dat het soms beter gaat als ik dat samen met anderen mag doen. Samen oefenen om een ruimte te scheppen  waarin God aanwezig kan komen.

Voor de Architectuurbiënnale van 2018 in Venetië gaf het Vaticaan aan tien architecten de opdracht om de kapel van de 21e eeuw te ontwerpen. Wat maakt een ruimte tot een heilige, sacrale ruimte? De ontwerpen kenmerkten zich eerder door leeg-zijn dan door gevuld-zijn. Kerk als een open structuur die volop ruimte laten voor de ervaring van de bezoekers. Een ruimte om op te ademen. Bij de herinrichting van onze kerkruimte heeft dat aspect nadrukkelijk meegespeeld: komend uit de wereld ga ik de kerkzaal binnen en wordt er een ruimte geopend  om op te ademen.

De Braziliaanse architecte Carla Juaçaba ontwierp een kapel van slechts vier stalen staven die samen twee kruizen vormen: een om je naar te richten, de ander om op te mogen zitten en gedragen te worden. Op de schilderijen van kerkinterieurs van de zeventiende-eeuwse schilder Pieter Saenredam  word je getroffen door leegte, ruimte en rust. Een paar kerkgangers zijn er te zien, ‘zij verpozen er’. Kerken zijn vooral verblijfsruimtes, speelruimtes voor de Geest. Geen gehoorzalen om naar preken te luisteren, maar een plek die mij helpt om ruimte te ervaren en te scheppen in ons denken, ons doen en ons vieren. Ik merk zelf dat ik die ruimte thuis niet zo gemakkelijk beleef en creëer. Dat een kerkruimte mij daarbij over de drempel kan helpen  . . .


#   ALS IK ERBIJ GEROEPEN ZOU WORDEN ZOU IK…

Goed om ook dat te blijven benadrukken: nog steeds is het nadenken over een kerk(gebouw) secundair waar het gaat om alle zorg die uitgaat naar de gezondheid van kwetsbare mensen. Dat er zorg is dat het in jouw leven niet te stil of eenzaam wordt. Dat mensen kunnen werken, zonder al die financiële zorgen. Dat we naar school kunnen gaan, genieten van vrije tijd en cultuur. ‘Hou vol en heb het leven lief’ blijven we zeggen. Met een gedicht, een tekst en nog een gedicht om samen te delen.

Mijn brandend kaarsje

is een stukje van mijn tijd,

is een stukje van mijzelf.

Ik laat het branden voor God.

Ik laat het branden voor anderen.

Dit schitterende lichtje

symboliseert mijn gebed

dat doorgaat als ik weer onderweg ben.

(Uit: om geluk te vinden moet je op weg gaan, door Aalt van der Glind)

 “We moeten creatief gebruik maken van de tijd
en ons voor eeuwig realiseren
dat de tijd rijp is om goed te doen”

- Martin Luther King -

‘Water’ van Philip Larkin (1922-1985)

Als ik erbij geroepen werd

om een religie op te zetten

zou ik daar water voor gebruiken.

Om bij de kerk te kunnen komen

zou men door water moeten waden

met droge nieuwe kleren.

Mijn liturgie zou beelden

van onderdompeling bevatten,

een woest en vroom doordrenken,

en ik zou in het oosten

een glas water heffen

waarin al het licht

gebroken wordt
en samen komt
eindeloos.


(vert. Jan Eijkelboom. Amsterdam, 1983)


10. Nieuwsbericht (G)Een blad voor de mond

vrijdag 30 april 2020


# wij zoeken het corona-virus

Het 10e nummer. Weet jij nog waar en wanneer het Corona-tijdperk is begonnen? Hoe het leven er daarvoor uitzag, hoe we in alle vrijheid plannen maakten en afspraakjes? De eerste weken werd er veel teruggekeken hoe het was, wat we moesten missen – nu beginnen we steeds meer de blik naar voren te richten. Hoe gaan we verder? Hoe lang houden we het nog vol?

Toen de crisis net uitbrak stuurde Leen en Marijke deze kaart naar familie en enkele vrienden ter bemoediging. Het is een soort kaart die Leen en Marijke meestal alleen verstuurden om ons bij een nieuw jaar alle geluk toe te wensen. Hadden ze ergens voorvoeld dat er niet een nieuw jaar, maar een hele nieuwe tijd aan zou breken??

Op de drempel van de anderhalvemetersamenleving en intellectuele lockdown stuurden zij bovenstaande kaart. Ik ken niet het verhaal van het originele plaatje, maar wat houdt die vrouw toch achter haar rug verborgen? Een gouden graal met een wonderdrank ?

Wij moeten ons deze weken ‘thuis verborgen houden’. Mooi dat Leen en Marijke hun kaart ook aan ons toestuurden. Mooi dat in dit 10e nummer vele kleine bijdragen zijn waarin we niet verborgen houden hoe het met ons gaat, hoe we zoeken naar wat ons op de been houdt en hoop geeft. Elfjes, kleine berichten, een gedicht, muziek, een kaart – we nemen elkaar op in onze verhalen.
Er is geen wondermiddel, we zullen het samen met elkaar moeten doen. Met veel geduld, vertrouwen en voorzichtigheid. Leen en Marijke adviseerden ons lang geleden en het is nog steeds actueel: Lieve familie en vrienden, keep it COOL!!


# HOU VOL – HEB HET LEVEN EN ELKAAR LIEF!

“Keep it COOL!” . De voedselbanken in Nederland hebben het moeilijk en velen moeten hun deuren sluiten (wat ook te maken heeft met het gegeven dat veel vrijwilligers tot de senioren horen en die kwetsbare groep moet nu tijdelijk thuis blijven).

In “Meedeler”, het landelijke tijdschrift van de voedselbanken om met elkaar verbonden te blijven, las ik een verrassend fris berichtje! De koelkastenfabrikant Liebherr heeft 24 huishoudelijke koel-vriescombinatie ’s geschonken aan de voedselbank. Ze zijn nieuw, maar hebben wel een paar kleine cosmetische oneffenheden. Er wordt daarom geen garantie gegeven op deze apparaten. Voedselbanken kunnen deze combinaties voor eigen gebruik gebruiken en dat is zeer welkom als je even iets wat langer moet bewaren. COOL!


Naast het klooster in Huissen staat de Herberg: een pracht locatie voor conferenties en bijeenkomsten. Maar ja, als dat niet meer kan in deze tijden is er opeens weer die diepe betekenis van HERBERG : vier weken lang noodopvang voor daklozen uit Arnhem. De week na Pasen bleek de opvang niet meer nodig, omdat er in Arnhem meer capaciteit is gekomen en ook omdat de daklozen vanwege corona toch er voor kiezen om op straat te zijn. Het klooster heeft van vele kanten steun ontvangen en dat wordt erg gewaardeerd!


# WIE BETAALT DE CORONA-REKENING?

De maatregelen van het Rijk om de verspreiding van het Corona-virus te beteugelen heeft ertoe geleid dat heel veel winkels en bedrijven gesloten moesten worden en dat veel zelfstandige ondernemers, waaronder zzp-ers, noodgedwongen hun inkomsten moeten missen. Het kabinet wil al deze (zelfstandige) ondernemers ondersteunen, zodat zij straks hun bedrijf tóch kunnen voortzetten. Wie in financiële problemen komt kan daarom nu een beroep doen op tijdelijke overbruggingsmaatregelen.
We proberen als kerkelijke gemeente in het pastoraat present te zijn in tijden van ziekte en zorgen, maar willen ook graag laten weten : als er financiële problemen zijn willen we daarin met u meedenken en kijken wat er vanuit de kerkelijke gemeente wellicht mogelijk is aan ondersteuning. Contactpersoon hiervoor is Ada van Arkel, adavanarkel@gmail.com , 06 4472 0555


# KLOKKEN VAN HOOP EN TROOST

“Allereerst willen we allen die deelnemen of hebben deelgenomen aan ‘klokken van hoop’ hartelijk danken voor het enthousiasme en de betrokkenheid. De vele reacties zijn hartverwarmend. Van Groningen tot Middelburg en van de Waddeneilanden tot in het puntje van Limburg zijn de klokken geluid. We zijn erg dankbaar dat we met elkaar zo’n verbondenheid gestalte konden geven.
Na de laatste berichten van de regering zijn de eerste stappen van een nieuwe fase gezet. De fase waarin alles ‘normaal’ is zal misschien nog een tijd op zich laten wachten, maar de fase die nodig is om daar te komen gaat nu beginnen. Dat zijn hoopvolle tekens! Met de klokken van hoop hebben we niet anders gewild dan dat mensen de hoop op zulke momenten niet zouden verliezen. We hebben daarom besloten dat het goed is om ‘klokken van hoop’ voor nu te beëindigen.
Deze week was het voor de laatste keer dat de klokken van hoop op woensdagavond hebben geluid. Op dodenherdenking zal onze klok in Huissen ook luiden van 19.45 – 19.55 uur. De slotluiding is op Bevrijdingsdag 5 mei, de dag waarop het 75 jaar geleden is dat Nederland is bevrijd. Voor de laatste keer luiden we dan van 12.00 – 12.15 uur als teken van hoop en troost voor ons land. Nogmaals, alle klokkenluiders in Nederland -en in het bijzonder koster Huub in Huissen- hartelijk bedankt,
De klokkenluiders van de Paradijskerk in Rotterdam (waar deze actie begonnen is)”


# BERICHTEN VAN HOOP EN TROOST

Deze dagen meer tijd om met Luna, de hond van mijn zoon Mark, te lopen. De natuur is zo mooi op het moment. Deze boom kwam ik tegen en gelijk dacht ik aan een woord: HOOP.
Deze boom straalt zoveel hoop uit. Op de oude stam volop nieuw leven. Voor gemeenteleden, die veel aan huis gebonden zijn: een teken van hoop om samen te delen!
Mariette


Wat een geluk in deze bijzondere tijd dat we mooi weer hebben en alles tot bloei komt met die blauwe lucht erbij.
En dan afgelopen week: de geboorte van een nieuw mensje met de naam Mette Rosa, ons kleinkind. Wij zijn dankbaar.
Henk en Joke


Vanuit het Binnenhues heeft Liesbeth allemaal kaarten gemaakt voor gemeenteleden die wel een kaartje zouden kunnen gebruiken. Met dank aan Mariette van Herwijnen! Bij haar kun je adressen krijgen om een kaart te sturen. En ook Netty heeft er heel wat verstuurd.


# EEN GEDICHT

Jaren geleden heb ik een speech gehouden en daarin dichtregels van Paul van Vliet verwerkt. Afgelopen week schoot me dat ineens te binnen. Die dichtregels zijn ook nu heel toepasselijk en ik wil die met de Protestantse Gemeente Huissen delen.
Emmy

Laten we tijdig voorzichtig zijn
En waakzaam zolang het nog kan
Dingen, die groeien, zachtjes omarmen
Op laten bloeien, beschermen, verwarmen
Laten we tijdig voorzichtig zijn
Met die vrouw, met dat kind, met die man
Zolang het nog goed lijkt te gaan

We kijken geschrokken
Naar de breuk en de brokken
Geven alles en iedereen de schuld
Van plannen en dromen
Die niet uit zijn gekomen
Van beloftes die niet zijn vervuld
Hadden we dat nou maar eerder geweten
Dan hadden we 't anders gedaan
Maar we moeten zo nodig
We hebben geen tijd
Geen tijd voor elkaar of voor waakzaamheid

Laten we tijdig voorzichtig zijn
Voor het uur van de waarheid begint
Voorzichtig zijn met geloof en vertrouwen
Laten we tijdig voorzichtig zijn
(Paul van Vliet)

 


# MIJN BIJBELVERHAAL

Want als jij blijft zwijgen en zwijgen
in dit tijdsgewricht,
staat er voor de Judeeërs
verademing en redding gereed
vanuit een andere plaats,
maar jij en je vaders huis
zullen verloren gaan! -
wie weet
of jij niet voor een tijd als deze
het ko ingschap bereikt hebt

Ester 4:14 is een prachtige tekst, voor mij!


# ELFJES

Elfjes 
Ze dansen
In het maanlicht
Het duister raakt hen
Niet
Anderhalvemetersamenleving
Op afstand
Met Simon Jonasz
Reflecterend de dagen door
Nabijheid
Thuis
Werk digitaal
Contact met collega's
Via beeldscherm te weinig
Treurig.
Liefde 
Zal angst
Overvloeien als watervloed
Rozen laten bloeien zonder
Doorns
Sluit 
Je ogen
Ik kus weg
Je angst pijn en
Verdriet
Thuis
Kerk online
Contact met kerkgangers
Via laptop te weinig
Treurig.
Kom 
Ik hou
Je stevig vast
Samen, samen kom we
Gaan
Thuis
Contact kinderen
Sporadisch op bezoek
Beeldbellen maakt ze zichtbaar
Treurig.
Een 
Belofte gedaan
De zon zal
Schijnen in harten van
Mensen
Stormen 
Als tornados
In het oog
Heerst een oorverdovende stilte
Sssshhtt

# MIJN FAVORIETE MUZIEK

  • “Ik zal er zijn” van Sela
  • “Amazing grace” van Il Divo
  • “Dernière danse” van Indila, https://youtu.be/K5KAc5CoCuk
  • Een nummer waar ik veel naar luister en wat wel past in deze tijd denk ik 😉 “Anthem” van Leonard Cohen.
  • Prachtig en toepasselijk: ‘there ‘s a crack in everything that’s where the light gets in’.
  • “You say” van Lauren Daigle – You Say, https://www.youtube.com/watch?v=N8WK9HmF53w&feature=share
  • “Lopen op het water” met Elise Mannah.

# BUITENBLIJVEN & BINNENSPELEN ?



 

# OP BERENJACHT MET NETTY

Ik ben o.a. op berenjacht geweest in deze Coronatijd. Als teken van saamhorigheid hebben mensen beertjes voor hun ramen gezet. Daar heb ik foto’s van gemaakt. Ook heb ik mijn balkon opgeleukt met bloembakken vol met geraniums. Ik zou vandaag (donderdag 23 april) mijn nieuwe tuinmeubelen binnen krijgen. Helaas wegens drukte lukt dat niet. Tsja, ik ben niet de enige die online besteld!


En dan schrijf ik een aantal kaartjes namens onze kerk om mensen sterkte te wensen in deze bizarre tijd. Degenen die in Huissen wonen, breng ik zelf weg met mijn scoobiedoo (electrische driewielerfiets). Heerlijk!
Hartelijke groeten van Netty.


# VIERINGEN VIA KERKOMROEP

“Dank je wel voor alle inspanningen, het is niet niks zo’n hele Paascyclus. Soms was er geen verbinding en dan denk je al gauw dat het aan jezelf ligt. Maar dan opeens was het weer in orde.
Zaterdag avond ervoer ik toch een gemis, dan zijn er rituelen, die je thuis niet mee kunt beleven. Zoals het licht binnen brengen, vind ik altijd zo’n mooi moment. Ik had vorig jaar mijn kaars meegenomen en in mijn bureau gelegd, dus die heeft nu wel gebrand.
Hartelijk dank aan iedereen die dit mogelijk gemaakt heeft.
Vriendelijke groet, Christien


 

Op weg naar Pasen.
Het gebeurt echt!
Verrassende acties.
Zomaar een telefoontje, kaartje, app,
paaseitjes, bloemen, een groet op afstand.
Een ‘Open deur’ in de bus met meer Bonhoeffer. Het gebeurt op weg naar Pasen 2020. Hier en nu. In Huissen. In Coronatijd. In huisarrest. Maar vooral in verbinding! Inspirerend allemaal.

Dankbaar voor dit alles sluiten we met een citaat uit de ‘Open Deur’: ‘Laten we dus niet meteen alles met God willen oplossen, maar openstaan voor verrassende (re)acties en zelf ook zo handelen, dan kunnen we ineens ontdekken: Hier gebeurt God’. We blijven onderweg, ook ná Pasen!
Hilde en Mart


Gisteren mijn 79ste verjaardag gevierd. Nou ja gevierd, het was wel een hele andere verjaardag dan vorig jaar. Weinig bezoek, ondanks dat toch veel telefoontjes en veel kaarten van lieve mensen, die aan mij gedacht hebben.
‘s Morgens naar de viering geluisterd. Er waren weer veel raakvlakken. Dezelfde lezing uit Genesis over de ark van Noach als 5 oktober bij de dankdienst van Henk. Paaszaterdag was zijn verjaardag.

Verder ”Verhalen van liefde en alles wat schuurt en duurt”. Toeval of heeft het zo moeten zijn?! Het glas met zakdoek wordt allebei gebruikt. Mooie herinneringen aan een lied dat we samen lang geleden vaak gezongen hebben met vrienden in jeugddiensten:

Dank u voor elke nieuwe morgen
dank u voor elke nieuwe dag
dank u dat ik met al mijn zorgen bij U komen mag.
Dank u voor alle goede vrienden
Gerda

Fabian heeft een nieuwe bril én heeft K/Woningsdag gevierd


Een prachtige kaart! Thuis intens meevierend ben ik dankbaar voor het voortijdig licht waarin wij mogen staan. Zo zijn wij in zijn Naam met elkaar verbonden in verleden, heden en toekomst. Deel van het AL.
Marijke



# CONTACT – REAGEREN – IETS OPSTUREN??

predikant@pknhuissen.nl of administrateur@pknhuissen.nl of in de brievenbus van de Protestantse Kerk, Raadhuisplein 35, 6851 BW Huissen


# CONTACT MET PREDIKANT

Als er contact met de predikant gewenst is, kunt u een afspraak maken. Dat zal deze weken iets vaker per telefoon, mail of langs digitale hulpwegen gebeuren. In de kerk blijft er ruimte om elkaar -met in acht neming van de maatregelen wat betreft sociale interactie (zoals de onderlinge afstand , geen hand geven) – te ontmoeten. Ik ben telefonisch bereikbaar via 06 2129 4143, Matthijs Glastra



9. Nieuwsbericht (G)Een blad voor de mond

vrijdag 17 april 2020

#  MET MIJ GAAT HET GOED . . . .          

“Lieve opa en oma, hoe gaat het met u? Met mij gaat alles goed”

Dit is de standaard-tekst waarmee ik de brieven en kaartjes aan mijn opa en oma begon. Bij toerbeurt schreven we als kinderen in ons gezin (verplicht) op vrijdagmiddag voor de laatste postbestelling een briefje. Er was geen internet of whattsapp en de telefoon ‘was daar niet voor’.

‘Wat moet ik dan schrijven?’ ‘Gewoon, laat ze even voelen en merken dat wij ze niet vergeten’ legde mijn moeder geduldig voor de zoveelste keer uit (ze was een goede schooljuf geweest en gebleven).

Nu  moeten opa en oma’s video-bellen en achter ramen zwaaien naar hun kinderen die ze amper verstaan. Nog steeds zijn ze daarom blij met een kaartje en zijn het niet alleen de (klein)kinderen die aan ze denken. Mooi is dat!

