26-1-2020 ds. Matthijs Glastra


‘Hoe was het?’ vragen de zeer geïnteresseerde ouders als hun kind voor het eerst ergens naar toe is geweest. ‘Ach, gewoon…’ . ‘Gewoon wat, wat bedoel je?’ ‘Nou, gewoon gewoon’.   Het schijnt typisch Hollands te zijn: niet te veel op willen vallen. Nuchter. Geen impulsieve keuzes maken, daar krijg je spijt van. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.

We lezen vanmorgen iets heel ongewoons: zo maar, opeens,  alles achter je laten, keuzes maken. Vissers die hun netten achter zich laten en Jezus volgen (Matteus 4: 12-22). En wat ik raar, ongewoon vind: het wordt beschreven als de gewoonste zaak van de wereld. Een nieuw en ander leven beginnen alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. ‘Geloven is zo gek nog niet’ dacht Petrus en hij gooide zijn netten aan de kant.

Ook mooi hoe gewoon er van Jezus verteld wordt: en hij ging ergens anders wonen, aan de rand van Israël. Een kind groeit de wieg uit, wie ben ik, wie en wat heb ik nodig om te leven? Een (t)huis en mensen om mij heen. Ik kan het misschien wel alleen dacht Jezus, maar God is meervoud. Alleen ga je sneller, samen komen we verder. Willen jullie met mij meegaan?

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.