Verslag 400 jaar Dordtse synode


Verslag van de op 29 mei 2019 gehouden Slotmanifestatie van de Nationale Synode te Dordrecht.

Peter Aagenborg

Nà 400 jaar een “verklaring van verbondenheid”

Ook ik heb de historische Slotbijeenkomst bijgewoond in de Grote Kerk in Dordrecht. Van deze bijeenkomst wil ik graag dat u daar als gemeentelid ook deelgenoot van bent. Het was een lange zit namelijk van 13.00 uur tot 17.30 uur, maar ik heb er geen spijt van.

Na welkom te zijn geheten door de presentator mocht ik luisteren naar het “Dordt college choir” uit Iowa (Verenigde Staten van Amerika). Bijzonder is dat de meeste zangers en zangeressen uit de derde generatie van geëmigreerde Nederlanders zijn. Nadat het koor een drietal liederen gezongen had was er samenzang (lied 434 uit het liedboek) door de ruim 450 aanwezige belangstellenden en vertegenwoordigers uit verschillende nationale en internationale kerk- en geloofsgemeenschappen.

Ds. G. de Fijter opende na een woord van welkom met gebed. Hierna werd door de gemeente gezongen het lied Bless the Lord my soul en psalm 103 de verzen 1, 3 en 5. een toespraak werd gehouden door prof. dr. B. van de Beek met als thema: “God is één, Christus is één, de kerk is….?” Hierna samenzang uit het liedboek, lied 657 van Sytze de Vries. Hierna volgde weer een toespraak en een gezongen en gesproken woord door Amy de Jager. In twee video’s kwamen verschillende generaties aan het woord over de rol van de kerk. Eerst een kijk op de kerk nú. Daarna een blik vooruit: hoe zou de kerk er uit moeten zien? Een erg opmerkelijke reaktie kwam van de rooms katholieke bisschop G. de Korte, die zei dat hij de meest protestantse bisschop van Nederland was. Nà de presentatie van het boek “Synodestad Dordrecht 1618-1619” geschreven door Fred van Lieburg werd het bekende lied “Amazing grace” gezongen door het Dordt college choir begeleid door organist Jan Quintus Zwart die zelfs een doedelzak uit het grote orgel toverde, gevolgd door eindelijk de pauze opgeluisterd door blazers en pauken van het Leger des Heils in de pauze werd er koffie en of thee geserveerd. Na de pauze zong het gospelkoor “Elvis E & friends choir” drie liederen, het waren gospel liederen waarvan ik kippenvel van kreeg. Hierna de inleiding en ondertekening van de verklaring van verbondenheid. Tijdens de ondertekening zong Noortje van Middelkoop de geloofsbelijdenis van Nicea.

Op 29 mei 2019 ondertekenen vertegenwoordigers van een 40-tal nationale en internationale kerk- en geloofsgemeenschappen een Verklaring van Verbondenheid. Deze tekst is hieronder te lezen.

Verklaring van verbondenheid

Ik bid niet alleen voor hen, maar voor allen die door hun verkondiging in mij geloven. Laat hen allen één zijn, Vader! Zoals u in mij bent en ik in u, laat hen zo ook in ons zijn, opdat de wereld gelooft dat u mij hebt gezonden. (Johannes 17:20, 21)

Als wat ik doe niet van mijn Vader komt, geloof me dan niet, maar als dat wel het geval is, geloof dan tenminste wat ik doe. Dan zult u begrijpen dat de Vader in mij is, en dat ik in de Vader ben. (Johannes 10:37, 38) 

Wij horen bij Christus en daarom bij elkaar

Wij ondergetekenden, vertegenwoordigers en leden van protestantse kerken en geloofsgemeenschappen in Nederland, verklaren bij dezen plechtig dat wij ons aan elkaar verbonden weten. Wij zijn aan elkaar gegeven door onze Here Jezus Christus en daarom willen we elkaar ook niet meer loslaten. Wij erkennen dat er onder ons grote verschillen zijn in overtuiging en in geloofsbeleving. Deze verschillen willen wij niet ontkennen of bagatelliseren. Maar wij zijn ervan overtuigd dat wat ons verbindt meer is: de naam van Jezus Christus. Daarom erkennen wij elkaar, zoals Hij ons aanvaard heeft. Wij erkennen dat we elkaar nodig hebben en wij zijn bereid van elkaar te leren en elkaar te steunen in de dienst van God. Door het Woord van de Zoon van God zijn wij één, zoals de Vader in de Zoon is. En als wij doen wat van zijn Vader komt, herkennen wij dat in elkaar.