En nog steeds moeten vaders en moeders deze weken heel geduldig voor de zoveelste keer uitleggen dat het geen vakantie is, maar dat er thuis stevig geleerd moet worden. En ja, speelkwartier doe je maar met je broertje! Ik hoor de buurkinderen opeens hele aardige dingen over hun juf of meester vertellen, waar ze een paar maand geleden mopperend van school thuiskwamen.  Het zijn maar kleine dingetjes, maar we merken aan alles hoe ons leven ingrijpend veranderd is. En dan is het fijn om elkaar te laten merken en voelen dat we elkaar niet vergeten.

Dit 9e nummer van “(G) EEN BLAD VOOR DE MOND”  is daarom een uitnodiging om iets van je te laten horen. Stuur iets op!! Een cartoon, een elfje, een zelfgemaakt mondkapje, jouw favoriete muziek, een puzzeltje, een grappige foto of tekening, een kort verhaaltje hoe het met je gaat in deze weken. Of gewoon iets wat jij zelf leuk vindt om op te sturen.

In de laatste Zondagsmail werd de oproep gedaan om elkaar te laten weten hoe we deze weken onze dagen doorkomen. De redactie van “ (G) EEN BLAD VOOR DE MOND” ondersteunt dit initiatief van harte en hoopt van jou te horen. Veel plezier nu alvast bij de impressie van Flore die vertelt hoe het met haar gaat (eigenlijk moet ik zeggen ‘ging’, want ze heeft het al weer even geleden ingestuurd). Super bedankt Flore , wie volgt? Je kunt dezelfde vragen daarvoor gebruiken.


#   MET MIJ GAAT HET  . . .   HET VERHAAL VAN FLORE, 12 JAAR

1. Wat vind je van corona?                              

Het is heel erg ingrijpend, de scholen zijn dicht en je kan eigenlijk bijna nergens heen. ik vind het ook heel erg heftig, ook in andere landen als China, Italië en Spanje. Daar zijn zo veel doden dat het niet meer te houden is voor de ziekenhuizen. Ik vind het ook heel naar voor de mensen van mensen die gestorven zijn aan het Coronavirus, wat dat zijn er nogal veel.

2. Hoe is het dat je niet naar school hoeft?

Ik vind dat niet heel fijn, je moet zelf aan het werk gaan. En je ziet vriendinnen en klasgenoten niet meer en de uitleg is ook minder. Ik zit in de brugklas en dan is het nog allemaal een beetje wennen met het huiswerk en nieuwe vakken. 

3. Hoe ziet jouw ‘school’dag er nu uit?

Mijn dag ziet eruit als: opstaan, huiswerk (school dus), lunch, weer huiswerk en dan iets leuks, meestal ben ik al best snel afgeleid vooral omdat het niet zoveel afwisseling is zoals als je gewoon naar school gaat, dan ga je van het ene lokaal naar het andere.

4. Wat vind je vervelend, naar?

Ik vind het vooral vervelend dat ik niet naar school kan en ook dat je dan niet kan afspreken en ergens naar toe kan. Ik krijg heel veel schoolwerk om me ‘bezig’ te houden wat ook best vervelend is, maar dat snap het ook wel.

5. Wat is leuk(er) ?

Ik lunch uitgebreider en lekkerder, ik kan iets meer Netflix kijken. 

6. Wat zijn jouw tips voor andere kinderen?   

Wissel af met leer- en maak werk, heb genoeg pauze en neem iets te eten en/of te drinken mee naar je werkplek. Blijf aan beweging doen, ik heb bijvoorbeeld een soort fitness app (bodyweight) voor thuis waar je allemaal workouts kan kiezen van bijvoorbeeld 7 minuten.


#  MAAK JOUW EIGEN CARTOONA –  en stuur die op

De crisis is te heftig om er grappig over te doen. Maar een glimlach kan soms net een andere blik geven en tot andere gedachten leiden dan alleen maar de feiten , interpretaties en al die praatprogramma’s. Een grap draait mij een kwartslag om, en in die omkering kan er soms nieuwe licht vallen . Een geintje is genade zeggen de Joden. Een duister moment breekt onverwacht open door een bevrijdende moment van humor.

Op Paasmorgen vertelde de pastoor vroeger altijd een grap: omdat het leven de dood heeft overwonnen  hoort de lach bij het leven. Maak jouw eigen cartoona en stuur die op!


#  MAAK EEN PAAS-ELFJE – en stuur die op

Een elfje is een  wondermiddel dat van iedereen een grootse dichter(es) maakt. Je hebt alleen maar een papiertje nodig en een pen. Een elfje of elf is een gedicht van 11 woorden, verdeeld over 5 regels. 

De eerste regel heeft 1 woord, de tweede regel heeft 2 woorden, enz. De vijfde regel heeft weer 1 woord en bevat vaak een samenvatting van het geheel.


krokus
kom op
wees niet bang
kom maar te voorschijn
lentebode


sneeuw
wit tapijt
op donkere aarde
nog even niet betreden
ongereptheid


lijnen
gaat met
up’s en downs
ik laat het lekker
golven


pasen
lekkere eieren
in de tuin
ze hebben mooie kleuren
mmm

Probeer het eens met een elfje waarin je vertelt: wat betekent Pasen voor jou? Of : hoe waren voor jou de paasdagen 2020 ? Niet vergeten op te sturen hè 😊



#  HOERA, WEER NAAR SCHOOL OF WERK?? MAAK JOUW EIGEN MONDKAPJE – en stuur die op

Als we straks allemaal hetzelfde mondkapje ophebben en allemaal precies op 1,5 meter langs elkaar heen bewegen…zijn we dan allemaal hetzelfde, allemaal gelijk, weet ik dan nog wel wie jij bent? En wie ben ik zelf?

Een jongen in Amerika gaat met zijn moeder naar het stemlokaal. Stemmen doe je met jouw stem (!) en een kruisje zetten met een potlood in jouw handen (!)?? In “De Gelderlander” lieten jongeren hun eigen kapsel/kapjesstijl zien. In een dorp in Spanje spraken ze af: vandaag dragen we ons eigen zelfgemaakte mondkapje. En mensen herkenden elkaar die dag veel beter

Voor een dagboek heb je een wit vel papier nodig en je begint te schrijven. Voor een mondkapje is een velletje van 10 x 10 cm voldoende om jouw eigen mondkapje te maken. Al die vierkantjes naast elkaar vormen straks een prachtige collage wie wij samen zijn. En dan maar raden . . .of zou je direct zien wie jij/ik ben?!!  Stuur jouw mondkapje op én maak er  nog eentje voor het échte buitenleven!


  QUIZZEN OMDAT WE ELKAAR MIZZEN _ stuur de antwoorden op EN/OF een nieuw puzzeltje!

Van al dat binnen-zitten ga je je  vervelen. Via de Zondagsmail is er nu de Puzzelhoek waar je legpuzzels kunt lenen en ruilen.

 Maar als je niet van legpuzzels houdt? Voor die kleine verveelmomentje zijn hier een paar puzzeltjes. 

Voor de leukste antwoorden zijn er natuurlijk prijsjes te winnen : een klassieke rol pepermunt óf een flitsend doosje met frisse chewy mints.


1. Mini-rebus: een plaatsnaam  (hier ging ik met mijn opa en oma naar het strand)

 


2. Zet één streepje zodat de som klopt:    


3. Wat zijn de zes standaardkleuren van M&M‘s?


4. Het Corona-virus  kreeg in februari zijn echte naam, COVID-19. Het virus stond tot dusver bekend als 2019-nCoV, en werd soms ook het Wuhan-virus genoemd. De CO in de nieuwe naam staat voor corona, de VI voor virus en de D voor disease, het Engelse woord voor ziekte. En 19 verwijst naar het jaar waarin het virus is uitgebroken.


De namen van veel sportclubs bestaan ook uit prachtige samengestelde afkortingen. NOAD = Nooit Ophouden Altijd Doorgaan. Weet jij wat deze afkorting voor staat:

  • VOGEL (gymnastiekclub)          
  • HEBBES (korfbal)
  • DVS en/of DWS
  • SAMOS

5. Kruiswoordpuzzel:


#   TIJD VOOR NIEUWE MUZIEK – stuur jouw favoriete song/lied op

Opeens was daar een heel gek woord COVID 19 , nooit van gehoord. Een woord dat bijna heel het leven veranderd heeft en óók onze taal besmet. Al 329 nieuwe corona woorden zoals ‘besmettingscurve’ , ‘wuhanshake’ en ‘coronababy’.  Ik luister de laatste weken vaker naar muziek. En hoor (en lees) opeens over een jonge Amerikaanse vrouw van 28 jaar die ongedacht hoog binnenkwam in de Top 2000 met een prachtig gelovig lied, “You say”. 

Ze klinkt als Adele, ze kan geweldig zingen en ze heet Lauren Daigle.

                “Jij zegt dat ik sterk ben, ook als ik denk dat ik zwak ben.

                 Jij zegt dat je me vasthoudt, als ik tekort schiet.

                 Als ik nergens bij hoor, zeg Jij dat ik er bij hoor

                 en ik geloof wat Jij over me zegt”

In de tijd naar Pasen toe hebben er steeds teksten van Dietrich Bonhoeffer geklonken. Terugkerend thema daarbij was het zoeken  van “Wie ben ik”, hoe maak ik keuzes, hoe blijf ik staan en vlucht niet weg. Jona en Jezus bepaalden ons ook bij die vragen. Bij al die woorden klinkt er gelukkig ook muziek!

Elkaars (favoriete) muziek horen is leuk en inspirerend. Stuur jouw favoriete luistertips op -en dat mogen liederen zijn van zowel binnen als buiten het  liedboek!-  dan maken we daar onze TOP 19 van als tegengif (antistof!) tegen dat 19-virus.


#  IK ZIE IK ZIE WAT JIJ NIET ZIET

stuur elkaar een kaart, want we blijven wél omzien naar elkaar!                                             

Ik zag een foto van een bakker die zijn chocolade-haasjes ging versieren met  mondkapjes.

Ik zag een foto van een standbeeld in Den Haag waar grappenmakers bij alle standbeelden mondkapjes om zijn gaan doen.

Ik zag mensen mooie kaarten maken en die naar elkaar opsturen.

Ik hoor heel vaak dat  ‘het heel lastig is om elkaar niet te zien’ – maar dat we juist in het missen ervaren dat we er voor elkaar willen zijn.

We wensen elkaar daarom gezondheid, geduld en goede moed voor de komende tijd en zien jullie reacties vol verwachting tegemoet. “ Hou afstand , hou vol – heb het leven lief !”

Matthijs Glastra


8. Nieuwsbericht (G)Een blad voor de mond

Fotoimpressie Stille Week

Palmzondag
Palmzondag
De tijdelijke Paaskaars wordt binnengebracht door de diaken Ada van Arkel
De tijdelijke Paaskaars wordt binnengebracht door de diaken Ada van Arkel
Een spoor van licht door een lege kerk
Een spoor van licht door een lege kerk
Het licht wordt verspreid in een lege kerk
Het licht wordt verspreid in een lege kerk
Het liturgisch boeket met op de achtergrond de oude Paaskaars met tijdelijke nieuwe Paaskaars
Het liturgisch boeket met op de achtergrond de oude Paaskaars met tijdelijke nieuwe Paaskaars

8 april 2020

STILLE WEEK 2020

De Vlaamse dichter Herman de Coninck heeft veel gedichten ‘over taal’ gemaakt. Opeens (of na heel lang schrijven en schrappen) ontstaat er een nieuw groepje woorden dat tegen elkaar zegt ‘laat ons nou maar altijd bij elkaar , er hoeft geen meer bij te komen’. Er (ont)staat een zin, een gedicht, een verhaal – en het klopt! De worsteling van een dichter, zoekend naar taal die alles zegt. Vaak lukt het niet om ‘alles te zeggen’ en blijft het gedicht of een zin leeg. Taal zonder mij.

De komende dagen vieren we het hartsgeheim van ons geloof. Dood en leven – de kerk heeft door de eeuwen een prachtige liturgie opgebouwd met een rijke taal die ‘alles zegt’. Om ‘alles’ van Pasen te kunnen zeggen zijn woorden alleen ontoereikend; kijk en voel en beleef: we breken het brood en laten de beker rondgaan. We staan in een kring. Het wordt leeg in de kerk. Een bijbel en een paaskaars, een houten kruis met een paar rode rozen. De paaskaars wordt gedoofd, donker en stil verlaten we de kerk en komen er weer terug. Opeens een golf van nieuw leven, licht dat zich verspreidt en uitdeelt. Cantorij en Promises zingen, een kruisje bij het doopvont. Een nieuwe morgen breekt aan, vrolijk paasfeest.

We moeten daarvan dit jaar veel missen. Zonder elkaar. Zonder die mooie volle liturgische taal. Misschien een beetje gaan proberen? Thuis een stukje brood en een kaarsje? Wat je thuis wilt doen, altijd doen! Want alles wat we aan ‘eigen liturgie creëren’ is wezenlijk. De kleine kerkenraad heeft besloten om in de kerkdiensten de soberheid van de afgelopen vieringen voort te zetten, ook voor de vieringen in de Stille week. Brood en beker en de nieuwe paaskaars bewaren we totdat we weer als gemeente samenkomen. Deze week (nog) niet. En we doen dat in het geloof en vertrouwen dat het dan geen ‘lege Pasen’ wordt. Maar door te delen wat er nu mogelijk en aanwezig is, vieren wij volop Pasen. Iemand schreef me deze week: ‘Vrienden en geliefden op anderhalf meter afstand houden? Sommigen waren nog nooit zo dichtbij, zo na aan het hart.’

Via kerkomroep zijn de vieringen rechtstreeks te beluisteren. De ervaring heeft geleerd dat het gewenst is om niet een paar minuten voordat het begint, in te loggen, maar eerder. Dan kan het soms wat onrustig maken als je dan niets hoort: de vieringen beginnen toch in stilte? Voor deze ene keer (hopen we!) maken we een uitzondering. De drie dagen van de Stille Week is er een kwartier van te voren muziek te beluisteren van de CD “Als de graankorrel sterft”, een oratorium voor de Veertigdagentijd en Pasen. En ook goed om te vermelden: alle uitzendingen kun je ook op een later tijdstip terug luisteren!


Witte Donderdag

Sterfdag van Dietrich Bonhoeffer
In de Domkerk in Utrecht wordt de gedachtenis van honderd geloofsgetuigen levend gehouden: de ‘heiligen ons voorgegaan’. In de gedachteniskapel achter het hoogkoor, ligt er een tekst over hun leven met een gebed dat in ieder geval in het avondgebed wordt gebeden.
Vanavond herdenken wij Dietrich Bonhoeffer (1906 – 1945), predikant en martelaar, die op 9 april 1945 werd opgehangen. Een gedreven christen, die de navolging van Jezus volstrekt serieus neemt: hij wordt pacifist, verzet zich tegen het nazisme en neemt het op voor de joden. In 1939 onderbreekt hij zijn verblijf in Amerika en keert naar Duitsland terug: daar ligt zijn taak. Hij gaat in het verzet, wordt opgepakt en vlak voor de capitulatie gedood. Zowel zijn verzet tegen het kwaad als zijn overgave aan de Eeuwige vormen een blijvende inspiratiebron.


The Passion op tv – ‘Geef mij nu je angst

Het wordt vanavond een Passion in een aangepaste versie, zonder live band en zonder publiek. Maar zoals de makers zeer herkenbaar aangeven: het gaat niet om de aantallen bezoekers, de grootte van de show of de perfecte vorm – het verhaal zelf is leidend! Het verhaal wil verteld worden. Het verlichte kruis vormt het decor en kijkers worden verbonden door berichten online te delen. Geef aan ons door: wat is jouw angst? Onze wereld wordt getekend door gevoelens van angst en verdriet, maar niet minder zullen we geloof, hoop en liefde hard nodig hebben nu velen zich alleen en verloren voelen. Thema van de Passion is ‘Geef mij nu je angst’, een hit van André Hazes, maar nog groter geworden als lied toen Guus Meeuwis het zong bij zijn afscheidsplechtigheid.

'Geef mij nu je angst, 
ik geef je er hoop voor terug.
Geef mij nu de nacht, 
ik geef je de morgen terug.  
Zolang ik je niet verlies 
vind ik heus wel een weg met jou'

Witte Donderdag 9 april 2020

Avondviering 19.30 uur via kerkomroep

Liturgie voor de Stille Week

Geen avondmaal, maar wel die andere klassieke Witte Donderdag lezing van de voetwassing uit Johannes 13. Wat dan opvalt: Johannes lijkt het helemaal niet zo nodig te vinden iets over de instelling van het avondmaal te vertellen. Na de voetwassing krijgen we een tafelspeech van Jezus van ruim vier hoofdstukken lang, maar geen inzettingswoorden, geen brood en beker. Alleen een klein tafelgesprekje tussen Jezus en Judas.
Maar we voelen in deze voetwassing dezelfde verwondering en liefde als bij het delen van brood en beker. Niet de scheiding van mijn leven of jouw leven, jouw brood of mijn beker, heer of knecht, vriend of vreemde, man of vrouw, wereld of uitverkoren volk (Jona). Wij worden elkaar gegeven om brood en beker voor de ander te zijn en elkaar de voeten te wassen. Petrus aarzelt: dat kan toch niet Heer. Jona zegt: dan liever overboord. En Jezus hoopt maar dat wij begrijpen wat Hij voor ons heeft gedaan.


Goede Vrijdag 10 april 2020

Avondviering 19.30 uur via kerkomroep

Liturgie voor de Stille Week

Als we op Witte Donderdag uit het Johannesevangelie lezen, dan gaan we daar mee door (Johannes is trouwens de enige evangelist die over de voetwassing vertelt). We lezen in deze viering hoofdstuk 19, de omliggende gedeelten kunnen we – voor wie wil – thuis lezen. De kerk is helemaal leeg: geen tafelkleed, kaarsen of bloemen op tafel. Wat er is, is en blijft in het hart van Christus’ gemeente en bij wat er in ons leven gebeurt: de Bijbel en de Paaskaars, woorden en licht voor onderweg.

Jona in de buik van de vis en Jezus op weg naar Golgotha – er komen fragmenten van Psalmen in hun hart tot spreken. Jij God, jij verlaat mij toch niet?! Laat mij door jou gevonden worden! Woorden uit Psalm 73:
Jij God, hou me vast.
Ik weet niet waarheen,
ik wil geen hemel, ik wil de aarde.
Ik wil dat mijn hart het houdt
en dat jij mijn rots bent voor eeuwig.
Ver weg van jou is het geen leven.
Dicht bij je komt het wel goed.


Stille Zaterdag 11 april 2020

Avondviering 22.00 uur via kerkomroep

Liturgie voor de Stille Week

De oude paaskaars is een jaar met ons meegegaan. Hij merkte hoe ons kerkje veranderde: mooi die gedachtenisplek met nog meer kaarsjes! Hij zag ons, hoorde onze gebeden, onze liederen en muziek, onze woorden en onze stilte. Onze geliefde overledenen. Bij alles wat er in ons leven gebeurde gaf hij licht en warmte. Dank je wel licht van God.

Welkom jij, nieuw licht. Welkom jij Jona, je mag weer aan land komen. Welkom jij Jezus , jij blijft in mensen leven! Jij blijft in ons midden leven als wij gelovig jouw weg willen gaan. Wij blijven geloven dat doodlopend en vastzittend leven tot leven gewekt kan worden, dat God ons daarin steeds weer nabij wil komen met licht en liefde en kracht.

  • Die verhalen vol licht en vertrouwen vertellen en zingen we deze nacht.
  • En van Ninevé, de stad die zich omkeert en de doodlopende weg verlaat.
  • En we horen een lied van Stef Bos over de lente van 2020 – zouden wij onze wereld en onszelf nieuw onder ogen willen zien? Ga met ons mee Licht van God.

De nieuwe paaskaars staat al weken klaar om in ons midden te branden. Maar jij bent van ons allemaal…. We wachten totdat we weer allemaal samen mogen komen. Gelukkig is een klein tussenkaarsje als een lichtende vonk en teken van belofte jou al vooruitgesneld.


Paaszondag 12 april 2020

Morgenviering 10.00 uur via kerkomroep

Maria ziet een tuinman. Maar écht vaste grond heeft ze nog niet onder haar geloofsvoeten. Bij Jona schieten de bloemen ook al de grond uit, er groeit zelfs een wonderboom. Maar het voelt als een donkere schaduwwolk in plaats van een warm zonnetje. Op Paasmorgen keren we terug naar het begin, de tuin vol van leven. God is gul en royaal, met licht en leven en mensen. En door haar tranen heen verstaat Maria in haar hart dat leven steeds weer opnieuw mag groeien en beginnen. Dat God daarin met mensen meegaat, zonder dat je dat altijd kunt zien en begrijpen of ‘vast kunt pakken – laat los Maria.’ Jona blijft ondertussen maar mopperen en vastzitten en vasthouden aan zijn oude denkwereldje over God en wereld. Waar Nineve zich vernieuwt, blijft Jona in het oude vastzitten. Voordat het Pasen is duurt soms langer dan drie dagen… blijf erin geloven, heb het leven lief!


Wie was Jona eigenlijk?

En zo verdwijnt Jona na vier hoofdstukjes alweer van het toneel. Wie was hij? Zoals Jezus probeert zijn boodschap met gelijkenissen te vertellen, zo is Jona een verhaal verteld door een groep profeten en rabbi’s, een midrasj, een gelijkenis. In elke gelijkenis ‘(ver)stopt’ Jezus iets van zichzelf en iets van de luisteraars. Waar lijkt God op, waar lijk jij mens op? Een verhaal is een spiegel om jezelf onder ogen te komen, niks verzonnen maar écht waar. Jona is een verhaal en hij bestaat nog steeds. Hij houdt van een beetje rust in de tent, is nog steeds op weg naar Ninevé en vraagt zich nog steeds af ‘zal ik wel óf toch maar niet…’

In het verhaal van Jona speelt een spannende discussie: als God iets zegt (of als mensen zeggen dat zij in Gods Naam iets zeggen) dit is vaak al een probleem op zich!) staat het dan voor altijd vast, of kan God zelf veranderen? De vroege profeten waren voor de harde lijn. Als God iets zegt door de profeet moet en zal dat onvoorwaardelijk zó gebeuren. In latere tijden zien we een verschuiving: als de profeet iets zegt en men luistert en neemt het ter harte, dan hoeft en zal het oordeel niet voltrokken worden. Profetie niet als een gesloten toekomstvoorspelling van wat gebeuren gaat, maar een kritische oproep van wat gebeuren moet. Jona is het verhaal over die twee opvattingen en vertelt ons van een God die met veel liefde liever buiten de lijntjes kleurt. God kan veranderen in zijn liefde. En jij Jona, lukt dat jou ook (een beetje)?!


Het dagboek van Simon Jonasz

Het is goed om af en toe een velletje wit papier te pakken. Een schriftje. Schrijven. Waar zit ik in dat verhaal van Jona verstopt? Ik schreef zondag op mijn eerste velletje (het zijn er al veel meer): waarom vind ik het vervelend om mijzelf terug te horen? Bang dat het te veel in de woorden is blijven hangen, té veel een verhaal(tje) is geworden? Best grappig dat een profeet (of dominee!) soms met opluchting zegt: nou even niet, ik wil nu even weg van jou God.

Ik hoor van meer mensen dat ze deze Stille Week af en toe wat schrijven. Dat er veel loskomt. Over Jona. Over Bonhoeffer, leven tussen verzet en overgave. Over het volgen van Jezus, hoe hij er wil zijn-voor-anderen. Over Corona, neemt het te veel of te weinig levensruimte in. En in een dagboek ontmoet ik MIJZELF en dat is goed. En wat zo mooi is: je hoeft niet alleen met woorden te schrijven. Iemand stuurde mij deze foto met een prachtige Paasbelofte:

Maar het gaat voorbij 
en we gaan hier in zekere zin ook sterker uitkomen. 
Wakker worden uit een boze slaap,
opstaan en werken aan een droom. 
Verlangen van al zo lang aan het licht laten komen.
Licht dat voor het oprapen ligt. 
We dragen het met ons mee, in ons…
en in het donker priemt het door een kiertje,
wordt het zichtbaar in wat je doet.

Vrienden en geliefden op anderhalf meter afstand houden?
Sommigen waren nog nooit zo dichtbij, zo na aan het hart.
We wensen elkaar gezegende Paasdagen !



 

 

7. Nieuwsbericht (G)Een blad voor de mond

1 april 2020

#  Op weg naar Pasen

Het blijft gevaarlijk om in deze corona-tijden iets in het voren te schrijven. Elke (halve) dag verandert de werkelijkheid. Dus als ik nu iets ga schrijven over wat ‘pas’ komende week gebeuren gaat – gevaarlijk! Maar ik durf het erop te wagen, want ook al verandert er ongelooflijk veel: we gaan de  Stille week in, we mogen Pasen vieren.

Het zal alleen wel heel anders zijn dan we een paar weken geleden gedacht, bedacht  en geschreven hebben. Geen gezamenlijke vieringen. Geen cantorij en Promises.  Geen avondmaal in de kring. En die nieuwe paaskaars , hoe moet dat nou?  Het zullen ook niet de woorden van Exodus, de schilderijen van Marc Chagall en de liederen van Dietrich Bonhoeffer zijn die Jezus begeleiden op zijn weg van kruis en opstanding. Het wordt het boekje Jona, een profeet in quarantaine, opgesloten in een vis. In het boek Jona wordt Israel/ons een spiegel voorgehouden over ons omgaan met de wereld en het al dan niet navolgen van Gods richtingwijzers. Hoe kun je rustig liggen slapen terwijl boot én stad vergaan? In het boek Jona wordt ons verteld dat er een tweede kans is, je mag na de diepe crisis opnieuw beginnen. STA OP !

#  Jona , Corona-virus en Jezus Christus  – van doodlopende wegen & nieuw  leven

In het verhaal van Jezus komen veel elementen uit het Jonaverhaal terug. De zee, de dood, na drie dagen terugkeren in het leven, Gods liefde die verder gaat en sterker is dan waar wij zijn gestopt. Jona vindt zichzelf terug in het water, zijn hoofd met wier omwonden. Het roept Exodus op, door de Rietzee, van dood naar leven, Pascha- de dood gaat ons voorbij!

Water is kopje onder gaan en weer boven komen. Nieuw geboren worden. In klassieke woorden: de oude mens (Adam) moet sterven opdat de nieuwe mens geboren kan worden. Er bestaan heel wat Jona-en-de-vis-afbeeldingen. Jona die keurig in het pak de vis ingaat en er als herboren jongeman in Adamskostuum weer uitkomt. In het boek “Spiegel der menselijke zaligheid” uit 1450  staat bovenstaande afbeelding. Ik zie geen frisse jongeman die een flitsende herstart maakt. Zijn oude leven is hem nog aan te zien, rimpels, wat houterig en onbeholpen zet hij een eerste stap – het lijkt wel in het luchtledige ? Zou het hem lukken aan land te komen ?

Toen ik bovenstaande afbeelding zag, zag ik onze tijd. Hoe stappen wij straks uit deze crisis, hoe gaan wij dan verder ? De  vraag van het boek Jona is zowel of de profeet zich wil omkeren als ook of de stad Nineve zich wil omkeren. Is er een omkeer mogelijk? Waar Nineve als nieuw en anders uit de crisis komt, lijkt voor Jona het oude leven zich te gaan herhalen. Lukt het om na de crisis niet terug te keren naar oud leven , maar een nieuwe manier van leven, een nieuwe balans te vinden?

Het kruis van Jezus vertelt over Gods aanwezigheid in onze wereld. Niet in sterkte, macht en  overmacht, maar een mens-zijn waarin ik er wil zijn voor de ander. Dat brengt je op kwetsbare plekken, maar juist daar zal liefde zijn en licht, worden er nieuwe krachten geboren.

Verrassend en creatief ervaren we dat in deze weken. Nieuw leven  vraagt om gedragsverandering en nieuwe keuzes. De wereld op zijn kop. Toen en nu. De koning op een ezel. Heden hosanna, morgen kruisigt hem. Vieze voeten die worden gewassen. De Gekruisigde is de Opgestane. Stilte bij een graf. Muziek en zonlicht dat ons leven wordt binnengedragen. Het onderste komt boven – zo mag Pasen dit jaar voor ons zijn.


# Dubbele ICHTUS

Lied 352

Uit het dagboek van Simon Jonasz

Jona: zijn naam betekent DUIF, sla je vleugels uit Jona , want het gaat niet goed met deze wereld. Maar Jona is een aparte vogel, hij heeft geen zin. Een eigenzinnig mannetje die op het beslissende moment vlucht. Een dienstweigeraar die zich toch Hebreeër blijft noemen. Een naam die herinnert aan een God die zorg draagt dat mensen aan de overkant van het water kunnen komen. Dat het  leven goed is als niet de kraaien en graaiers het voor het zeggen hebben, maar de duif een rustplaats kan vinden.

In het Oude Testament komt de naam Jona buiten zijn eigen boekje nog maar één keer voor. In het Nieuwe Testament gebeurt dat vaker. En zo ontmoette ik daar Simon bar Jona, zoon van Jona, later bekend geworden als de rots der kerk. Petrus is mijn naam. Ook ik doe niet altijd zoals ik heet. Ook ik ben op het beslissende moment gevlucht. Géén vis, maar wel een haan die er toen naar kraaide. Jezus was mijn BFF, mijn Best Fischermans Friend.  Zoon van een timmerman, Mac Carpenter zouden ze in Schotland zeggen. Ik ben zoon van Jona. Niet dat mijn vader zo heette, maar ik ben er een van ‘dat soort’.

Elke viering wil ik uit zijn dagboek iets delen. Misschien legt hij ons elke keer wel een vraag voor. En als jij dan thuis een wit A-4je klaar hebt liggen en elke keer iets opschrijft of tekent, dan groeit ook jouw Paasdagboekje. Als we elkaar dan weer ontmoeten(“volgend jaar In Jeruzalem” zeggen de Joden, stad van vrede)  bij brood en beker, de nieuwe paaskaars, het licht aan elkaar doorgevend – als we dan eens wat stukjes aan elkaar voorlezen?! Je weet wel, Pasen 2020 – niet samen, thuis, corona, ontroerend. Sterk spul hoor die Mac Carpenter !


 # Liever dood dan leven!

‘Jona is boos. Verongelijkt. God is veel te goed. Niet streng genoeg.  Geloven hoeft helemaal niet zo moeilijk te zijn hoor God: je trekt wat rechte lijntjes en dan weten we precies wie er wel bij hoort en niet.  Wat mag en niet mag. Goed en kwaad. Maar steeds weer kleurt God buiten de lijntjes. Jona is daar heel erg boos over: “Het is voor mij beter te sterven dan te leven”

De God die duiven vliegen laat begint bij de overmacht van het mededogen, van geduld. Dat doorkruist voor heel veel mensen de mogelijkheid om een redelijke samenhang te ontdekken in Gods wegen met de wereld. Het zou makkelijker zijn  en begrijpelijker als Gods toorn automatisch effect zou sorteren. Maar achter de gerechtigheid en de toorn ligt het mysterie van het mededogen,“Zijn toorn gaat voorbij, zijn liefde duurt eeuwig”

De Duitse kunstenares Christina Simon maakte een  Jona-cyclus. Ik zie de stad vol rood warm licht, het geel van de zon. Maar de profeet wil het niet zien. Hij is een beetje erg moe van die God die maar doorgaat. Ik doe even niet meer mee. Hij houdt stil aan de rand van de stad, genoeg, verder hoeft toch niet? Er liep net iemand langs hem heen, Josua, Jezus. “Ga je mee?”. Hij bleef hier liever liggen en zag dat Jezus die stad in liep, tot op de bodem ging, drie dagen ver en de dood van het leven aan den lijve ervaren heeft. Elke dag opnieuw er zijn voor de ander. Opnieuw beginnen ? Jona moet er niet aan denken.

 


6. Nieuwsbericht (G)Een blad voor de mond

2 april 2020

- In isolatie zijn wij paradoxaal het meest verbonden -

Nederland (de wereld) probeert ondanks de lock-downs, isolatie en minimale afstand van 1,5 meter met elkaar verbonden te blijven. Hoe doen we dat ? Internet en allerlei nieuwe digitale media helpen daarbij, maar ook hele klassieke instrumenten als een kaartje sturen of even op het raam bij de buren kloppen houden ons bijeen. Ieder land voor zich en toch een ‘global village’. En het verdriet, de angst, de onzekerheid en het grote aantal slachtoffers maakt vele levens tot één gedeelde mensenwereld.

Wij worden op onszelf teruggeworpen in deze crisis. Daarbij zien we dat er allerlei nieuwe krachten naar boven komen van samenwerking en solidariteit. De afgelopen week vielen er in mijn mailbox vele kleine berichtjes, ideetjes, een lied, een gedicht die tekens waren van die solidariteit. Zó mooi! Het meest populaire was het filmpje van het Rotterdams Philharmonisch Orkest waarin de leden gedwongen door corona, van huis uit Beethovens “Ode an die Freude” speelden. Ieder voor zich én toch samen.

De antropoloog André  Droogers raakte daardoor ook hevig ontroerd en vroeg zich af: wat gebeurt hier nou? Hij verbindt dat met ‘de tussentijd’ waarin wij nu leven. In het leven van mensen keert die fase een aantal keren terug: tussentijden en tussenposities. Als er een baby geboren wordt, ben je niet ‘zo maar’ ouders. Een reorganisatie in een bedrijf, van oud naar nieuw. Afscheid nemen van een baan of een relatie. Het overlijden van een geliefde. Een zieke partner verandert ook jouw leven en jullie relatie. Allemaal levensfasen waarin een mens zichzelf opnieuw moet uitvinden. En daar staat geen vaste klok-tijd voor. Soms word je daarvoor tijd gegeven, soms verwachten mensen dat je er na een paar weken wel overheen bent gestapt. “Zit je nu nog steeds te huilen!”

Er zijn ook andere (maatschappelijke)  tussengebieden. Carnaval. Koningsdag. Een pelgrimstocht. Sociale verschillen vallen dan even weg. Mensen gaan horizontaler met elkaar om, tegen de gewoonte in. En ook calamiteiten en rampen zijn daar voorbeelden van. Kijk maar wat gebeurt in een NS-trein die twee uur stil staat in de polder. De corona-crisis is nu opeens een heel intens tussengebied. De gebruikelijke manier van samenleven is helemaal verdwenen. We moeten van alles nieuw ervaren en bedenken. Grootse creatieve ideeën worden geboren en hartverwarmende nabijheid , maar we zien ook mensen hamsteren en zich nergens door laten aanspreken ‘ik doe wat ik wil’. De crisis raakt ons allen, iedereen kan door het virus getroffen worden.

André Droogers ziet door de eeuwen heen daarin een relatie  met religie en godsdienst: in tussenfasen worden mensen bepaald bij wat de waarde en zin van ons leven is,  de zin van alles wat er nu gebeurt. In zo’n fase zijn we ook vaker geraakt, ontroerd, bewogen.

Ik ervaar de afgelopen weken ook sterk als een tussentijd, overgangsgebied. Als kerkelijke gemeenschap zijn we aan het zoeken naar wie en wat we in deze weken (kunnen en willen) zijn. Moeten we vasthouden aan een kerkdienst op zondag, avondmaal op Witte Donderdag, de nieuwe paaskaars in de paasnacht? Gaan we wel of niet bij elkaar op bezoek of stellen we de kerk open ? Of zijn we juist een solidaire gemeenschap door afstand te bewaren?

We hebben de zondagsmail uitgebreid met “(G)een blad voor de mond”. Voor degenen zonder email of digitale middelen worden die nu ook thuis bezorgd. Vieringen gaan we niet met beelden uitzenden, maar via de kerkomroep. Is dat voldoende? Wat we ons opeens heel sterk bewust worden is dat een viering naast mooie liturgie óók heel erg sterk pastorale aspecten in zich bergt. Een viering via de kerkomroep is niet alleen fijn door de mooie woorden van de dominee (dank!) , maar in die woorden kunnen  wij elkaar horen , verstaan en ons verbonden voelen.

“Ik zat zondagmorgen 22 maart  alleen thuis naar de viering te luisteren. Toch voelde ik me niet eenzaam, maar verbonden met de gemeente. De hele dienst heeft me erg geraakt. Het loslaten en verlaten, ik heb dat zelf recent meegemaakt. En weet dat anderen nu moeten doormaken. Wat is het dan goed om te weten dat je het niet alleen hoeft te doen.

Dat er zoveel mensen zijn die met je meeleven, waarmee je je verdriet kunt delen. En te weten dat God er altijd is en met ons zal zijn. Ik  wil iedereen die meewerkt aan deze vieringen hartelijk bedanken. Ga zo door! Of is dat te egoïstisch?”

“Toen ik vanmorgen (29 maart) de klokken hoorde luiden, raakte ik al ontroerd en eigenlijk vind ik het niet eens zo’n mooie klank. Kerkgang is soms gewoonte en traditie, maar ik ben toch blij dat dit erg vertrouwd is. Want bij het luisteren is zoveel herkenning en dat geeft mij  troost. Corona versus zegen zal ik niet gauw vergeten, beiden kun je verspreiden.

Ik vraag me wel af of we voldoende steun kunnen bieden aan onze ouderen. Misschien zullen ze niet zo snel het nummer van de dominee bellen voor een praatje of  wat hulp. Misschien moet er een centraal nummer komen, soms wil je ineens even met iemand erover kunnen praten”

Matthijs Glastra


# Hoe kunnen we zorg dragen voor elkaar

In de werkgroep Pastoraat heeft ieder een eigen wijkje met 80-plussers. Deze weken letten we extra goed op elkaar!  We hebben gekeken naar mensen die in een verpleeghuis of zorginstelling verblijven en zij die wat extra aandacht op prijs stellen. Het gaat daarbij om ca. 15-20 mensen.  Ons voorstel is om deze mensen van tijd tot tijd een kaartje te sturen met een kleine groet.

Elke week zullen we via de zondagsmail vragen

Wilt u iemand een kaartje sturen?
Als u aangeeft hoeveel kaartjes u wilt versturen, krijgt u van ons de adressen. Graag een reactie naar Mariette van Herwijnen

Als er contact met de predikant gewenst is, dan kunnen we -ook bij u thuis- een afspraak maken. Dat zal deze weken iets vaker per telefoon , mail of langs digitale hulpwegen gebeuren. In de kerk blijft er ruimte om elkaar -met in acht neming van de maatregelen wat betreft sociale interactie (zoals de onderlinge afstand , geen hand geven) – te ontmoeten.