Wij sluiten een verbond

Wij weten ons samen verbonden met de oude christelijke kerk die haar geloof onder woorden heeft gebracht in de belijdenis van Nicea. Wij sluiten daarom met elkaar een ‘verbond’ voor het aangezicht van God. Hij is het die met ons eerst Zijn verbond heeft gesloten, door het bloed van Jezus Christus. In dat verbond mogen wij vertrouwen op de liefde van de levende God, Vader, Zoon en Heilige Geest. Navolgend de lijn van Gods aloude verbondsvolk sluiten wij nu ook zo’n verbond met elkaar om God te dienen, zoals in Jozua 24. Wij spreken uit dat wij elkaar liefhebben en op elkaar rekenen en dat wij bereid zijn elkaar te helpen. In het verleden hebben wij vaak langs elkaar heen geleefd. Wij leven nu in een totaal andere tijd, waarin christen-zijn betekent tot een minderheid in ons land te horen. Wij verootmoedigen ons en wij verklaren dat wij elkaar blijvend zullen zoeken.

Wij aanvaarden samen onze roeping in de samenleving

Als kerken en geloofsgemeenschappen weten wij ons geroepen voor onze taak in de samenleving. God had de wereld zo lief dat Hij zijn enige Zoon ervoor gegeven heeft (Johannes 3: 16). Wij willen in de wereld getuigen van die liefde in woorden en daden. Zeker bij dat getuigenis kunnen wij elkaar niet missen en hebben wij elkaar heel hard nodig. Wij sluiten daarom dit verbond onder aanroeping van de naam van de Here onze God en in de kracht van de Geest van Jezus Christus. Hij heeft zijn Vader gebeden voor de eenheid van allen die in hem geloven ‘opdat zij één zijn zoals wij: ik in hen en u in mij. Dan zullen zij volkomen één zijn en zal de wereld begrijpen dat u mij hebt gezonden’ (Johannes 17:22, 23). Deze eenheid gaat boven organisatorische of institutionele eenheid uit. Tegelijk roept deze eenheid in Christus ons op om zoveel mogelijk concreet onze verbondenheid vorm te geven. Wij hopen dat het verbond dat wij vandaag sluiten daaraan mag bijdragen. Wij verlangen naar de verhoring van het gebed van onze Heiland, zodat de wereld Gods liefde in Christus kan zien. Wij bidden daarvoor om de genade van Jezus Christus, de liefde van God en de eenheid van de Heilige Geest.

Wat betekent het verbond concreet?

1 ‘Maar wat mij en mijn huis betreft, wij zullen de HERE dienen’ (Joz. 24:15b). Dat willen wij als christenen nu ook gezamenlijk doen. Wij spreken dat uit door de ondertekening van deze verklaring.

2 Wij komen de eerstkomende vijf jaar jaarlijks één dag als vertegenwoordigers van de kerken bij elkaar om de kerkelijke eenheid te bevorderen en te vieren. De eerste keer nodigt de Nationale Synode uit en geeft invulling aan deze ontmoetingsdag, daarna is de organisatie van deze dag de verantwoordelijkheid van de kerken zelf.

3 Aan het grondvlak wordt het geloofsgesprek tussen de christenen in ons land door de deelnemende kerken en geloofsgemeenschappen van harte ondersteund. De onder 2 genoemde jaarlijkse vergadering draagt hiervoor de verantwoordelijkheid.

4 Wij onderzoeken met elkaar de mogelijkheden voor vormen van ontmoeting en samenwerking op het grondvlak en welke hindernissen zich daarbij voordoen.

5 In het vijfde jaar wordt besloten hoe het verder gaat.

Na deze ondertekening was er samenzang uit het liedboek, lied 483. Het gemaakte kunstwerk werd onthuld dat gemaakt was door dhr. Roel Herfst en ook door hem werd toegelicht. Dr. Samuël Lee van de migrantenkerken hield een toespraak over “Blik naar de toekomst” en vergeleek de pluriformiteit van de kerk- en geloofsgemeenschappen met de veelkleurige jas van Jozef, na dit betoog volgde er een staande ovatie. Er werden een drietal liederen gezongen door het gospelkoor  Elvis E & Friends Choir waarna de afsluiting door dr. S. van ‘t Kruis met gebed volgde. Het slotlied was uit het liedboek, lied 634.Hierna was er voor iedereen een hapje en een drankje en een lunchpakket voor diegenen die van ver kwamen.

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.