Hebt u ondersteuning met boodschappen, hulp van iemand nodig , even een gesprekje, of wat u echt even wilt delen? Laat het ons dan weten!

Mariette van Herwijnen     026 325 4612         mariettevanherwijnen@gmail.com
Wijchert de Wit                    026-325 2959  wy.dewit@hccnet.nl
Matthijs Glastra                    06 2129 4143  predikant@pknhuissen.nl


#  Berichten van en naar Rodolfo in Cuba

Vanuit Bridging Gaps is lang geleden een contact met Dominee Rodolfo op Cuba ontstaan. Jan Rietveld ontving een bericht van Rodolfo waarin hij onder meer informeert naar onze gezondheid en de situatie in dit land in corona-tijd.

“I am worried about you with the covid-19 disease. Is everything all right with you? Cuba has 370 people isolated in hospitals and 21000 suspects and 5 people in bad condition. My family is fine but we need your prayers. The Cuban government doesn’t close the borders and the tourists continue arriving. We live close to the Varadero resort, the big one in Cuba. Piet and Jose know about that. So, we are expecting and afraid and taking natural medicines.  Pray for us.  

Your Cuban brother and friend, Rodolfo”

Zondag 29 maart hebben we Rodolfo, zijn familie en Cuba in de voorbeden opgenomen. En heeft Jan naar Rodolfo toe een goed beeld geschetst van onze situatie hier (en ik hoop maar dat Kruyf een typefoutje is geweest Jan!):

Helping the older ones asks for a lot of improvisation! However, it creates a feeling of togetherness no one dreamt of before in our congregation! It can be compared with a recent performance of the Rotterdam Philarmonic Orchestra, where the members played part of the 9th symphony of Beethoven with the texture: ‘Alle Menschen werden Brüder’ (all people become brothers). The musicians played this each of them from their own lodgings, connected by view and sound via internet! It is also shown on ‘you-tube’ I believe.

Not very long ago we had in this country a famous football-player (Kruyf) who spoke the legendary words: every disadvantage has its benefit. The borders of this country are not formally closed yet, but travelling across the border is prohibited unless you have a very good reason. So no one can leave this country just for fun, or enter it vice-versa without the Dutch nationality. I sincerely hope for you that these tourists entering Cuba (apparently not being burdened by too much imagination) will remain in their resort.

Beste groet en blijf gezond !  Jan


#  Twee gedichten

Engel

‘k Heb een engel die mij leidt

En die altijd naast mij staat

Waar ik stilletjes mee keuvel

Waar ik zachtjes wat mee praat

‘k Heb een engel die mij leidt

Heeft geen hoofd en heeft geen naam

Maar hij is zo hulpbereid

Bovenmenselijk bekwaam

In de kou is hij mijn vuur

In mijn dorst is hij de bron

Hij zit naast mij aan het stuur

In de mist is hij mijn zon.

‘t Is niet nodig dat ik weet

In mijn vreugde of verdriet

Waar hij woont of hoe hij heet

Nee, dat zeggen engelen niet

Ik was door al die jaren heen

In de diepste droevenis

Nog nooit een moment alleen

Omdat mijn engel: liefde is.

Toon Hermans


 

Verwondering

Mensen

die mens zijn voor elkaar,

mensen elkaar tooiend

in verwondering,

mensen elkaar zegenend

met vrijheid,

mensen 

die mens zijn voor elkaar,

een kwestie van vriendschap,

genegenheid, liefde.

Hans Bouma



#  Varia – hoe blijven wij het virus de baas

* een oproep voor mondkapjes : https://bit.ly/33KCayU
* een kleurrijk lied  “Der Herr segne dich, der Herr behüte dich”    
* een tip: “Stabat Mater” van Pergulesi in de uitvoering met Andreas Scholl
* andere tip: “Ken je mij” van Trijntje Oosterhuis
* vaak getipt: Rotterdams Philharmonisch Orkest

https://www.youtube.com/watch?v=3eXT60rbBVk

#  Voor de (t)huisblijvers 

Twee gedichten uit “Ik wou dat ik een vogel was”

Twee kleine slakjes

hielden van elkaar

ze gingen samen trouwen

toen werden ze een paar

ze hebben snel hun huisjes

op elkaar gezet

nu wonen ze gezellig

samen in een flat

Naar huis

dacht slak

en hij vergat

dat hij het

bij zich had

 


5. Nieuwsbrief (G)Een blad voor de mond

24 maart 2020

Bijna overal in Nederland werden afgelopen zondag de kerkvieringen on-line uitgezonden. Ook in Huissen. Bij een ‘gewone dienst’ sta ik na de viering bij de uitgang, we geven elkaar een hand en wensen elkaar een goede week. Die hand kunnen we niet geven, maar wel per mail delen met elkaar wat we aan de online-viering beleefd hebben. Al jullie reacties voelen als vele bemoedigende en troostende handen om elkaar te dragen. Maar eerst, om te beginnen een kinderverhaal voor zondag 22 maart jl, gevonden op de website van de Oranjekerk in Amsterdam.

Mama, waar is iedereen? Is iedereen verstopt of zo?

Nee, liefje, de mensen zijn allemaal thuisgebleven, vanwege het coronavirus, weet je nog?

Oh, maar mama, is de kerk dan nu voorbij?

Nee de kerkdienst is niet voorbij, daar gaan we nu toch mee beginnen, maar dan zo dat iedereen thuis meeluistert via het internet.

Waarom?

Nou, dan is het tóch een zondag met een kerkdienst in de Oranjekerk.

Echt? Maar niemand kan jou zien!

Nee, en ik kan óók niemand zien.

O… Dus dat is eigenlijk net als met God?

Hoe bedoel je?

Nou die kan je toch ook niet zien?

Ah, zo bedoel je, ja dat zeg je goed. We zijn vandaag samen kerk, maar we kunnen elkaar niet zien. Weet je dat dat eigenlijk ook altijd is op alle andere dagen van de week? Dan zijn we ook kerk. En er zijn ook mensen die al heel lang of heel vaak niet naar de kerk kunnen komen. Die horen ook bij de kerk. Kerk is eigenlijk heel vaak wat je niet kunt zien. Kerk dat is ook dat je weet waar je bij hoort of wilt horen, dat je dingen doet, anderen opzoekt, dingen wil weten en er tijd voor wilt nemen…

Maar voor God hoef je dus eigenlijk helemaal niet naar de kerk te gaan?

Nee, het hóéft niet. Maar vaak is het wel makkelijker als je wel naar de kerk kunt gaan als je iets wil weten over God of God wil danken.

– Ik vind het wel gek zo. Wanneer begint het nou?

Het is al begonnen.

#   Online kerkdienst 22 maart in Huissen️      

Herman en Sipkje hebben de muziek en zang verzorgd, Huub was er voor de geluidsinstallatie en kerkomroep. Drie kerkenraadsleden en de dominee. Een gesloten kerk, sociale distantie en toch liefdevol met elkaar verbonden. Wat fijn dat wij ons niet verlaten voelen nadat we de dienst via de media toch mochten mee beleven. Een fijne manier om met elkaar verbonden te zijn en elkaar niet loslaten.

Wat ik wel ervaar is hoe onze natuur (klimaat) veel schoner is met minder verkeer. De natuur regelt het zelf wel, gestuurd door onze God. Diezelfde God verlaat ons niet wanneer we ons op Hem vertrouwen. Ik vond het een mooie dienst en voelde toch verbondenheid met onze andere gemeenteleden, zag dat mensen ook in onze facebook pagina hebben gereageerd. Zo doorgaan denk ik zolang de Corona nog rondwaard.

  • Gaan in de binnenkamer, zo zijn de overwogen woorden, met herkenning bij mij overgekomen. Leven vanuit vreugde met diepgang  horend en  vertolkend  wat is. Zoveel malen dichterbij dan een overheid die direct weer als een terrorist een corona- noodbericht op mijn telefoon  doet landen.
  • Het is goed te zingen bij jouw stem Matthijs
  • Het was heel mooi Matthijs. Heel bijzonder dat je je toch zo verbonden kunt voelen/ kunt zijn ook al zit je achter een laptop. Je hebt het prachtig gedaan. Dank!
  • Hoi Matthijs. Wij hebben geluisterd…dank  voor de mooie ‘dienst’. Het is goed om op deze manier toch met elkaar verbonden te blijven. Blijf gezond
  • Ik heb nagedacht over de dienst van heden morgen. Als het aan mij ligt moet je de opzet niet veranderen ik vond het mooi.
  • Vanmorgen geluisterd. Om in jouw woorden te spreken: ik ben blij dat we verbonden waren! Dank je voor de mooie dienst.
  • Hiemee willen wij je laten weten dat wij de on line dienst van zondag j.l.  als ” een schot in de roos ” hebben ervaren. Wij stellen het zeer op- prijs bemoedegende woorden en orgelspel vanuit onze eigen Huissense kerk te mogen beluisteren in deze voor velen zo rumoerige en onzekere tijd. Ook kunnen wij ons voorstellen dat het voor de predikant als organist lastig is om voor lege stoelen te preken en te spelen dan voor een volle kerkzaal.Daar om waarderen wij deze manier van kerk zijn zeer.
  • Wat een troost in deze bizarre tijd: ik mag mij verlaten……. Heel de wereld zou jouw woorden van afgelopen zondag moeten horen! Graag zo doorgaan op de zondagen. Ik kan er de week mee door en ik denk velen met mij. Taize liederen leken wel speciaal voor mij uitgezocht. En het laatste lied van Bonhoeffer (die mij nog steeds niet verveelt): prachtig. Blijf gezond!
  • Met de huispaaskaars naast de computer naar de dienst geluisterd. Heel weldadig, je voelt je toch verbonden met je gemeente. Vooral je overdenking maakte indruk; om nog eens te luisteren de komende week. Met dank voor dit alles en groet
  • Op afstand en toch dichtbij !  Mooie oplossing , vooral doorgaan. Ook bij ons na de dienst koffie. Sterkte iedereen en veel wijsheid komende tijd !
  • Ik was blij dat ik de kerkdienst kon volgen via de computer. De link uit de mail lukte niet, maar via een andere weg kon ik toch meeluisteren. Een vertrouwde stem en ook de rituelen van bidden en danken. En het wel en wee van gemeenteleden. We horen de hele dag alles over het virus, maar vanuit een psalm of gebed is het toch een ander perspectief. Ik las op de NOS dat er vanmorgen door heel veel mensen gebruik van gemaakt was. Mooi dat dit kan. Ik zou het fijn vinden om op deze manier toch verbonden te zijn. Misschien ook iets voor de “goede week” al hoop ik wel dat het dan allemaal voorbij is.
  • Dank voor de  bemoedigende woorden. Ik verbaasde mezelf, toen ik vanmiddag luisterde, dat ik het fijn vond om op deze manier mij te verbinden. Ik voelde het zoeken naar een vorm. Het zingen was klein en voelde toch of ik daar was. Het tweede muzikale lied raakte me ( voordat je wat ging zeggen). Ik herkende het maar ik vond de woorden niet. Ik heb nagedacht over Bonhoeffer daar in zijn cel. Ik besefte dat wij hebben wat hij niet had: onze dierbaren dichtbij. Dierbaren die we kunnen zien, horen en aanraken. Lastiger wordt het al met bijvoorbeeld mijn ouders. Daar gaan we niet heen. Beeldbellen is een uitkomst. Vrienden whatsapp ik en of ik spreek een bericht in en iedereen vindt dit fijn: zo hoor je elkaar, je voelt hoe iemand zich echt voelt, bij het schrijven mis je dat gevoel. Ik vind het een bizarre tijd. Persoonlijk voel ik geen angst alleen toen ik in de winkel kwam en alle schappen leeg aantrof. Ik schrok toen van mijn medemens. Ik besefte hoe kwetsbaar het leven kan zijn, van overvloed naar niets.  Ik heb de laatste tijd vaak aan 1 Korintiërs 13 gedacht, over de liefde. Hoe angst liefde en humaniteit verdringt. Wat offeren we op voor de liefde wat eigenlijk angst is. Rare tijden
  • Thuisdienst zondagmorgen 22 maart 2020:  stil worden, luisteren, meedoen. Ontroerend, dichtbij. Zeker goed om zó verbonden te zijn. Goed om zó door te gaan. Bedankt. Ook thuis is er koffie na de dienst!
  • De dienst van deze morgen geeft mij een groot gevoel van verbondenheid met onze gemeente, zoals ik dat trouwens elke zondag als gedwongen ‘thuisblijver’ ervaar (wat het gemis des te groter maakt wanneer een uitzending wegvalt zoals vorige week toen de dienst niet doorging).De situatie van deze dagen maakte het extra voelbaar.
  • Deze dienst via de radio gaf mij qua inhoud en vormgeving een ervaring van saamhorigheid, samen op weg in de ongekende strijd tegen dit virus, onder de bezieling van Bonhoeffer en Roeka, en verwoord door Matthijs.
  • Mooi dat we op deze manier toch nog een soort van viering hebben. We kunnen ons zo oefenen om toch de verbinding te voelen zonder dat we in dezelfde geografische ruimte zitten. Leren dat we elkaar op en ander niveau kunnen ontmoeten. Mooi ook en toepasselijk op onze situatie, oude woorden van een psalm en de woorden van Bonhoeffer. Oefenen onze zorgen nu en dan even ver van ons te laten en te leven in een moment zoals het hier werd aangereikt op deze zondagmorgen. Bedankt hiervoor en o ja…we zaten al als vanzelf klaar met onze collectebonnen, maar er kwam niemand collecteren.
  • Ik wil even reageren op de genomen acties van de kerkenraad om met behulp van digitale middelen het cement te zijn, waardoor we ons als gemeenteleden in ieder geval nog verbonden weten (voelen) met elkaar in deze tijd van afstand houden van je medemens. Zondagmorgen hebben we de dienst beluisterd en we waren geëmotioneerd en gesterkt in ons gevoel dat we er niet alleen voorstaan. De zorgen die we hebben betreffen vooral onze kinderen en kleinkinderen. Gelukkig gaat alles tot nu toe goed met hen. Ook “(Geen) blad voor de mond) voldoet volgens ons aan een behoefte. Goede initiatieven.

Lieve mensen,

Ik hoor het van artsen en zorgverleners. Een online-contact is vaak niet minder persoonlijk dan een live-ontmoeting. Er worden deze dagen dingen gezegd die in een gewoon gesprek nooit aan de orde waren gekomen. Mensen die al veel langer gedwongen tuis zijn, voelen zich minder aan de rand.Wat wordt er veel onder woorden gebracht in al jullie reacties. Wat terugkeert is de herkenbaarheid eigen gebouw, een eigen geluid, een vertrouwde predikant en jullie als vertrouwde gemeenteleden die tussen de regels kunnen door luisteren: dit is ónze gemeente. Vrijdag komt het moderamen -plus bij elkaar. Te midden van een wereld waarin alles verandert, is het fijn dat er een paar vaste ankerpunten zijn en blijven. Er klinkt een duidelijke lijn in jullie reacties door: doorgaan. Het was afgelopen zondag om 10 uur topdrukte in Nederland met al die online-uitzendingen; de uitzending kwam met vertraging op gang. Wellicht kunnen we een volgende keer wat eerder of later beginnen?

Matthijs

#   Zingen in de storm & luistertroost

“Gezegend zij die zingen in de storm !” Op de site van onze kerk staan sinds vorige week 3 liederen die Herman en Sipkje Schimmel in onze kerk hebben opgenomen. Soms helpt een lied meer dan 1000 woorden. Dank voor deze bijzondere en inspirerende bijdrage.

Uit Amersfoort hebben twee (stads)predikanten een dagelijkse de podcast “Luistertroost” gemaakt

Elke dag een korte meditatie rondom een kerklied. De melodie daarvan wordt gespeeld door wisselende musici op verschillende instrumenten. De predikanten schrijven per 2 à 3 dagen de teksten en zorgen er voor dat er elke dag omstreeks 16.00 uur een nieuwe aflevering op de website staat. “We kozen bewust voor ‘klein’ want dat is langer vol te houden. Bedenk dat dit geen sprint wordt, maar een marathon. Alle goeds voor iedereen!” https://kerkliedwiki.nl/Kerkliedwiki:Luistertroost.

 

 #   Kaart voor oud-minister Bruno Bruins

De kaart voor ex-minister Bruno Bruins is gepost. Deze is namens de Protestantse Gemeente Huissen verstuurd. Wie eventueel  op persoonlijke titel alsnog een kaart sturen:  Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, Parnassusplein 5,  2511 VX Den Haag

#   Gegrond bestaan – grond onder de voeten

Gedicht van dominee Frank Leever, zondag 15 maart 2020

Gegrond bestaan

Er is uiteindelijk

een bodem onder het leven:

de trouw van God, de liefde van Christus.

Daar stá ik op.

Verwonderd geloof ik.

Niet dat alles steeds zo gaat

als ik het wel zou wensen.

Een mens wil veel…

Maar gebeurt het,

dat mij iets overkomt,

dat ik struikel of val,

dan ga ik niet door de grond.

Zo kan ik gelovend verdergaan

met wie mij lief en dierbaar zijn –

met beide benen in de wereld

en grond onder de voeten.

Amen.


4. Nieuwsbrief (G)Een blad voor de mond

23 maart 2020

#   Het is lente !

Hoe kun je naar een probleem kijken ? Door er helemaal op te focussen tot in alle kleine details. Je kunt ook naar iets heel anders kijken en dan vandaar uit met een heel ander perspectief het probleem belichten. In dit nummer van “(G)een blad voor de mond” een aantal plaatjes , gedichten, artikelen en verhalen die ik mocht ontvangen. Gisteren was het 21 maart – de lente is begonnen !

Een artikel uit NRC over de Britse kunstenaar David Hockney. Nu de musea gesloten zijn, openen musea online hun collecties. Kunstenaars delen nieuwe werk en boodschappen via Instagram. “Do Remember They Can’t Cancel the Spring ” (onthoud het goed: de lente kunnen ze niet annuleren) is de titel van een troostrijke iPad-tekening van ontluikende narcissen die David Hockney de wereld heeft ingestuurd. De 82-jarige Brit is een van de kunstenaars die op sociale media reageren op het sluiten van musea door berichten van hoop en solidariteit te verspreiden en door nieuwe kunstwerken te delen. Hockney maakte zijn kunstwerk bij zijn huis in Normandië, waar hij in zelfquarantaine is gegaan.

Do Remember They Can’t Cancel the Spring

Een andere kunstenaar, Olafur Eliasson, heeft op sociale media commentaar geleverd op het gebruik van technologie om de intimiteit te behouden tijdens landelijke lockdowns om verspreiding van het virus te voorkomen. Bij een aantal kunstwerken met als thema ‘nabijheid/distantie’ voegt hij de vraag toe “Hoe kunnen we in deze tijd van sociale afstand en isolatie nieuwe manieren vinden om samen te zijn – of, om de woorden van socioloog Sherry Turkle gebruiken, nieuwe manieren om ‘alleen samen’ te zijn?”

#  Maar de lente wist het niet….. ❤️

Het was begin 2020…

De mensen hadden een lange donkere winter achter de rug,

Februari was een hele onrustige maand geweest met veel stormen en veel regen,

De natuur was onrustig, alsof ze de mensen iets wilde vertellen, alsof ze de mensen ergens voor wilde waarschuwen…

En toen werd het Maart…

Het was Maart 2020…

De straten waren leeg, de meeste winkels waren gesloten, de meeste auto’s stonden langs de kant van de weg,

de mensen kwamen bijna niet meer buiten, de mensen konden niet geloven dat dit gebeurde…

Maar de lente wist het niet

En de bloemen bleven bloeien

En de zon scheen…De eerste mooie lentedag sinds lange tijd brak aan

En de zwaluwen kwamen terug

En de lucht werd roze en blauw

Het werd later donker en ’s ochtends kwam het licht vroeg door de ramen

Het was Maart 2020…

De jongeren studeerden online, vanuit huis

Kinderen speelden onvermijdelijk vooral in huis

Pubers verveelden zich, ouders wisten niet wat te doen

Mensen kwamen alleen even buiten om boodschappen te doen of om de hond uit te laten

Bijna alles was gesloten …Zelfs de kantoren, hotels, restaurants en bars

Het leger begon uitgangen en grenzen te bewaken

Mensen moesten vanuit huis gaan werken

Ondernemers kwamen in de problemen

De meeste kinderen konden niet meer naar school

Er was ineens niet genoeg ruimte voor iedereen in ziekenhuizen…

Maar de lente wist het niet en het ontsproot

Ze draaide onverstoorbaar haar jaarlijkse programma af

Het was Maart 2020

Iedereen zat thuis in quarantaine om gezondheidsredenen of preventief

Sommige mensen mochten niet meer naar hun werk, anderen móesten

Elkaar omhelzen, kussen of een hand geven was ineens een bedreiging

Iedereen moest flinke afstand tot elkaar bewaren, dat was afschuwelijk

In de supermarkt waren allerlei schappen leeg

Allerlei leuke dingen gingen niet meer door , daar werd een streep door gezet

Mensen werden beperkt in hun vrijheid terwijl er vrede was

Over de hele wereld werden veel mensen ziek en het was besmettelijk…

Er was isolatie, ziekte en paniek….Toen werd de angst pas echt!!

En de dagen zagen er allemaal hetzelfde uit…

En de weken duurden ineens veel langer…

De mensen zaten vast in een film en hoopten dagelijks op dé held…

De wereld was vertraagd, niemand had dit verwacht…

Maar de lente wist het niet en de rozen bleven bloeien, de Magnolia stond in de knoop

En toen…

Het plezier van koken en samen eten werd herontdekt

Iedereen gaf elkaar tips over leuke dingen die je met je kinderen kon doen

Er was weer tijd om te schrijven en te lezen, mensen lieten hun fantasie de vrije loop en verveling ontsproot in creativiteit

Sommigen leerden een nieuwe taal

Sommigen ontdekten kunst

Sommigen ontdekten dat ze niet écht leefden en vonden de weg naar zichzelf terug

Anderen stopten met onwetend onderhandelen

Iedereen had van de één op de andere dag veel meer tijd voor het gezin

Eentje sloot het kantoor en opende een herberg met slechts vier mensen

Anderen verlieten hun vastgeroeste relatie om de liefde van hun leven te vinden

Anderen boden aan om voor kwetsbare mensen boodschappen te doen of te koken

Iedereen wist ineens wat een ‘vitaal beroep’ was, deze mensen werden helden, ze werden meer gewaardeerd dan ooit

Anderen gingen op afstand muziek met elkaar maken en zingen om op deze manier samen te zijn.

Sommigen maakten vliegers van papier met hun telefoonnummer erop zodat eenzame mensen ze konden bellen

Om 20:00 uur s ‘avonds gingen mensen uit allerlei landen klappen voor alle artsen, verpleegkundigen en zorgpersoneel die keihard aan het werk waren om in de zorg alles draaiende te houden

Het was het jaar waarin men het belang erkende van gezondheid en verbinding, van sociale contacten en misschien ook van zijn roeping…

En de economie ging bijna kopje onder, maar stopte niet, het vond zichzelf opnieuw uit.

Het was het jaar waarin de wereld leek te stoppen, het jaar waarin we met elkaar in de geschiedenisboeken zouden komen…

En de lente wist het niet,

en de bloemen bloeiden en de bomen liepen uit en het werd steeds warmer

en er waren veel meer vogels

En toen kwam de dag van bevrijding…

De mensen keken tv en de premier vertelde iedereen dat de noodsituatie voorbij was

En dat het virus had verloren!

Dat iedereen samen had gewonnen!!!

En toen gingen iedereen de straat op…

Met tranen in de ogen…

Zonder maskers en handschoenen…

De buurman werd geknuffeld, alsof hij een broer was

En de wereld was mooier en liefdevoller geworden

En de mensen waren humaner geworden

En ze hadden weer waarden en normen

Doordat alles stil had gestaan kon de aarde weer ademen, ook zij was genezen van wat de mensen háár veel eerder hadden aangedaan

En toen kwam de zomer….

Omdat de lente het niet wist

En hij was er nog steeds

Ondanks alles

Ondanks het virus

Ondanks de angst

Ondanks de dood

Omdat de lente het niet wist,

leerde iedereen

de kracht van het leven…

Susan Blanco

#   Via WHATTSAPP EN FACEBOOK

 

#   Twee teksten van Toon Hermans

Licht

Heer,

zoals het licht

doorbreekt uit de nacht,

zich verspreidt

en alle dingen aanraakt,

zo breekt uw liefde voor mij

door uit de donkerste dagen.

Geef mij de kracht

het warme licht van uw liefde

op te vangen,

en de dag zal gezegend zijn.

Ik weet niet hoeveel mensen mij hebben geschreven  (toen het slecht met me ging): ‘We zullen een kaarsje opsteken’. Mensen uit alle lagen van de bevolking, onder wie ook gelouterde mensen die zelf ooit hard hadden moeten knokken. Op die momenten voel je, dat zo’n kaarsvlammetje niet zomaar een sentimenteel lichtje is. Als iemand een kaars pakt, en een lucifer, en die kaars voor iemand anders aansteekt, dan is er toch sprake van warmte van de ene mens voor de andere mens. Duizenden en duizenden mensen steken op een dag een kaarsje aan. Dat is iets heel anders, dan wanneer duizenden mensen geen kaars aansteken. Bidden betekent niet alleen ‘vragen voor jezelf’, maar het is ook vragen voor de ander. Zoals je een kaarsje voor een ander opsteekt. Zo vindt door het gebed een verbinding tussen mensen plaats en dat is een grote kracht in de samenleving

#   Het coronavirus maakt onze wereld (te) klein ?

De uitbraak van het corona-virus houdt de hele Nederlandse samenleving in zijn greep. De eerste prioriteit op dit moment is vanzelfsprekend de strijd tegen dit virus en daar gaat alle aandacht naar uit. Maar wat betekent dat voor al die andere zaken die zich momenteel ook in deze wereld afspelen ? Hoe verhouden we ons in deze tijden tot het leed elders in de wereld ?

In Trouw van donderdag 19 maart stond een pagina-groot artikel met bovenstaand thema – kan dit meegenomen worden in dit blad vroeg iemand ? Ja natuurlijk,

ALEXANDRA VAN DITMARS , Trouw , 19 maart 2020

Onze aandacht wordt momenteel beheerst door corona. En dan met name door de situatie in Nederland. Is deze focus op eigen land volledig terecht, met oog op onze gezondheid? Of moeten we deze tijd ook gebruiken om in te zien hoe kwetsbaar we zijn en hoe moeilijk anderen, in buitenlandse gebieden, het hebben? Kunnen we in deze virustijd nog verder kijken dan onze eigen nood?

“Ervoor zorgen dat ziekenhuizen en medisch personeel niet overbelast worden, is een thema dat nu bovenaan staat”, zegt filosoof en schrijver Désanne van Brederode. “Wat mij betreft is dit dan ook een uitgelezen moment om in te zien hoe vreselijk het is dat in Syrië al ruim een jaar doelbewust ziekenhuizen worden gebombardeerd, in een gebied waar ontzettend veel mensen klachten hebben door oorlog, honger en gebrek aan medicatie. Maar daar hoor ik niks over. Ik snap heus dat de voorpagina’s nu vol staan over corona. Ik ontken de ernst van het virus ook niet, noch vind ik de maatregelen overdreven. Maar het valt mij op dat deze collectieve bezorgdheid zo zelden andere menselijke drama’s betrof.”

Artsen Zonder Grenzen meldde dat het coronavirus Lesbos heeft bereikt, waar in vluchtelingenkamp Moria soms maar één kraan zonder zeep beschikbaar is voor 1300 mensen. De organisatie vraagt autoriteiten om het kamp zo snel mogelijk te evacueren, zegt Van Brederode.

“Maar daar verschijnt weinig over in de media. Net zoals over de situatie in Idlib. Terwijl er wel tien artikelen verschijnen over hamsteren in Nederlandse supermarkten.”

Bas Haring, bijzonder hoogleraar publiek begrip van de wetenschap aan de Universiteit Leiden, vindt het logisch dat mensen zich eerst richten op hun eigen omgeving. “Maar dat iets logisch is, betekent nog niet dat het rechtvaardig is.”

De filosoof spreekt in het Filosofisch Elftal voor het eerst over een onderwerp dat hij waarschijnlijk letterlijk aan den lijve ondervindt. Hij is al tweeënhalve week flink ziek thuis met coronasymptomen; zijn dokter denkt dat hij het virus heeft. Hij blijft er nuchter onder, maar merkt ook dat ziek zijn ten tijde van een pandemie anders voelt dan ‘gewoon’ ziek zijn.

“Ik maak me meer zorgen om mijn omgeving dan normaal. En dat zie je nu ook in de rest Nederland. Wij zitten als het ware als apen op een rots, vormen samen een club en zorgen voor elkaar. Andere groepen vinden we minder belangrijk, en die willen we niet op onze rots. Biologisch valt dat te verklaren. Maar rechtvaardig is het niet. Er zijn zat mensen buiten ons land die ook hulp nodig hebben en waar niemand naar omkijkt, terwijl we best iets kunnen doen.

“Nu kun je zeggen: je moet eerst voor jezelf zorgen, daarna kun je pas anderen helpen. Net zoals je in het vliegtuig eerst je eigen zuurstofmasker moet opzetten. Maar ik heb niet het idee dat mensen die bezig zijn om hun eigen hachje te redden, bijvoorbeeld door paracetamol te hamsteren, dat vooral doen zodat ze daarna anderen kunnen helpen.”

Van Brederode: “Er zijn ook mooie ontwikkelingen: mensen doen boodschappen voor ouderen, letten op hun buren, zetten vrijwilligersnetwerken op. Opeens zijn links, rechts, jong en oud allemaal gelijkgeschakeld en zit iedereen in hetzelfde schuitje.

“Maar dat gaat gepaard met een nationalisme – ‘wij als Nederlanders komen hier samen doorheen!’ – dat me zorgen baart. Dit oranjegevoel kan ervoor zorgen dat we weliswaar meer solidair tegenover elkaar worden, maar vanuit die nationale trots kunnen we ook juist harder worden tegen andere landen.

“Daarnaast is het ook weer niet zo bijzonder wat we nu doen. Je kunt je ook verbazen over de afwezigheid van zorgzaamheid in de voorgaande jaren. Zo zijn we eerder keihard geweest in de bejaardenzorg.”

Haring vindt de naastenzorg hoopvol, maar kijkt er met niet een al te roze bril naar. “We kopen nog steeds de supermarkten leeg, waardoor ons zorgpersoneel ’s avonds niet normaal boodschappen kan doen.”

Meer nationalistische gevoelens in deze tijd vindt hij niet per se zorgwekkend. “Het is ook simpelweg een gevolg van hoe we Europa hebben georganiseerd: elk land regelt dit nationaal. Dan is het ook logisch dat de nationale instanties meer herkend worden.”

Van Brederode: “Ik denk dat het eerder te maken heeft met het feit dat deze virustijd een helder en concreet doel heeft: we kunnen als natie één vuist maken en elkaar helpen. Normaal varen we in engagement allemaal onze eigen weg. Ik richt me op Syrië, een ander weet alles over het klimaat, weer een ander houdt zich bezig met de problemen van fast fashion. Nu komen we allemaal samen. Dat vervult een behoefte aan zingeving en richting die al langer leefde.

“Dat is mooi, maar laten we het alsjeblieft niet tot onze landsgrenzen beperken. En als we daar wel overheen kijken, laten we dan niet de houding van de Chinese bevolking romantiseren. Ja, ze houden zich strikt aan de adviezen van de overheid en plaatsen collectief boven individu. Inderdaad, het zou goed zijn als we dat in Nederland nu ook meer zouden doen. Maar vergeet niet dat de bevolking in China zich zo gedraagt, omdat je daar zo zonder proces in de gevangenis zit als je een centimetertje afwijkt van wat het beleid voorschrijft.”

Haring: “Daarnaast mogen we ook vaker de vraag stellen: wat is in deze crisissituatie werkelijk nodig? We zijn geneigd te kijken in hoeverre we kunnen blijven doen wat we al deden. Maar misschien moeten we juist iets anders gaan doen. Wellicht is onderwijs voor studenten online aanbieden nu bijvoorbeeld niet het belangrijkst, en kunnen studenten beter boodschappen gaan doen voor kwetsbare ouderen. Die gedachteswitch zie ik nog weinig.”

#   Kaarsje  aansteken in de kerk ?

Moderamen en kerkenraad bewegen mee met alles wat er gebeurt – en daarmee veranderen soms  eerder gedane berichten. Dachten we vrijdag nog dat het goed was om twee lijnen open te houden: de kerk komt naar mensen toe (online viering ) én mensen kunnen naar de kerk  blijven komen (kaarsje opsteken bij het klokluiden op woensdagavond of tijden mijn aanwezigheid in de kerk). Dat heeft tot nieuwe stevige én goede gesprekken gevoerd in hoeverre wij als kerkelijke gemeente de grootst mogelijke terughoudendheid in sociale interactie moeten (waar)borgen als een bijdrage aan onze maatschappelijke verantwoordelijkheid en solidariteit.

Het moderamen heeft daarom besloten niet te uitnodigend te zijn om naar de kerk te komen en het risico te lopen dat daarbij het virus zich zou kunnen verspreiden. Dus geen kaarsje branden op woensdagavond en geen inloop van de predikant op dinsdag en vrijdag. U kunt wel met mij een afspraak maken . Vandaag hebben er in de kerk ook een paar kaarsjes gebrand. Twee daarvan kwamen van mensen die mij daarom gevraagd hadden. Als je wilt dat er op woensdagavond of zondagmorgen een kaarsje brandt kun je dat doorgeven.

PS Gisteren is er een brief verstuurd naar minister Bruins als een teken van diep respect en verbondenheid voor zijn grote inzet in deze -zeker ook persoonlijk – moeilijke en zware tijden.

#   Kerkdienst online – ja of nee ?

Vanmorgen hebben we in Huissen de kerkdienst online met elkaar gedeeld. In het volgende nummer van “(G) een blad voor de mond”  zullen de reacties te lezen zijn. Misschien wil je nog reageren , graag !! Er zijn gemeentes die geen eigen online kerkdienst aanbieden en door verwijzen naar het landelijke aanbod. Er is het onbehagen dat we door deze vieringen als kerk toch een paar mensen bij elkaar laten komen in het kerkgebouw – is dit echt noodzakelijk? Botst dat niet met de landelijke richtlijn om optimale terughoudendheid te betrachten ? Of vinden we het – met alle voorzorgsmaatregelen , het respecteren van de regels én het in acht nemen van onze persoonlijke verantwoordelijkheid – op dit moment een goede manier om als geloofsgemeenschap aanwezig te zijn bij alles wat mensen bezighoudt en overkomt ??

Een collega schreef : “De afgelopen week heb ik over zo veel dingen weer opnieuw moeten nadenken.  Wat gaat wel door, wat niet en vooral ook waarom. Het is een crisis om te doordenken. Waarom willen wij bijvoorbeeld de eredienst in de eigen plaats door laten gaan? Wat is het verschil om het Woord via een andere kerkdienst te horen, of vanuit de eigen gemeente? Maar ook welke woorden zoek je in deze tijd, hoe bemoedig je elkaar? Wat verlangen we vandaag van God?”


3. Nieuwsbrief (G)Een blad voor de mond

18 maart 2020

#   Bericht van Raad van Kerken Nederland– KLOKKEN VAN TROOST EN HOOP                              
 Het Coronavirus heeft een grote impact op het maatschappelijk leven. Mensen raken ermee besmet, worden ziek en sommigen sterven er zelfs aan. Veel van de plaatsen waar ons dagelijks leven zich afspeelt zijn gesloten. Ook de kerken, waar elke week geloof, hoop en liefde geoefend en geleefd worden, moeten hun deuren sluiten. Om in deze tijd van onzekerheid een boodschap van bemoediging, hoop en troost te verspreiden, roept de Raad van Kerken in Nederland op om de komende drie woensdagen van 19.00 – 19.15 uur de kerkklokken te luiden. De Raad sluit hierin aan bij een lokaal initiatief van de Oud-Katholieke Paradijskerk in Rotterdam. Met deze ‘klokken van hoop en troost’ kunnen kerken mensen met elkaar verbinden over de grenzen van sociaal isolement heen. Ook roepen de kerken daarmee op tot gebed en andere vormen van steun voor allen die ziek zijn en voor wie zich dag aan dag inzetten voor de gezondheid en veiligheid van medemensen.   
 
In Huissen zullen wij woensdagavond 18 maart om 19.00 uur de kerkklok luidden.
  

#  Bericht van het Dominicanenklooster in Huissen 

Beste Kapelgangers,   

Wij, de Communiteit, nemen het besluit van de bisschoppen inzake het Coronavirus ter harte. De vieringen op zondagmorgen vervallen in ieder geval tot 31 maart. De overige vieringen, de lauden om 8 uur en de vespervieringen om 18.30 uur gaan gewoon door.

Paul Minke OP , Prior Dominicanen klooster

 
Over de twee gebedstijden in het klooster:
Elke morgen en avond komen we voor een half uur bijeen om samen te bidden. Om 8.00 uur is er de morgenviering (Lauden) , om 18.30 uur de Avondviering (Vespers, op dinsdag en vrijdag met eucharistie). Twee getijden zoals eb en vloed. Iedereen die wil kan meedoen. De gasten van de communiteit, van het centrum, jongeren en mensen van buiten zijn van harte welkom. We zingen een lied en twee psalmen uit de Bijbel. Vervolgens is er een korte lezing uit de Bijbel, gevolgd door een stilte. We sluiten ’s morgens af met het lied van Zacharias en ’s avonds met dat van Maria, beide keren gevolgd door gebeden voor kerk en wereld, voor de gasten van ons huis, voor onszelf.
Deze twee momenten van gebed zijn als de peilers van een brug die een rivier overspant. Zij dragen ons de dag door. Twee momenten om heel uitdrukkelijk je te verbinden met God die ons leven draagt. Je begeeft je in de wereld van de psalmen. Deze liederen zijn rijk aan emoties: vreugde, woede, falen, vergeving, wanhoop, hoop, schaamte, liefde. Een wereld die groter is dan jezelf en waarin je je eigen emoties en verlangens een plaats kunt geven. Het gebed kan je gevoeliger maken voor de emoties, verlangens en toekomstdromen van de mensen veraf en dichtbij.

Meditatie is voor ons verbonden met het gezamenlijk gebed. Nu eens blijft dit woord van de Schrift bij je haken, dan weer een ander woord. Je laat het door je heen gaan. Je wordt stil en ontvankelijk. In het koorgebed zijn er steeds weer stiltes: tussen de psalmen, na de lezing, na de voorbeden. De verzen van de psalmen bestaan meestal uit twee gedeelten: je ademt in, zingt, je ademt uit, dan weer in, je zingt en ademt uit. Zo ook adem je in de stiltes in en uit. Op het ritme van je adem kan een woord ontstaan dat je herhaalt of is er alleen een moment van aandacht en concentratie. Al het belangrijke in het leven wordt je gegeven.
                       – tekst van Paul Minke OP-
           
#   Bericht van SWL en gemeente Lingewaard
                               
Coronahulp Lingewaard

Door de maatregelen van overheid, gemeenten en organisaties is het sociale leven van veel mensen  tijdelijk stil gelegd. Dit heeft grote gevolgen , voor iedereen.
In de Lingewaard bieden organisaties als Stichting Welzijn Lingewaard en het Rode Kruis hulp. Voor inwoners die op dit moment hulp nodig hebben en die niemand in de omgeving hebben om te helpen. Bijvoorbeeld bij het doen van boodschappen. Maar ook om gewoon een praatje te maken of wanneer inwoners vragen hebben. SWL en Rode Kruis werken met zo min mogelijk fysiek contact. Boodschappen plaatsen zij voor de deur en alle contacten zijn telefonisch. 


#coronahulplingewaard #wedoenhetsamen #oogvoorelkaar
 
Stichting Welzijn Lingewaard Meldpunt
Telefoonnummer: 088-25 52 555 of via de mail: vraag@swlingewaard.nl


Rode Kruis hulplijnHet Rode Kruis heeft een speciale hulplijn voor mensen die in quarantaine of thuisisolatie zitten geopend. Telefoonnummer: 070-44  

       


#   Bericht Raad van Kerken Nederland – 18 maart: Dag van Nationaal Gebed
Op woensdag 18 maart organiseren Missie Nederland, de Raad van Kerken in Nederland, de Evangelische Omroep, Groot Nieuws Radio en de ChristenUnie een Dag van Nationaal Gebed. Dit in verband met de wereldwijde uitbraak van het coronavirus. Met deze dag willen de organisaties mensen de kans geven om in gebed hun zorgen en ongerustheid neer te leggen bij God en zegen te vragen voor het werk van ieder die in deze onzekere tijden zorgdraagt voor anderen. De Dag van Nationaal Gebed zal vanaf 9.00 uur te volgen zijn via een livestream op de website nationaalgebed.nl
  

 

Beste gemeenteleden, 

Onderstaand bericht kregen we vanochtend van ds Frank Leever.
Het is goed dat we niet samenkomen vanmorgen. Ik voel het als een opluchting. Beter te voorzichtig zijn dan achteraf spijt hebben.  De dienst zoals ik die voorbereid heb is echter geheel op de situatie geschreven. In deze vorm zal ik hem in een andere gemeente en op een ander moment niet gebruiken. Ik stuur hem aan jullie toe. Misschien kunnen jullie er nog iets mee? Online zetten of in Sjaloom plaatsen? Misschien heeft deze of gene in de gemeente er iets aan en is mijn bidden, denken en formuleren niet helemaal voor niets geweest.  Gods zegen gewenst! Wellicht zien we elkaar later nog eens!

Hartelijke groet,

Frank Leever 

3e zondag van de veertigdagentijd  15 maart 2020  10 u  Huissen
Deze dienst heeft niet plaatsgevonden i.v.m. het coronavirus
Voorganger ds. F.P. Leever, tel. 06 – 2278 3903  Â frank.leever@gmail.com 
V O O R B E R E I D I N G

Woord van welkom

Gebed            

God
Jij die het donker en de macht
van de nacht wilt breken

Jij die het licht hebt geschapen
en de morgen geroepen

Zegen ons met uw licht

dat wij uw licht en liefde ervaren
dat wij de weg van uw Zoon mogen volgen
dat wij blijven geloven in het leven
Amen

De drie kaarsen worden aangestoken

Drempellied:  Lied 542, 1 en 3

(gemeente gaat staan)
Bemoediging en groet

v:     Onze hulp is in de Naam van de Heer
a:     SCHEPPER EN BEHOEDER VAN ALLE LEVEN
v:     God, als het duister ons verwart en benauwt
a:     BLIJF ONS NABIJ
        ALS LIEFDE ZONDER EINDE
v:    Wij  groeten elkaar
a:    IN DE NAAM VAN DE VADER, DE ZOON
       EN DE HEILIGE GEEST. AMEN

Zingen:  Psalm van de zondag     25a

                                          (gemeente gaat zitten)

Kyriegebed:
Laten we de Heer aanroepen om ontferming over de nood in de wereld
We doen dat in het vertrouwen dat zijn barmhartigheid geen einde kent

Heer onze God,
In onze wereld zijn er zoveel conflicten
waardoor mensen op drift raken en elders een veilig heenkomen zoeken
Onderweg worden zij slachtoffer van de loze beloften van anderen:
Van mensensmokkelaars die hen voor hun eigen gewin misbruiken,
Van machthebbers die hen als politiek drukmiddel inzetten,
Van politici die geen ruimte hebben om goede bedoelingen waar te maken.
Van mensen die hen beschuldigen van economische motieven en opportunisme.
Voor alle vluchtelingen en kwetsbare mensen bidden wij samen tot U:            KYRIE

Onze wereld is in de greep van het coronavirus:
Mensen raken erdoor besmet, sommige worden ernstig ziek en sterven,
Ingrijpende maatregelen om de verspreiding tegen te gaan hebben soms verstrekkende gevolgen,
Er verandert in korte tijd zoveel en ook de economie heeft het zwaar te verduren.
Voor alle zieken, voor hun naasten en voor de medici en verpleegkundigen die hen hulp bieden;
En in het bijzonder voor alle ouderen en voor mensen met een verminderde weerstand
bidden wij samen tot u:      KYRIE

Ook voor alle artsen en politici die in deze crisis leiding moeten geven,
Die beslissingen moeten nemen waar veel van afhangt.
Voor alle mensen die leiding geven aan bedrijven die getroffen worden,
Die verantwoordelijk zijn voor hun werknemers en hun bedrijf.
Voor de mensen en de kinderen in het onderwijs,
die dagelijks met velen samenkomen in een beperkte ruimte.
Voor hen allen bidden wij samen tot u:       KYRIE

H E T   W O O R D

Gebed om Gods Geest:

            Barmhartige God,
            U wilt U nabij tonen aan allen die uw hulp inroepen.
            Wij vragen U: open de ogen van ons hart
            en spreek hier het Woord dat ons richting geeft.
            Schenk ons uw Geest als een bron van kracht,
            zolang wij onderweg zijn naar U,
            in deze veertig dagen en heel ons leven.
            Amen.

Lezing      Exodus 6 : 2 – 9  en  6 : 28 – 7 : 7

Lied      313, 1

Lezing     Johannes 4 : 5 – 26

Acclamatie: Lied 331
dat wij uw licht en liefde ervaren
dat wij de weg van uw Zoon mogen volgen
dat wij blijven geloven in het leven
Amen

Drempellied:  Lied 542, 1 en 3

 (gemeente gaat staan)
Bemoediging en groet

              v:     Onze hulp is in de Naam van de Heer
              a:     SCHEPPER EN BEHOEDER VAN ALLE LEVEN
            v:         God, als het duister ons verwart en benauwt
a:         BLIJF ONS NABIJ
            ALS LIEFDE ZONDER EINDE
            v:         Wij  groeten elkaar
a:         IN DE NAAM VAN DE VADER, DE ZOON
                        EN DE HEILIGE GEEST. AMEN

Zingen:  Psalm van de zondag     25a

                                          (gemeente gaat zitten)

Kyriegebed:
Laten we de Heer aanroepen om ontferming over de nood in de wereld
We doen dat in het vertrouwen dat zijn barmhartigheid geen einde kent

Heer onze God,
In onze wereld zijn er zoveel conflicten
waardoor mensen op drift raken en elders een veilig heenkomen zoeken
Onderweg worden zij slachtoffer van de loze beloften van anderen:
Van mensensmokkelaars die hen voor hun eigen gewin misbruiken,
Van machthebbers die hen als politiek drukmiddel inzetten,
Van politici die geen ruimte hebben om goede bedoelingen waar te maken.
Van mensen die hen beschuldigen van economische motieven en opportunisme.
Voor alle vluchtelingen en kwetsbare mensen bidden wij samen tot U:            KYRIE

Onze wereld is in de greep van het coronavirus:
Mensen raken erdoor besmet, sommige worden ernstig ziek en sterven,
Ingrijpende maatregelen om de verspreiding tegen te gaan hebben soms verstrekkende gevolgen,
Er verandert in korte tijd zoveel en ook de economie heeft het zwaar te verduren.
Voor alle zieken, voor hun naasten en voor de medici en verpleegkundigen die hen hulp bieden;
En in het bijzonder voor alle ouderen en voor mensen met een verminderde weerstand
bidden wij samen tot u:      KYRIE

Ook voor alle artsen en politici die in deze crisis leiding moeten geven,
Die beslissingen moeten nemen waar veel van afhangt.
Voor alle mensen die leiding geven aan bedrijven die getroffen worden,
Die verantwoordelijk zijn voor hun werknemers en hun bedrijf.
Voor de mensen en de kinderen in het onderwijs,
die dagelijks met velen samenkomen in een beperkte ruimte.
Voor hen allen bidden wij samen tot u:       KYRIE

H E T   W O O R D

Gebed om Gods Geest:

            Barmhartige God,
            U wilt U nabij tonen aan allen die uw hulp inroepen.
            Wij vragen U: open de ogen van ons hart
            en spreek hier het Woord dat ons richting geeft.
            Schenk ons uw Geest als een bron van kracht,
            zolang wij onderweg zijn naar U,
            in deze veertig dagen en heel ons leven.
            Amen.

Lezing      Exodus 6 : 2 – 9  en  6 : 28 – 7 : 7

Lied      313, 1

Lezing     Johannes 4 : 5 – 26

Acclamatie: Lied 331

Overweging over Johannes 4 : 14
            “Wie het water drinkt dat ik hem geef, zal nooit meer dorst krijgen.”

Gemeente van Christus, lieve mensen,

Als emeritus-predikant heb ik geen eigen gemeente. Overal waar ik voorga kom ik als gast in een mij onbekende gemeente. En tot nu toe hoopte ik altijd, dat de kerkdienst goed bezocht zou zijn. Onbekend maakt onbemind, zeggen ze. Maar als gevolg van de snelle verspreiding van het coronavirus staat de wereld op zijn kop. En de afgelopen week heb ik voor het eerst gehoopt dat er vanmorgen weinig mensen naar de kerk zouden gaan. Dat mensen afstand zouden houden van elkaar om het proces van besmetting te vertragen, zodat de ziekenhuizen niet overbelast zullen raken. Het RIVM en de regering benadrukken dat de medewerking van ieder van ons noodzakelijk is. Dus ja: daar zitten we dan vanmorgen. Hebben we er goed aan gedaan om hier vanmorgen samen te komen? Niemand die daar met zekerheid een antwoord op kan geven. Moge de Heer ons zegenen en behoeden.

Wat weten we eigenlijk weinig, gemeente. En dan zijn we ook nog onbekend met elkaar. Net als de twee hoofdrolspelers in het Evangelie-gedeelte van vanmorgen. Over Jezus gaat het en over een Samaritaanse vrouw. Ze kennen elkaar niet. Ze ontmoeten elkaar voor het eerst. Net als u en ik vanmorgen. Jezus had enige tijd in Jeruzalem en omgeving doorgebracht. Hij had daar nogal opzien gebaard. Met geweld had hij de geldwisselaars de tempel uitgejaagd, vertelt Johannes. Hij had
Nikodemus, een van de leiders van de Farizeeërs, in een nachtelijk gesprek flink aan het twijfelen gebracht en bijna overtuigd. Steeds meer mensen geloofden dat Jezus door God gezonden was.
Ze lieten zich door hem en door zijn leerlingen dopen. Er was zelfs sprake van dat Jezus meer volgelingen maakte dan Johannes de Doper. De beweging werd groot en viel te veel op! Daarom besloot Jezus uit Judea weg te gaan, terug naar het verre noorden, naar Galilea.

En zo kwam hij door de landstreek Samaria. In de buurt van Sichar rust hij uit van het reizen, bij de bron op het stuk grond dat Jakob ooit gekocht en later aan zijn zoon Jozef gegeven had. Terwijl Jezus daar uitrust komt een vrouw water putten. Ze is een Samaritaanse. En Joden hebben normaal gesproken een afkeer van Samaritanen. Dat zijn halfgebakken gelovigen die God op een verkeerde manier en op een verkeerde plaats vereren. De Samaritanen brengen God offers op de berg Gerizim, en niet in de tempel te Jeruzalem. De ruzie is al eeuwen oud. Ze zullen het nooit met elkaar eens worden. Dus mijden ze elkaar als de pest. Des te opvallender is het dat Jezus die vrouw aanspreekt en haar vraagt hem wat water te drinken te geven. Hij doorbreekt daarmee een taboe! De vrouw reageert geschrokken en verbaasd. Dit was wel het laatste dat ze verwacht had.
Hoe kunt u, als Jood, mij om drinken vragen? Ik ben immers een Samaritaanse?    (Joh. 4:9)

En dan ontstaat er een gesprek tussen Jezus en deze vrouw. Een gesprek over wat God wil geven. Een gesprek dat uitloopt op de vraag wie Jezus is. Jezus zegt:
Als u wist wat God wil geven, en wie het is die u om water vraagt, zou u hèm erom vragen en dan zou hij u levend water geven.
De vrouw ziet alleen de praktische bezwaren:
Maar heer, u hebt geen emmer, en de put is diep –     waar wilt u dan levend water vandaan halen? U kunt toch niet meer dan Jakob, onze voorvader?
Jezus brengt daartegenin:
Iedereen die dit water drinkt zal weer dorst krijgen, maar wie het water drinkt dat ik hem geef, zal nooit meer dorst krijgen. Het water dat ik geef, zal in hem een bron worden waaruit water opwelt dat eeuwig leven geeft.

Dat zegt hij aan die vrouw, die elke dag daar naar die diepe put komt om water omhoog te halen. Zwaar werk. Geen wonder dat ze antwoordt:
Geef mij dat water, heer, dan zal ik geen dorst meer hebben, en hoef ik ook niet meer hierheen te komen om water te putten.
De vrouw weet niet wie Jezus is. Ze heeft geen idee wie ze voor zich heeft. Maar ze vertrouwt hem op zijn woord. Dat gebeurt lang niet altijd tussen mensen die onbekend voor elkaar zijn. Als het gebeurt is dat eigenlijk een klein wonder. Mensen die elkaar zomaar durven vertrouwen. En die elkaar daardoor leren kennen.

Wat wij nu ervaren in deze coronacrisis staat daar haaks op. Mensen worden voorzichtig. Ze houden afstand van anderen. Ze mijden plaatsen met veel mensen. Er wordt geen contact meer gemaakt. Men trekt zich terug in een veilige geachte kleine binnenwereld. Het is begrijpelijk en tijdelijk ook hard nodig. Het is goed om ons verstand te gebruiken. God heeft het ons niet voor niets gegeven. De ander liefhebben betekent op dit moment: afstand houden en maximale hygiëne in acht nemen om het virus geen kans te geven. Je wilt zelf niet besmet raken. Maar je weet soms ook niet of je misschien drager bent, en je wilt zeker niet een ander besmetten. Pas als we samen uit deze coronacrisis gekomen zijn kan het onderlinge menselijke contact zijn oude en vertrouwde vorm weer aannemen.

In het vervolg van het gesprek tussen Jezus en de Samaritaanse wordt duidelijk wat Jezus bedoelt met dat levende water. Het gaat om het kennen van God en om de omgang met God. Niet Jeruzalem of de berg Gerizim zijn daarvoor van belang. Nee, om het aanbidden in Geest en in waarheid. Daar gaat het om. Jezus zegt:
De Vader zoekt mensen die hem zo aanbidden, want God is Geest, dus wie hem aanbidt, moet dat doen in Geest en in waarheid.

Eerst meende de vrouw dat Jezus een profeet was. Hij bleek haar immers te doorzien en te kennen. Maar nu denkt ze aan de Messias die komen zal. En dan zegt Jezus haar:
Dat ben ik die met u spreekt.
En opnieuw gelooft de vrouw Jezus op zijn woord. Weer voltrekt zich het wonder dat de ene mens de ander volkomen vertrouwt. De vrouw is er vol van. Ze gaat terug naar de stad, want dit nieuws moet iedereen horen. De Messias is gekomen! En hij is bij hen, tastbaar en concreet is de Gezalfde van God in hun midden! En hij zegt hen hoe God aanbeden wil worden: in Geest en in waarheid. Het nieuws verspreidt zich als een lopend vuur. De mensen komen toegestroomd en velen komen tot geloof.

Het levende water waarover Jezus spreekt is de heilige Geest. Het is de ware kennis van God en van Jezus. Dat is Gods gave aan deze vrouw. En in haar aan ons allen. Die gave ons gegeven blijft in ons als levend water. Als een bron waardoor wij geen dorst meer zullen hebben. Want God onze Vader te kennen, de bevrijdende en reddende liefde van Jezus te kennen, en de kracht van de Geest te kennen, dat is als een bron die in ons blijft stromen. Een voortdurende bron van leven en van liefde. Anders dan bronwater hoeft dit levende water niet dagelijks opnieuw met emmers en met zware inspanning te worden geput. Het stroomt in ons. Iedere dag opnieuw stroomt de liefde van God door ons. God woont niet in een stenen tempel te Jeruzalem, hij woont niet op de berg Gerizim. God is Geest en Hij wil in ons wonen, met hart en ziel aan ons getrouwd.

In alles wat wij in ons leven meemaken – ook aan onzekerheid en angst – staat één ding als een paal boven water: Gods liefde voor de mens, ook voor u en voor mij. Als er één ding duidelijk geworden is door het leven van Jezus is het dat. Door zijn gang naar Jeruzalem, door zijn kruisdood op Golgotha en door zijn opstanding op de Paasmorgen, kan daar geen twijfel meer over bestaan. Hij is voor ons het gezicht van God. Het bewijs van Gods liefde – boven alle twijfel verheven.

Het leven valt niet altijd mee. Van tijd tot tijd is er een crisis. Alles lijkt ondersteboven te gaan. Alles lijkt op zijn kop te staan. Dan verkeren we in grote onzekerheid. Juist dan is het belangrijk te weten wat ons in het leven houvast geeft.

In een moeilijke periode in mijn eigen leven – een tijd van onvoorziene en grote veranderingen – heb ik geprobeerd om mijn houvast in een gedicht onder woorden te brengen. Daarmee wil ik vanmorgen graag eindigen. Het heet:  “Gegrond bestaan”.
En het gaat als volgt:

Gegrond bestaan

Er is uiteindelijk
een bodem onder het leven:
de trouw van God, de liefde van Christus.
Daar stá ik op.

Verwonderd geloof ik.
Niet dat alles steeds zo gaat
als ik het wel zou wensen.
Een mens wil veel…

Maar gebeurt het,
dat mij iets overkomt,
dat ik struikel of val,
dan ga ik niet door de grond.

Zo kan ik gelovend verdergaan
met wie mij lief en dierbaar zijn –
met beide benen in de wereld
en grond onder de voeten.

Amen.


Stilte

Lied     653, 1, 3 en 7


T O E W IJ D I N G

Dankgebed – voorbeden – stil gebed – Onze Vader

            Heer onze God, hemelse Vader,
            U kent de verlangens van ons hart en
            U weet wat wij nodig hebben
            om als mensen te kunnen bestaan.
            Daarvoor danken wij U.

            Verhoor onze gebeden om
            gezondheid, geluk en welzijn
            en sterk in ons het vertrouwen, dat U altijd bij ons bent.
            Schenk ons uw Geest als een levend water in ons binnenste,
            als een bron van kracht, van leven en liefde!
            Geef dat Uw Geest ons voeren zal naar uw land, uw vrede.
            Zo bidden wij samen:

Wij bidden U voor allen die ziek zijn
om herstel waar dat mogelijk is
om kracht als zij met beperkingen moeten leven
om geloof als er menselijkerwijs niets meer voor hen gedaan kan worden.
Schenk hen hoop en vertrouwen op U,
wees het licht in hun duisternis.  Zo bidden wij samen:

            In stilte leggen we nu aan U voor wat ons persoonlijk bezighoudt:

                        Onze Vader die in de hemel zijt,
                        Uw naam worde geheiligd, Uw koninkrijk kome,
                        Uw wil geschiede, op aarde zoals in de hemel.
                        Geef ons heden ons dagelijks brood.
                        En vergeef ons onze schulden
                        zoals ook wij onze schuldenaars vergeven.
                        En leid ons niet in verzoeking,
                        maar verlos ons van de boze.
                        Want van U is het koninkrijk en de kracht en de heerlijkheid
                        in eeuwigheid,    Amen
Collecte:        Stoelenproject de Duif
                        Pastoraat en Eredienst
                        Mensenkinderen Oost Europa

Z E N D I N G   E N   Z E G E N 

Vredesgroet

Slotlied     723

Zending en zegen door allen uitgesproken

Dat de liefde van God
onze dagen vult

dat het leven van Jezus
vrede legt in ons hart en onze handen

dat de Geest van God
ons blijft bewegen en blijft dragen

zo zegene ons
de Vader, de Zoon en de Heilige Geest

AMEN (gezongen)


Bericht van het moderamen (2)

15 maart 2020

Beste gemeenteleden, 

Gistermiddag hebben we er in het moderamen lang en diep over gesproken en ons besluit genomen om de viering van  15 maart door te laten gaan.

Daar zijn reacties op gekomen en in toenemende mate wordt daarbij aangehaakt bij het appèl van het RIVM aan alle 17 miljoen Nederlanders om de Corona-uitbraak onder de allesbepalende grens te houden, zodat de zorg beheersbaar blijft. Ze vraagt alles te doen om verspreiding te voorkomen en sociale contacten tot een minimum te beperken. 

Het heeft ons doen besluiten om aan dit klemmende solidariteits-appèl gehoor te geven en de vieringen van zondag 15, 22 en 29 maart NIET door te laten gaan.
Ook de andere bijeenkomsten in ons kerkgebouw zullen geen doorgang vinden, tenzij daar dringende afspraken tussen betreffende personen over gemaakt worden.

Hopelijk bereikt dit bericht je nog op tijd. Anders zul je morgen bij de kerk vriendelijk  ontvangen worden. Het verspreiden van dit bericht naar anderen wordt aangemoedigd !

We vinden het heel erg jammer om onze kerkdeuren te moeten sluiten.

Tegelijkertijd is daarbij de hoop dat deze maatregel een bijdrage mag leveren om de verdere voortgang van de verspreiding van het Corona-virus te vertragen en dit virus verder buiten de deur te houden.

Mocht je willen reageren, hieronder staan de gegevens van het moderamen. En als als je hulp nodig hebt en/of de deur niet uit kunt, laat het ons weten.

 Ynke Faber-Nauta, voorzitter (06  55 49 09 73)
 Matthijs Glastra, predikant (06 21 29 41 43)
 Marja Huson-ter Avest, scriba (06 20 53 59 46)

moderamen@pknhuissen.nl


Bericht van het moderamen (1)

13 maart 2020

Beste gemeenteleden, 
De hele situatie rondom het coronavirus is zeer ingrijpend. Als moderamen hebben we vanmiddag uitvoerig gesproken over de situatie rondom het coronavirus.

  • Aan de ene kant hebben we te maken met een gezamenlijke verantwoordelijkheid als Nederlanders om de voortgaande verspreiding van het coronavirus af te remmen. Daarvoor moeten sociale ontmoetingen zo veel mogelijk worden teruggebracht.
  • Aan de andere kant zijn de richtlijnen helder vanuit de RIVM, Rijksoverheid en PKN (zie onder).

Op basis van zorgvuldige afwegingen en daarin meegenomen de adviezen en richtlijnen vanuit de RIVM, Rijksoverheid en de PKN hebben we gezamenlijk besloten om de viering de komende zondag toch door te laten gaan. Daarbij nemen we de zorg voor ouderen en kwetsbare mensen serieus. Ook de bijeenkomsten in het kerkgebouw zullen de komende week doorgang kunnen vinden. We gaan er uiteraard vanuit dat iedereen zijn eigen verantwoordelijkheid neemt c.q. zelf beslist om te komen of niet.
In deze fase willen we ontmoeting en vieren mogelijk maken. Van week tot week zullen we de actuele situatie bekijken en de besluitvorming daarop aanpassen. Mochten de ontwikkelingen of richtlijnen veranderen dan komen we als moderamen opnieuw bij elkaar om ons op de situatie te beraden.
In de viering van volgende week zondag 22 maart a.s. zouden we (bij doorgaan uiteraard) ‘de ruimte vieren’. Dat stellen we tot nader order uit. Als gemeente willen we dit gezamenlijk vieren en we merken dat er nu al mensen zijn die de vieringen vanwege het coronavirus niet bijwonen.
We kunnen ons voorstellen dat je vragen of opmerkingen hebt. Je kunt ons hier gerust op aanspreken. Ook zijn we telefonisch of per mail (moderamen@pknhuissen.nl) te bereiken. Ook als je hulp nodig hebt en/of de deur niet uit kunt, laat het ons weten.

Ynke Faber-Nauta, voorzitter (06  55 49 09 73)
Matthijs Glastra, predikant (06 21 29 41 43)
Marja Huson-ter Avest, scriba (06 20 53 59 46)

We sluiten aan bij de richtlijnen van RIVM, Rijksoverheid en PKN. Die maatregelen zijn:

  • Iedereen in Nederland: blijf thuis bij klachten neusverkoudheid, hoesten, keelpijn of koorts. Mijd sociaal contact. Bel pas met huisarts als klachten verergeren.
  • Bijeenkomsten met meer dan 100 personen worden in heel Nederland afgelast. Dat geldt ook voor publieke locaties zoals musea, concertzalen, theaters, sportclubs en sportwedstrijden.
  • Mensen in heel Nederland wordt opgeroepen zoveel mogelijk thuis te werken of de werktijden te spreiden.
  • Voor kwetsbare personen geldt: (ouderen en personen met verminderde weerstand) vermijd grote gezelschappen en openbaar vervoer. In het algemeen wordt mensen dringend verzocht om bezoek aan kwetsbare personen te beperken.

Vanuit de PKN

  • Het RIVM adviseert geen handen te schudden. 
  • De gebruikelijke liturgische handdruk tussen predikant en ouderling van dienst kan vervangen worden door een knik met het hoofd of een hand op het hart. 
  • Het is verstandig om ook het doorgeven van collectezakken te vermijden. U kunt bijvoorbeeld met de collectezakken bij de deur gaan staan.

#   Bericht van Raad van Kerken Nederland– KLOKKEN VAN TROOST EN HOOP                              
 Het Coronavirus heeft een grote impact op het maatschappelijk leven. Mensen raken ermee besmet, worden ziek en sommigen sterven er zelfs aan. Veel van de plaatsen waar ons dagelijks leven zich afspeelt zijn gesloten. Ook de kerken, waar elke week geloof, hoop en liefde geoefend en geleefd worden, moeten hun deuren sluiten. Om in deze tijd van onzekerheid een boodschap van bemoediging, hoop en troost te verspreiden, roept de Raad van Kerken in Nederland op om de komende drie woensdagen van 19.00 – 19.15 uur de kerkklokken te luiden. De Raad sluit hierin aan bij een lokaal initiatief van de Oud-Katholieke Paradijskerk in Rotterdam. Met deze ‘klokken van hoop en troost’ kunnen kerken mensen met elkaar verbinden over de grenzen van sociaal isolement heen. Ook roepen de kerken daarmee op tot gebed en andere vormen van steun voor allen die ziek zijn en voor wie zich dag aan dag inzetten voor de gezondheid en veiligheid van medemensen.   
 
In Huissen zullen wij woensdagavond 18 maart om 19.00 uur de kerkklok luidden.
  

#  Bericht van het Dominicanenklooster in Huissen 

Beste Kapelgangers,   

Wij, de Communiteit, nemen het besluit van de bisschoppen inzake het Coronavirus ter harte. De vieringen op zondagmorgen vervallen in ieder geval tot 31 maart. De overige vieringen, de lauden om 8 uur en de vespervieringen om 18.30 uur gaan gewoon door.

Paul Minke OP , Prior Dominicanen klooster

 
Over de twee gebedstijden in het klooster:
Elke morgen en avond komen we voor een half uur bijeen om samen te bidden. Om 8.00 uur is er de morgenviering (Lauden) , om 18.30 uur de Avondviering (Vespers, op dinsdag en vrijdag met eucharistie). Twee getijden zoals eb en vloed. Iedereen die wil kan meedoen. De gasten van de communiteit, van het centrum, jongeren en mensen van buiten zijn van harte welkom. We zingen een lied en twee psalmen uit de Bijbel. Vervolgens is er een korte lezing uit de Bijbel, gevolgd door een stilte. We sluiten ’s morgens af met het lied van Zacharias en ’s avonds met dat van Maria, beide keren gevolgd door gebeden voor kerk en wereld, voor de gasten van ons huis, voor onszelf.
Deze twee momenten van gebed zijn als de peilers van een brug die een rivier overspant. Zij dragen ons de dag door. Twee momenten om heel uitdrukkelijk je te verbinden met God die ons leven draagt. Je begeeft je in de wereld van de psalmen. Deze liederen zijn rijk aan emoties: vreugde, woede, falen, vergeving, wanhoop, hoop, schaamte, liefde. Een wereld die groter is dan jezelf en waarin je je eigen emoties en verlangens een plaats kunt geven. Het gebed kan je gevoeliger maken voor de emoties, verlangens en toekomstdromen van de mensen veraf en dichtbij.

Meditatie is voor ons verbonden met het gezamenlijk gebed. Nu eens blijft dit woord van de Schrift bij je haken, dan weer een ander woord. Je laat het door je heen gaan. Je wordt stil en ontvankelijk. In het koorgebed zijn er steeds weer stiltes: tussen de psalmen, na de lezing, na de voorbeden. De verzen van de psalmen bestaan meestal uit twee gedeelten: je ademt in, zingt, je ademt uit, dan weer in, je zingt en ademt uit. Zo ook adem je in de stiltes in en uit. Op het ritme van je adem kan een woord ontstaan dat je herhaalt of is er alleen een moment van aandacht en concentratie. Al het belangrijke in het leven wordt je gegeven.
                       – tekst van Paul Minke OP-
           
#   Bericht van SWL en gemeente Lingewaard
                               
Coronahulp Lingewaard

Door de maatregelen van overheid, gemeenten en organisaties is het sociale leven van veel mensen  tijdelijk stil gelegd. Dit heeft grote gevolgen , voor iedereen.
In de Lingewaard bieden organisaties als Stichting Welzijn Lingewaard en het Rode Kruis hulp. Voor inwoners die op dit moment hulp nodig hebben en die niemand in de omgeving hebben om te helpen. Bijvoorbeeld bij het doen van boodschappen. Maar ook om gewoon een praatje te maken of wanneer inwoners vragen hebben. SWL en Rode Kruis werken met zo min mogelijk fysiek contact. Boodschappen plaatsen zij voor de deur en alle contacten zijn telefonisch. 


#coronahulplingewaard #wedoenhetsamen #oogvoorelkaar
 
Stichting Welzijn Lingewaard Meldpunt
Telefoonnummer: 088-25 52 555 of via de mail: vraag@swlingewaard.nl


Rode Kruis hulplijnHet Rode Kruis heeft een speciale hulplijn voor mensen die in quarantaine of thuisisolatie zitten geopend. Telefoonnummer: 070-44  

       


#   Bericht Raad van Kerken Nederland – 18 maart: Dag van Nationaal Gebed
Op woensdag 18 maart organiseren Missie Nederland, de Raad van Kerken in Nederland, de Evangelische Omroep, Groot Nieuws Radio en de ChristenUnie een Dag van Nationaal Gebed. Dit in verband met de wereldwijde uitbraak van het coronavirus. Met deze dag willen de organisaties mensen de kans geven om in gebed hun zorgen en ongerustheid neer te leggen bij God en zegen te vragen voor het werk van ieder die in deze onzekere tijden zorgdraagt voor anderen. De Dag van Nationaal Gebed zal vanaf 9.00 uur te volgen zijn via een livestream op de website nationaalgebed.nl
  

 

Beste gemeenteleden, 

Onderstaand bericht kregen we vanochtend van ds Frank Leever.
Het is goed dat we niet samenkomen vanmorgen. Ik voel het als een opluchting. Beter te voorzichtig zijn dan achteraf spijt hebben.  De dienst zoals ik die voorbereid heb is echter geheel op de situatie geschreven. In deze vorm zal ik hem in een andere gemeente en op een ander moment niet gebruiken. Ik stuur hem aan jullie toe. Misschien kunnen jullie er nog iets mee? Online zetten of in Sjaloom plaatsen? Misschien heeft deze of gene in de gemeente er iets aan en is mijn bidden, denken en formuleren niet helemaal voor niets geweest.  Gods zegen gewenst! Wellicht zien we elkaar later nog eens!

Hartelijke groet,

Frank Leever 

3e zondag van de veertigdagentijd  15 maart 2020  10 u  Huissen
Deze dienst heeft niet plaatsgevonden i.v.m. het coronavirus
Voorganger ds. F.P. Leever, tel. 06 – 2278 3903  Â frank.leever@gmail.com 
V O O R B E R E I D I N G

Woord van welkom

Gebed            

God
Jij die het donker en de macht
van de nacht wilt breken

Jij die het licht hebt geschapen
en de morgen geroepen

Zegen ons met uw licht

dat wij uw licht en liefde ervaren
dat wij de weg van uw Zoon mogen volgen
dat wij blijven geloven in het leven
Amen

De drie kaarsen worden aangestoken

Drempellied:  Lied 542, 1 en 3

(gemeente gaat staan)
Bemoediging en groet

v:     Onze hulp is in de Naam van de Heer
a:     SCHEPPER EN BEHOEDER VAN ALLE LEVEN
v:     God, als het duister ons verwart en benauwt
a:     BLIJF ONS NABIJ
        ALS LIEFDE ZONDER EINDE
v:    Wij  groeten elkaar
a:    IN DE NAAM VAN DE VADER, DE ZOON
       EN DE HEILIGE GEEST. AMEN

Zingen:  Psalm van de zondag     25a

                                          (gemeente gaat zitten)

Kyriegebed:
Laten we de Heer aanroepen om ontferming over de nood in de wereld
We doen dat in het vertrouwen dat zijn barmhartigheid geen einde kent

Heer onze God,
In onze wereld zijn er zoveel conflicten
waardoor mensen op drift raken en elders een veilig heenkomen zoeken
Onderweg worden zij slachtoffer van de loze beloften van anderen:
Van mensensmokkelaars die hen voor hun eigen gewin misbruiken,
Van machthebbers die hen als politiek drukmiddel inzetten,
Van politici die geen ruimte hebben om goede bedoelingen waar te maken.
Van mensen die hen beschuldigen van economische motieven en opportunisme.
Voor alle vluchtelingen en kwetsbare mensen bidden wij samen tot U:            KYRIE

Onze wereld is in de greep van het coronavirus:
Mensen raken erdoor besmet, sommige worden ernstig ziek en sterven,
Ingrijpende maatregelen om de verspreiding tegen te gaan hebben soms verstrekkende gevolgen,
Er verandert in korte tijd zoveel en ook de economie heeft het zwaar te verduren.
Voor alle zieken, voor hun naasten en voor de medici en verpleegkundigen die hen hulp bieden;
En in het bijzonder voor alle ouderen en voor mensen met een verminderde weerstand
bidden wij samen tot u:      KYRIE

Ook voor alle artsen en politici die in deze crisis leiding moeten geven,
Die beslissingen moeten nemen waar veel van afhangt.
Voor alle mensen die leiding geven aan bedrijven die getroffen worden,
Die verantwoordelijk zijn voor hun werknemers en hun bedrijf.
Voor de mensen en de kinderen in het onderwijs,
die dagelijks met velen samenkomen in een beperkte ruimte.
Voor hen allen bidden wij samen tot u:       KYRIE

H E T   W O O R D

Gebed om Gods Geest:

            Barmhartige God,
            U wilt U nabij tonen aan allen die uw hulp inroepen.
            Wij vragen U: open de ogen van ons hart
            en spreek hier het Woord dat ons richting geeft.
            Schenk ons uw Geest als een bron van kracht,
            zolang wij onderweg zijn naar U,
            in deze veertig dagen en heel ons leven.
            Amen.

Lezing      Exodus 6 : 2 – 9  en  6 : 28 – 7 : 7

Lied      313, 1

Lezing     Johannes 4 : 5 – 26

Acclamatie: Lied 331
dat wij uw licht en liefde ervaren
dat wij de weg van uw Zoon mogen volgen
dat wij blijven geloven in het leven
Amen

Drempellied:  Lied 542, 1 en 3

 (gemeente gaat staan)
Bemoediging en groet

              v:     Onze hulp is in de Naam van de Heer
              a:     SCHEPPER EN BEHOEDER VAN ALLE LEVEN
            v:         God, als het duister ons verwart en benauwt
a:         BLIJF ONS NABIJ
            ALS LIEFDE ZONDER EINDE
            v:         Wij  groeten elkaar
a:         IN DE NAAM VAN DE VADER, DE ZOON
                        EN DE HEILIGE GEEST. AMEN

Zingen:  Psalm van de zondag     25a

                                          (gemeente gaat zitten)

Kyriegebed:
Laten we de Heer aanroepen om ontferming over de nood in de wereld
We doen dat in het vertrouwen dat zijn barmhartigheid geen einde kent

Heer onze God,
In onze wereld zijn er zoveel conflicten
waardoor mensen op drift raken en elders een veilig heenkomen zoeken
Onderweg worden zij slachtoffer van de loze beloften van anderen:
Van mensensmokkelaars die hen voor hun eigen gewin misbruiken,
Van machthebbers die hen als politiek drukmiddel inzetten,
Van politici die geen ruimte hebben om goede bedoelingen waar te maken.
Van mensen die hen beschuldigen van economische motieven en opportunisme.
Voor alle vluchtelingen en kwetsbare mensen bidden wij samen tot U:            KYRIE

Onze wereld is in de greep van het coronavirus:
Mensen raken erdoor besmet, sommige worden ernstig ziek en sterven,
Ingrijpende maatregelen om de verspreiding tegen te gaan hebben soms verstrekkende gevolgen,
Er verandert in korte tijd zoveel en ook de economie heeft het zwaar te verduren.
Voor alle zieken, voor hun naasten en voor de medici en verpleegkundigen die hen hulp bieden;
En in het bijzonder voor alle ouderen en voor mensen met een verminderde weerstand
bidden wij samen tot u:      KYRIE

Ook voor alle artsen en politici die in deze crisis leiding moeten geven,
Die beslissingen moeten nemen waar veel van afhangt.
Voor alle mensen die leiding geven aan bedrijven die getroffen worden,
Die verantwoordelijk zijn voor hun werknemers en hun bedrijf.
Voor de mensen en de kinderen in het onderwijs,
die dagelijks met velen samenkomen in een beperkte ruimte.
Voor hen allen bidden wij samen tot u:       KYRIE

H E T   W O O R D

Gebed om Gods Geest:

            Barmhartige God,
            U wilt U nabij tonen aan allen die uw hulp inroepen.
            Wij vragen U: open de ogen van ons hart
            en spreek hier het Woord dat ons richting geeft.
            Schenk ons uw Geest als een bron van kracht,
            zolang wij onderweg zijn naar U,
            in deze veertig dagen en heel ons leven.
            Amen.

Lezing      Exodus 6 : 2 – 9  en  6 : 28 – 7 : 7

Lied      313, 1

Lezing     Johannes 4 : 5 – 26

Acclamatie: Lied 331

Overweging over Johannes 4 : 14
            “Wie het water drinkt dat ik hem geef, zal nooit meer dorst krijgen.”

Gemeente van Christus, lieve mensen,

Als emeritus-predikant heb ik geen eigen gemeente. Overal waar ik voorga kom ik als gast in een mij onbekende gemeente. En tot nu toe hoopte ik altijd, dat de kerkdienst goed bezocht zou zijn. Onbekend maakt onbemind, zeggen ze. Maar als gevolg van de snelle verspreiding van het coronavirus staat de wereld op zijn kop. En de afgelopen week heb ik voor het eerst gehoopt dat er vanmorgen weinig mensen naar de kerk zouden gaan. Dat mensen afstand zouden houden van elkaar om het proces van besmetting te vertragen, zodat de ziekenhuizen niet overbelast zullen raken. Het RIVM en de regering benadrukken dat de medewerking van ieder van ons noodzakelijk is. Dus ja: daar zitten we dan vanmorgen. Hebben we er goed aan gedaan om hier vanmorgen samen te komen? Niemand die daar met zekerheid een antwoord op kan geven. Moge de Heer ons zegenen en behoeden.

Wat weten we eigenlijk weinig, gemeente. En dan zijn we ook nog onbekend met elkaar. Net als de twee hoofdrolspelers in het Evangelie-gedeelte van vanmorgen. Over Jezus gaat het en over een Samaritaanse vrouw. Ze kennen elkaar niet. Ze ontmoeten elkaar voor het eerst. Net als u en ik vanmorgen. Jezus had enige tijd in Jeruzalem en omgeving doorgebracht. Hij had daar nogal opzien gebaard. Met geweld had hij de geldwisselaars de tempel uitgejaagd, vertelt Johannes. Hij had
Nikodemus, een van de leiders van de Farizeeërs, in een nachtelijk gesprek flink aan het twijfelen gebracht en bijna overtuigd. Steeds meer mensen geloofden dat Jezus door God gezonden was.
Ze lieten zich door hem en door zijn leerlingen dopen. Er was zelfs sprake van dat Jezus meer volgelingen maakte dan Johannes de Doper. De beweging werd groot en viel te veel op! Daarom besloot Jezus uit Judea weg te gaan, terug naar het verre noorden, naar Galilea.

En zo kwam hij door de landstreek Samaria. In de buurt van Sichar rust hij uit van het reizen, bij de bron op het stuk grond dat Jakob ooit gekocht en later aan zijn zoon Jozef gegeven had. Terwijl Jezus daar uitrust komt een vrouw water putten. Ze is een Samaritaanse. En Joden hebben normaal gesproken een afkeer van Samaritanen. Dat zijn halfgebakken gelovigen die God op een verkeerde manier en op een verkeerde plaats vereren. De Samaritanen brengen God offers op de berg Gerizim, en niet in de tempel te Jeruzalem. De ruzie is al eeuwen oud. Ze zullen het nooit met elkaar eens worden. Dus mijden ze elkaar als de pest. Des te opvallender is het dat Jezus die vrouw aanspreekt en haar vraagt hem wat water te drinken te geven. Hij doorbreekt daarmee een taboe! De vrouw reageert geschrokken en verbaasd. Dit was wel het laatste dat ze verwacht had.
Hoe kunt u, als Jood, mij om drinken vragen? Ik ben immers een Samaritaanse?    (Joh. 4:9)

En dan ontstaat er een gesprek tussen Jezus en deze vrouw. Een gesprek over wat God wil geven. Een gesprek dat uitloopt op de vraag wie Jezus is. Jezus zegt:
Als u wist wat God wil geven, en wie het is die u om water vraagt, zou u hèm erom vragen en dan zou hij u levend water geven.
De vrouw ziet alleen de praktische bezwaren:
Maar heer, u hebt geen emmer, en de put is diep –     waar wilt u dan levend water vandaan halen? U kunt toch niet meer dan Jakob, onze voorvader?
Jezus brengt daartegenin:
Iedereen die dit water drinkt zal weer dorst krijgen, maar wie het water drinkt dat ik hem geef, zal nooit meer dorst krijgen. Het water dat ik geef, zal in hem een bron worden waaruit water opwelt dat eeuwig leven geeft.

Dat zegt hij aan die vrouw, die elke dag daar naar die diepe put komt om water omhoog te halen. Zwaar werk. Geen wonder dat ze antwoordt:
Geef mij dat water, heer, dan zal ik geen dorst meer hebben, en hoef ik ook niet meer hierheen te komen om water te putten.
De vrouw weet niet wie Jezus is. Ze heeft geen idee wie ze voor zich heeft. Maar ze vertrouwt hem op zijn woord. Dat gebeurt lang niet altijd tussen mensen die onbekend voor elkaar zijn. Als het gebeurt is dat eigenlijk een klein wonder. Mensen die elkaar zomaar durven vertrouwen. En die elkaar daardoor leren kennen.

Wat wij nu ervaren in deze coronacrisis staat daar haaks op. Mensen worden voorzichtig. Ze houden afstand van anderen. Ze mijden plaatsen met veel mensen. Er wordt geen contact meer gemaakt. Men trekt zich terug in een veilige geachte kleine binnenwereld. Het is begrijpelijk en tijdelijk ook hard nodig. Het is goed om ons verstand te gebruiken. God heeft het ons niet voor niets gegeven. De ander liefhebben betekent op dit moment: afstand houden en maximale hygiëne in acht nemen om het virus geen kans te geven. Je wilt zelf niet besmet raken. Maar je weet soms ook niet of je misschien drager bent, en je wilt zeker niet een ander besmetten. Pas als we samen uit deze coronacrisis gekomen zijn kan het onderlinge menselijke contact zijn oude en vertrouwde vorm weer aannemen.

In het vervolg van het gesprek tussen Jezus en de Samaritaanse wordt duidelijk wat Jezus bedoelt met dat levende water. Het gaat om het kennen van God en om de omgang met God. Niet Jeruzalem of de berg Gerizim zijn daarvoor van belang. Nee, om het aanbidden in Geest en in waarheid. Daar gaat het om. Jezus zegt:
De Vader zoekt mensen die hem zo aanbidden, want God is Geest, dus wie hem aanbidt, moet dat doen in Geest en in waarheid.

Eerst meende de vrouw dat Jezus een profeet was. Hij bleek haar immers te doorzien en te kennen. Maar nu denkt ze aan de Messias die komen zal. En dan zegt Jezus haar:
Dat ben ik die met u spreekt.
En opnieuw gelooft de vrouw Jezus op zijn woord. Weer voltrekt zich het wonder dat de ene mens de ander volkomen vertrouwt. De vrouw is er vol van. Ze gaat terug naar de stad, want dit nieuws moet iedereen horen. De Messias is gekomen! En hij is bij hen, tastbaar en concreet is de Gezalfde van God in hun midden! En hij zegt hen hoe God aanbeden wil worden: in Geest en in waarheid. Het nieuws verspreidt zich als een lopend vuur. De mensen komen toegestroomd en velen komen tot geloof.

Het levende water waarover Jezus spreekt is de heilige Geest. Het is de ware kennis van God en van Jezus. Dat is Gods gave aan deze vrouw. En in haar aan ons allen. Die gave ons gegeven blijft in ons als levend water. Als een bron waardoor wij geen dorst meer zullen hebben. Want God onze Vader te kennen, de bevrijdende en reddende liefde van Jezus te kennen, en de kracht van de Geest te kennen, dat is als een bron die in ons blijft stromen. Een voortdurende bron van leven en van liefde. Anders dan bronwater hoeft dit levende water niet dagelijks opnieuw met emmers en met zware inspanning te worden geput. Het stroomt in ons. Iedere dag opnieuw stroomt de liefde van God door ons. God woont niet in een stenen tempel te Jeruzalem, hij woont niet op de berg Gerizim. God is Geest en Hij wil in ons wonen, met hart en ziel aan ons getrouwd.

In alles wat wij in ons leven meemaken – ook aan onzekerheid en angst – staat één ding als een paal boven water: Gods liefde voor de mens, ook voor u en voor mij. Als er één ding duidelijk geworden is door het leven van Jezus is het dat. Door zijn gang naar Jeruzalem, door zijn kruisdood op Golgotha en door zijn opstanding op de Paasmorgen, kan daar geen twijfel meer over bestaan. Hij is voor ons het gezicht van God. Het bewijs van Gods liefde – boven alle twijfel verheven.

Het leven valt niet altijd mee. Van tijd tot tijd is er een crisis. Alles lijkt ondersteboven te gaan. Alles lijkt op zijn kop te staan. Dan verkeren we in grote onzekerheid. Juist dan is het belangrijk te weten wat ons in het leven houvast geeft.

In een moeilijke periode in mijn eigen leven – een tijd van onvoorziene en grote veranderingen – heb ik geprobeerd om mijn houvast in een gedicht onder woorden te brengen. Daarmee wil ik vanmorgen graag eindigen. Het heet:  “Gegrond bestaan”.
En het gaat als volgt:

Gegrond bestaan

Er is uiteindelijk
een bodem onder het leven:
de trouw van God, de liefde van Christus.
Daar stá ik op.

Verwonderd geloof ik.
Niet dat alles steeds zo gaat
als ik het wel zou wensen.
Een mens wil veel…

Maar gebeurt het,
dat mij iets overkomt,
dat ik struikel of val,
dan ga ik niet door de grond.

Zo kan ik gelovend verdergaan
met wie mij lief en dierbaar zijn –
met beide benen in de wereld
en grond onder de voeten.

Amen.


Stilte

Lied     653, 1, 3 en 7


T O E W IJ D I N G

Dankgebed – voorbeden – stil gebed – Onze Vader

            Heer onze God, hemelse Vader,
            U kent de verlangens van ons hart en
            U weet wat wij nodig hebben
            om als mensen te kunnen bestaan.
            Daarvoor danken wij U.

            Verhoor onze gebeden om
            gezondheid, geluk en welzijn
            en sterk in ons het vertrouwen, dat U altijd bij ons bent.
            Schenk ons uw Geest als een levend water in ons binnenste,
            als een bron van kracht, van leven en liefde!
            Geef dat Uw Geest ons voeren zal naar uw land, uw vrede.
            Zo bidden wij samen:

Wij bidden U voor allen die ziek zijn
om herstel waar dat mogelijk is
om kracht als zij met beperkingen moeten leven
om geloof als er menselijkerwijs niets meer voor hen gedaan kan worden.
Schenk hen hoop en vertrouwen op U,
wees het licht in hun duisternis.  Zo bidden wij samen:

            In stilte leggen we nu aan U voor wat ons persoonlijk bezighoudt:

                        Onze Vader die in de hemel zijt,
                        Uw naam worde geheiligd, Uw koninkrijk kome,
                        Uw wil geschiede, op aarde zoals in de hemel.
                        Geef ons heden ons dagelijks brood.
                        En vergeef ons onze schulden
                        zoals ook wij onze schuldenaars vergeven.
                        En leid ons niet in verzoeking,
                        maar verlos ons van de boze.
                        Want van U is het koninkrijk en de kracht en de heerlijkheid
                        in eeuwigheid,    Amen
Collecte:        Stoelenproject de Duif
                        Pastoraat en Eredienst
                        Mensenkinderen Oost Europa

Z E N D I N G   E N   Z E G E N 

Vredesgroet

Slotlied     723

Zending en zegen door allen uitgesproken

Dat de liefde van God
onze dagen vult

dat het leven van Jezus
vrede legt in ons hart en onze handen

dat de Geest van God
ons blijft bewegen en blijft dragen

zo zegene ons
de Vader, de Zoon en de Heilige Geest

AMEN (gezongen)


Bericht van het moderamen (2)

15 maart 2020

Beste gemeenteleden, 

Gistermiddag hebben we er in het moderamen lang en diep over gesproken en ons besluit genomen om de viering van  15 maart door te laten gaan.

Daar zijn reacties op gekomen en in toenemende mate wordt daarbij aangehaakt bij het appèl van het RIVM aan alle 17 miljoen Nederlanders om de Corona-uitbraak onder de allesbepalende grens te houden, zodat de zorg beheersbaar blijft. Ze vraagt alles te doen om verspreiding te voorkomen en sociale contacten tot een minimum te beperken. 

Het heeft ons doen besluiten om aan dit klemmende solidariteits-appèl gehoor te geven en de vieringen van zondag 15, 22 en 29 maart NIET door te laten gaan.
Ook de andere bijeenkomsten in ons kerkgebouw zullen geen doorgang vinden, tenzij daar dringende afspraken tussen betreffende personen over gemaakt worden.

Hopelijk bereikt dit bericht je nog op tijd. Anders zul je morgen bij de kerk vriendelijk  ontvangen worden. Het verspreiden van dit bericht naar anderen wordt aangemoedigd !

We vinden het heel erg jammer om onze kerkdeuren te moeten sluiten.

Tegelijkertijd is daarbij de hoop dat deze maatregel een bijdrage mag leveren om de verdere voortgang van de verspreiding van het Corona-virus te vertragen en dit virus verder buiten de deur te houden.

Mocht je willen reageren, hieronder staan de gegevens van het moderamen. En als als je hulp nodig hebt en/of de deur niet uit kunt, laat het ons weten.

 Ynke Faber-Nauta, voorzitter (06  55 49 09 73)
 Matthijs Glastra, predikant (06 21 29 41 43)
 Marja Huson-ter Avest, scriba (06 20 53 59 46)

moderamen@pknhuissen.nl


Bericht van het moderamen (1)

13 maart 2020

Beste gemeenteleden, 
De hele situatie rondom het coronavirus is zeer ingrijpend. Als moderamen hebben we vanmiddag uitvoerig gesproken over de situatie rondom het coronavirus.

  • Aan de ene kant hebben we te maken met een gezamenlijke verantwoordelijkheid als Nederlanders om de voortgaande verspreiding van het coronavirus af te remmen. Daarvoor moeten sociale ontmoetingen zo veel mogelijk worden teruggebracht.
  • Aan de andere kant zijn de richtlijnen helder vanuit de RIVM, Rijksoverheid en PKN (zie onder).

Op basis van zorgvuldige afwegingen en daarin meegenomen de adviezen en richtlijnen vanuit de RIVM, Rijksoverheid en de PKN hebben we gezamenlijk besloten om de viering de komende zondag toch door te laten gaan. Daarbij nemen we de zorg voor ouderen en kwetsbare mensen serieus. Ook de bijeenkomsten in het kerkgebouw zullen de komende week doorgang kunnen vinden. We gaan er uiteraard vanuit dat iedereen zijn eigen verantwoordelijkheid neemt c.q. zelf beslist om te komen of niet.
In deze fase willen we ontmoeting en vieren mogelijk maken. Van week tot week zullen we de actuele situatie bekijken en de besluitvorming daarop aanpassen. Mochten de ontwikkelingen of richtlijnen veranderen dan komen we als moderamen opnieuw bij elkaar om ons op de situatie te beraden.
In de viering van volgende week zondag 22 maart a.s. zouden we (bij doorgaan uiteraard) ‘de ruimte vieren’. Dat stellen we tot nader order uit. Als gemeente willen we dit gezamenlijk vieren en we merken dat er nu al mensen zijn die de vieringen vanwege het coronavirus niet bijwonen.
We kunnen ons voorstellen dat je vragen of opmerkingen hebt. Je kunt ons hier gerust op aanspreken. Ook zijn we telefonisch of per mail (moderamen@pknhuissen.nl) te bereiken. Ook als je hulp nodig hebt en/of de deur niet uit kunt, laat het ons weten.

Ynke Faber-Nauta, voorzitter (06  55 49 09 73)
Matthijs Glastra, predikant (06 21 29 41 43)
Marja Huson-ter Avest, scriba (06 20 53 59 46)

We sluiten aan bij de richtlijnen van RIVM, Rijksoverheid en PKN. Die maatregelen zijn:

  • Iedereen in Nederland: blijf thuis bij klachten neusverkoudheid, hoesten, keelpijn of koorts. Mijd sociaal contact. Bel pas met huisarts als klachten verergeren.
  • Bijeenkomsten met meer dan 100 personen worden in heel Nederland afgelast. Dat geldt ook voor publieke locaties zoals musea, concertzalen, theaters, sportclubs en sportwedstrijden.
  • Mensen in heel Nederland wordt opgeroepen zoveel mogelijk thuis te werken of de werktijden te spreiden.
  • Voor kwetsbare personen geldt: (ouderen en personen met verminderde weerstand) vermijd grote gezelschappen en openbaar vervoer. In het algemeen wordt mensen dringend verzocht om bezoek aan kwetsbare personen te beperken.

Vanuit de PKN

  • Het RIVM adviseert geen handen te schudden. 
  • De gebruikelijke liturgische handdruk tussen predikant en ouderling van dienst kan vervangen worden door een knik met het hoofd of een hand op het hart. 
  • Het is verstandig om ook het doorgeven van collectezakken te vermijden. U kunt bijvoorbeeld met de collectezakken bij de deur gaan staan.